อาทิตย์ลาลับอับวิถี นภาอาบแสงแดง..รวีหวาน แผ่ว - คิดถึงตรึงดวงมาน รอยรักวันวานมิลืมเลือน ตอกย้ำยามย่ำอัสดง พะว้าพะวงหลงทาง..เปรอะเปื้อน กอดเงาช้ำอ้างว้างกลางแสงเดือน ยังย้ำเตือนซากรักที่หักพัง หม่นแสงแรงใจฤทัยล้า ซานซมจมน้ำตาคว้าความหลัง ฝันบางจางแผ่ว..แล้วผุพัง ในภวังค์ฝังรากซากน้ำตา ..วอนยามอรุโณทัย.. ฝากความอาดูรไว้ด้วยเหว่ว้า ช่วยเลือนลบจบฝันอันระอา สลายคราบน้ำตาอันจาบัลย์ กิ่งไผ่...ใบหลิว
เพราะดีค่ะ
"หากชีวิตติดพันกับวันเก่า
ขลุกเรื่องเศร้าเหงาใจหาใดเหมือน
ครึ่งชีวิตลิดรอนยากย้อนเยือน
รีบขับเคลื่อนเลื่อนขั้น...สุขบั้นปลาย"
สวัสดีค่ะอาจารย์...น้องซิลเวียไม่ได้เข้ามาอ่านกลอนของอาจารย์นานมากแล้วค่ะ
ยังคงไพเราะเพราะพริ้งเป็นที่สุดเสมอค่ะ
ขอบคุณค่ะ
@@@ ถึงอาทิตย์ลาลับไปในวันนี้
ก็ยังมีเวลาย้อนส่องแสงใหม่
ชีวิตคนมีขึ้นลงต้องทำใจ
อย่าทำให้อารมณ์จมจ่อมลง@@@
สี่บท รสกวี
สี่บทที่ กวีแต่ง
สี่บทที่ มีพลัง คำแข็งแรง
คือสี่บท ที่แฝง ความไพเราะ
สรรคำ สร้างความ งามและง่าย
ง่ายและงาม ความหมาย สนิทเสนาะ
ดั่งคลื่นจูบฝั่งธาร ผสานเซาะ
เสียงมาเคาะ หัวใจ ให้ตื่นตา...
-ขอบคุณบทกวีที่เขียนให้อ่านครับ
-ปณิธิ
ซื้อสองวรรคนี้เลยค่ะ ได้ใจไปทั้งใจเลย
ขอบคุณที่มาเยี่ยมค่ะ
ตื่นขึ้นมาจากฝันได้มาอ่าน
บทกลอนหวานปนเศร้าเหงาหนักหนา
สงสารใจที่ซานซมตรมอุรา
อยากจะเช็ด น้ำตา ให้เธอจัง
ชอบทั้งคำและภาพ อยากจะร่วมแจม
แต่กลอนของป้าไม่แข็งแรง ขอแค่ติดตามอ่านนะคะ