“คนเล็ก หัวใจใหญ่” โครงการ Humanized Educare

จดจำได้ว่าในวันที่คุณเอกชวนเข้าร่วมทีมจัด “กระบวนการแลกเปลี่ยนเรียนรู้เพื่อความเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์ (โรงเรียน)” ในโครงการ Humanized Educare  ความรู้สึกของศิลาตอนนั้น เย็นและนิ่งด้วยความปิติ  ณ เวลานั้น รำลึกถึงพระคุณครูบาอาจารย์ โดยเฉพาะท่านอาจารย์สันติกโรที่เคารพรักยิ่งเสมือนบิดาท่านหนึ่ง

สิ่งใด ๆ ที่ทำนับจากนี้ไปถือว่าเป็นปฏิบัติบูชาแด่ครูบาอาจารย์ทั้งสิ้น  ดังนั้น การที่ได้ร่วมทีมงานกับคุณเอกและพี่นุช (คุณนายดอกเตอร์) จึงเป็นความใฝ่ฝันอันสูงสุดที่จะได้อุทิศตนทำงานที่ใช้หัวใจของความเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์ 

นับเป็นความเหลือเชื่อประการหนึ่งที่ได้มีโอกาสเข้ามาร่วมทีมงานกับบุคคลที่ศิลาชื่นชมอย่างมาก...  ส่วนความเหลือเชื่ออีกประการหนึ่งก็คือการได้เข้ามาแลกเปลี่ยนเรียนรู้กับท่านผู้อำนวยการโรงเรียน  และคณาจารย์ทุกท่าน ซึ่งเสมือนฟ้าลิขิตให้ได้มาพบกับอาชีพที่คุณพ่อทำมาก่อน…แม้ท่านจะจากโลกนี้ไปนานนับสิบปี แต่ไม่มีอะไรที่จะทำให้มีความสุขเท่ากับการได้เข้าสู่แวดวงนี้อีกครั้ง 

สิ่งมหัศจรรย์ที่พบเห็นจากการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ครั้งนี้ คือความเป็นธรรมชาติตามสไตล์ของท่านผู้อำนวยการโรงเรียนและท่านอาจารย์ทุกท่านที่มีความงดงามอย่างยิ่งสมกับชื่อโครงการที่เกี่ยวกับความเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์

เคยถามตนเองเหมือนกันว่า จะช่วยอะไรโครงการนี้ได้บ้าง…หากวัดกันที่ปริญญาความรู้เฉพาะทางแล้ว  คงพิสูจน์ไม่ได้ว่าเราทำงานได้มากน้อยเพียงไร    เนื่องจากการทำงานเพื่อเพื่อนมนุษย์ย่อมพิสูจน์กันที่หัวใจสัมผัสด้วยจิตวิญญาณแห่งการเข้าถึงผู้คน…มิใช่การทำตัวเป็นผู้พิพากษาตัดสินผู้คน

เพราะเรื่องของมนุษย์ ไม่ใช่เรื่องของการพิสูจน์ข้อเท็จจริงพยานหลักฐาน

ตาม “ศาสตร์หรือกรอบความรู้ของตน”แล้วนำมาตัดสิน ผิด ถูก ดี ไม่ดี

การมีสติ มีความเป็นกัลยาณมิตรจิตโยนิโสมนสิการจึงมีความสำคัญในกระบวนการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ ซึ่งเป็นเรื่องที่ศิลากล่าวเน้นย้ำมาโดยตลอดในหลายบล๊อกของตนเอง

  ความเข้าใจ เข้าถึงในความเป็นธรรมชาติและความเป็นอิสระในการแสดงออก

             ของมนุษย์เป็นหลักพื้นฐานของการพัฒนาจิตตนและคนอื่น

ศิลาจึงมีความเชื่อมั่นอย่างหนึ่งว่าหากได้รับโอกาสที่เปิดกว้างเพียงพอ และได้พิสูจน์กันด้วยหัวใจแล้ว  สิ่งสำคัญที่อยากเป็นทั้งผู้ให้และผู้รับคือวิธีการเรียนรู้ตัวตนและคนอื่น…เปิดใจให้ "เรา" ต่างเป็น "ครู" เรียนรู้ซึ่งกันและกัน

       สิ่งใด ๆ ที่เห็นอยู่เบื้องหน้า  จะวัดค่าคุณงามความดีกันอย่างไร

                 อยู่ที่โลกทัศน์ของผู้มอง? หรือ สิ่งที่ถูกมอง?

         ความภาคภูมิใจในความงดงามของมนุษย์วัดได้ด้วยการตระหนักรู้

     ในศักยภาพของตนเอง Self Actualization มิใช่ว่าจะให้ใครมาวัดให้

                            เราไม่ได้ทำให้ใครเห็น

             ในที่นี้  ศิลาขอให้คุณค่ากับ คน-ธรรม-งาน 

                 คนที่ทำงานเสมือนว่างานคือชีวิต ชีวิตคืองาน…

                        ไม่ได้บ้างาน และไม่ได้สนใจว่าฟ้ามีตา

                            เป็นการทำงานด้วยพลังศรัทธา  

         เปี่ยมด้วยความรัก ความเมตตากรุณาที่มีให้แก่ผู้คนทั่วไป

จึงจะถือว่าเป็นการปฏิบัติงานด้วยความรู้ตัวทั่วพร้อมไปกับการปฏิบัติธรรม 

การวัดความรู้ดูที่ปริญญา  แต่การวัดคุณค่าความเป็นมนุษย์ดูที่หัวใจ 

                        หากเราไม่มีโอกาสอย่างที่เขาเป็น   

           เราจะแสวงหาโอกาสจากเครื่องมือที่มีอยู่อย่างจำกัด 

                         และทำได้อย่างที่เขาทำหรือไม่

                  จึงขอเรียกบันทึกนี้ว่าคนเล็ก หัวใจใหญ่ 

  มือน้อย ๆ สองมือของหลายคนที่รวมตัวกันเชื่อมหัวใจต่อหัวใจ  

ให้ความรักแก่กัน  สานใยเป็นความดีงาม สร้างทุนปัญญามหาศาล      

          คือปราชญ์แห่งชุมชน ที่สมควรแก่การยกย่องทุกท่าน 

               มาอยู่รวมกันเพื่อแลกเปลี่ยนเรียนรู้ ณ ที่แห่งนี้ 

 บันทึกนี้ขอเล่าเรื่องด้วยภาพรวมจากความประทับใจส่วนตัว ในโอกาสแรกนี้ก่อนนะคะ  ส่วนเนื้อหาจะทะยอยลงไปเรื่อย ๆ  ในบันทึกต่อไป

                           ใฝ่เรียน  ใฝ่รู้  คู่คุณธรรม

                                        หันหน้าเข้าหากัน

                                       ชื่มชมผลงาน "มุทิตาจิต"

การแลกเปลี่ยนครั้งนี้ ทุกท่านต่างได้อิ่มอกอิ่มใจกับการบอกเล่าความสำเร็จ

ของตน  และต่างชื่นชมยินดีกับผลงานของผู้อื่น เป็นความรู้สึกอย่างกัลยาณมิตร

ที่มีต่อกัน

คุณเอก เป็นผู้นำกระบวนกรแลกเปลี่ยนเรียนรู้ที่สมควรแก่การยกย่องยิ่งนัก

เป็นผู้เข้าใจ และเข้าถึงแก่นแท้แห่งความงดงามในจิตใจของท่านอาจารย์

ทุกท่าน

อีกทั้งสามารถรวมหัวใจของผู้เข้าร่วมแลกเปลี่ยนเรียนรู้เป็นหนึ่งเดียวกันด้วยการสร้างความรู้สึกภาคภูมิใจให้กับทุกท่านสำหรับผลงานที่แต่ละท่านได้ลงมือทำกันมาอย่างยาวนานด้วยความเหนื่อยยากลำบาก

เราคงไม่อาจสอนให้เด็กเก่งพอที่จะไปแข่งกับใคร แต่ขอเน้นคุณธรรมและความดีงาม

      การมองเห็น "ความธรรมดาสามัญ" กลมกลืนไปกับธรรมชาติสอดคล้อง

                   กับบริบทวิถีชีวิตความเป็นอยู่ เป็นการมองเห็นที่ยิ่งใหญ่ 

                                   ----------------------------------          

ยังมีภาพกิจกรรมต่ออีก ขอลงบันทึกในครั้งหน้าค่ะ

          กราบขอบพระคุณในความเมตตากรุณาของท่านผู้ชักนำเข้าสู่วงการ 

                                    Humanized Educare

    ได้แก่ คุณเอก พี่นุช (คุณนายดอกเตอร์)  และมูลนิธิ สดศรี-สฤษดิ์วงศ์