• ในทัศนะของผมคิดว่า การเห็นแย้งต่อระบบคงต้องทำต่อไป  แม้ว่าความหวังจะให้การเห็นแย้งนั้นได้รับการยอมรับและนำไปดัดแปลงมากขึ้น คงยาก เพราะความมีตัวตนของท่านผู้มีอำนาจ แต่ก็ต้องทำต่อไปครับ 
• ในทางตรงข้ามแนวความคิดดีดีทั้งหลายนั้นหากมีการรวมกลุ่มผู้เห็นพ้องต้องกัน แล้วสร้างขึ้นมาใหม่เลย ซึ่งก็คงจะยากอีก เอ่อแล้วเอาไงดีนี่... 
• แต่ผมเห็นมีเอกชนสร้างวิทยาลัยขึ้นมาเยอะเหมือนกันนี่ แต่ล้วนเป็นธุรกิจใช่ไหม..? เออ แล้วทำไงนี่
• เข้าไปเป็นรัฐบาล เข้าไปสู่ศูนย์กลางอำนาจรัฐแล้วใช้อำนาจผลักดันระบบการศึกษานี้ออกมา..เออ ประชาชนก็ไม่เลือกเราเข้าสภาอีก เพราะไม่มีเงินแจกเขา เออ..แล้วทำไงนี่..
• เห็นมีเศรษฐีความคิดดีๆก็มี เช่น วิกรม กรมดิษฐ...ท่านว่า..."ผมจะเป็นคนดี"..ไปเจรจาร่วมลงทุนทำวิทยาลัยแบบนี้เอาไหม ...แต่ท่านวิกรมกำลังปลีกวิเวกในถ้ำของท่านอยู่..อย่าไปยุ่งกับท่าน...เออ ...แล้วเอาไงนี่..
• ผมมองซ้ายทีขวาทีไม่เห็นทางออกตรงไหนเลย ..เห็นก็แต่ท่านครูบานี่แหละ ท่านเดินหน้าไปไกลแล้ว..อาศรมสวนป่าน่าจะเหมาะนะครับ..อิอิ..

ผมให้เน้น แบบเยอรมัน แบบอาชีวศึกษา คือ ทวิภาคี    ไปทำงานก่อน  กลับมาเข้าห้องเรียน จะ ร้อง อ๋อ ได้ง่ายๆ

• ไม่รู้ว่าอาจารย์สอนในมหาวิทยาลัยบางคนจะกล้าทำแบบที่อาจารย์เสนอหรือเปล่าเพราะบางท่าน จบม.6 ก็ต่อ ป.ตรี 
• จบป.ตรีก็ต่อป.โท
• จบป.โทก็ต่อป.เอก
• จบมาแล้วก็ลงมือสอนตามตำราที่ว่ากันมา
• ถ้าทำแบบอาจารย์ว่า พอนักศึกษากลับมาอาจจะวุ่นได้ เกิดศึกล้างครูเพราะครูอยู่แต่ในมหาวิทยาลัย ไม่รู้ว่างานจริงกับงานในตำราต่างหรือเหมือนกันอย่างไร
• แต่หวังว่าอาจารย์มองนอกกรอบจะเอาไปทำบ้าง อนุโมทนา

 สวัสดีครับอาจารย์

• เข้ามาอ่านแล้ว ทุกท่านก็แสดงความคิดเห็นดีๆ ทั้งนั้น
• สำหรับผม ไม่รู้ด้วยนะ เพราะไม่เคยเรียนแบบนี้
• รู้แต่ว่าเรียนใน GK สบายกว่ากันเยอะ ไม่มีใบฯไม่เป็นไร เดี๋ยวปลูกเอาเอง มุงหลังคา ทำข้างฝาได้ด้วย..อิอิ

ขอบคุณครับ

• ขอโทษทีครับ เอาเลข 2 มาเพิ่มในคำว่า G2K ครับ

น่านน่ะซีทำไมสี่ปี

รร.ทหารจากห้าปีเปลี่ยนเป็นสี่หมด  ถ้าจะจบแล้ว

สวัสดีครับ

ชอบแนววามาคิดของคุณ คนไร้กรอบ มากครับเหมือนเป็นอีกแนวความคิดหนึ่งที่ดีมากๆ จากประสบการณ์ของผมที่ จบสายอาชีวะ จึงได้มีโอกาส เรียนและทำงานพร้อมๆ กัน ตั้งแต่การเรียนระดับชั้น ปวส. จนกระทั้งจบปริญญาตรี สิ่งที่ได้รับคือ

1. ทำให้ผมมีความรับผิดชอบต่อการเรียนและงานที่ได้รับ

2. รู้จักแบ่งเวลา เรียน-งาน

3. วิชาเรียนที่ตรงกับสาอาชีพผม ผมเรียนง่ายขึ้นและเข้าใจขึ้น

สิ่งที่สังเกตได้จากเพื่อนๆ ในระหว่างการเรียน ป.ตรี จะมีเพื่อนๆ อยู่ 3 แบบ คือ 1.ตั้งใจเรียน เคร่งเคลียดกับการเรียน(ทุกอย่างคือการแข่งขัน) 2. มาเรียนบ้างไม่มาบ้าง แต่มาสอบ มาลอกข้อสอบ มาถ่ายสำเนาสมุดจด(แต่ก็จบนะ) 3. มาเรียนแล้วขาดเรียนจนเป็นนิสัย สุดท้ายก็ไม่จบหรือจบช้ากว่าเพื่อนๆ

และสิ่งที่ผมพบคือความรู้ที่ผมได้รับระหว่างการเรียนป.ตรี ถูกนำมาใช้ในงานประจำของผมได้น้อยมาก

ปัจจุบันในการเรียนระดับอาชีวะมีระบบ ทวิภาคี(ทำงานและเรียน) มาหลายปีแล้วนะครับ แต่ไม่รู้ว่าระบบนี้ได้รับการพัฒนาไปถึงระดับไหนแล้ว

สวัสดีครับอาจารย์

ถ้าการผลักดันนโยบายแบบ Top down ไม่เวิร์ค เราน่าจะมองการการสร้างจิตสำนึกแบบ Buttom up ดูดีกว่าครับ

*
กล่าวคือการสร้างจิตสำนึกผ่านนักศึกเองเลย โดยไม่ต้องผ่านอาจารย์นั่นเองครับ ทำความเข้าใจความเป็น Generation Y และทำให้การเรียนรู้แบบผู้เรียนเป็นจุดศูนย์กลาง (อย่างที่ อ.วรภัทร์ บอกในเรื่อง Child center)  เด็กเองสามารถเรียนรู้ได้นอกห้อง และมากกว่าที่อยู่ในห้อง จนเกิดความคิดเชิงกบฏ ประมาณว่าอาจารย์ไม่ได้สอนอะไรให้เลยนี่ !

*
หากจำนวนเด็กที่มีแนวคิดเหล่านั้นเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เราอาจจะได้เห็นการเปลี่ยนแปลงจากตำแหน่ง Top มากขึ้นก็ได้นะครับ เพราะถ้าอาจารย์(บางท่าน)คงไม่อยากปล่อยให้เด็กดูตัวเองโง่

*
 ปัจจัยที่จะทำให้ความคิดนี้ประสบความสำเร็จได้คือ
- นำการเรียนรู้เจาะเข้าไปตรงกลางสือที่มีบทบาทกับ Gen Y
- สร้างแรงบันดาลใจและ เสริมความเป็นตัวตนให้เค้าไป
- สร้างสังคมในการแสดงความคิดเห็นเหล่านั้นออกมา

:)

สวัสดีครับอาจารย์

ผมอ่าน Feedback ในไทยแลนด์บิสซิเนสวีคนะครับ น่าจะเข้าประเด็นนี้นะครับ

"การพัฒนาคนไม่ได้หมายความว่าเราต้องปฎิรูปการศึกษาเพียงอย่างเดียว แต่สามารถฝึกอบรมทักษะการเรียนรู้เพิ่มเติมในที่ทำงานได้ และต้องทำอย่างต่อเนื่องด้วย"

หลายอย่างที่เราอยากให้มหภาคผลักดัน แต่ก็ไม่สำเร็จซักที อย่างเช่นเรื่องการปฎิรูปการศึกษานี้เป็นต้น สุดท้ายเราก็ต้องทำเองกับที่อยู่ใกล้ๆกับตัวเราน่าจะง่ายกว่า เห็นผลได้ชัดเจน ไม่ต้องมาเครียดกับระบบห่วยๆ(ขอโทษครับที่ใช้คำนี้)

ตัวอย่างก็มีเช่นของปูนซีเมนต์ไทยครับ (แต่ไม่ค่อยโปรโมตเลย รู้กันแค่คนที่สนใจอยากจะพัฒนาจริงๆ)

แต่ก่อนผมก็ด่า เครียดกับการศึกษาไทยที่ผลิตคนมาให้แบบขอไปที สุดท้ายทำอะไรไม่ได้ แต่ยังอยากจะทำ ก็ต้องเริ่มจากใกล้ตัวครับ

ได้อ่าน Feedback จาก TBW ก็เห็นทางสว่างครับ

ขอบคุณที่ให้พื้นที่ครับ

ผมเรียนจบช้านะครับ เรียนไปทำงานไป หลักสูตรเขาสี่ปี ผมเรียนซะหกปี ฮ่าๆๆๆ

แต่มีบางวิชาที่ผมสนิทสนมกับอาจารย์ สนุกกับวิชาที่อาจารย์สอน สนุกกับจ๊อบที่ไปขออาจารย์มาทำ ทุกวันนี้ยังนึกกราบอาจารย์ในใจทุกครั้งที่ได้ใช้วิชาที่อาจารย์สอนมา

ลูกชาย ก็จะให้เขาเข้าโรงเรียนตามปกติ แต่ให้เขาไปเอาสังคม ได้รู้จักการใช้ชีวิตร่วมกับคนอื่น รู้จักความแตกต่างของมนุษย์ ชอบหรือไม่ชอบเขาก็จะต้องอยู่ร่วมในสังคม และไม่จำเป็นต้องไหลไปตามมัน เรียนจบอะไร เมื่อไหร่ แล้วแต่เขา

แต่เราจะใช้เวลาที่เขาอยู่กับเราสอนเขาให้รู้จักกับตัวของเขาเอง ให้เขารู้ว่าเขาชอบอะไร ถนัดอะไรที่สุด ชนิดที่เกิดมาเพื่อทำอะไร

เพื่อนผมเคยถามว่า แล้วโตขึ้นเขาจะทำงานอะไร ถ้าเกิดไปๆมาๆเขาไม่มีวุฒิอะไรติดตัว ผมตอบไปว่า ถ้าเด็กคนนั้นทำงานที่ตัวเขารักและทุ่มเทอย่างมีความสุขมาตั้งแต่ยังเรียน ถึงเวลานั้นคนก็จะรู้จักเขาโดยไม่ต้องถามถึงวุฒิหรอก เพราะแต่เดิมวัตถุประสงค์ของวุฒิการศึกษาก็คือรับรองว่ามีความรู้สำหรับงานอยู่แล้ว เหมือนที่พ่อเขาเป็นนั่นแหละ ทุกวันนี้ยังไม่ได้ไปรับใบปริญญา (วศ.บ.) ใบ Transcript ก็ใช้ครั้งเดียวตอนสมัครงานครั้งแรก ตอนนี้เข้ากรุไปแล้ว

ครับ ผมใช้วิธี Bottom up