นานมาแล้ว  ณ แม่น้ำกว้างใหญ่แห่งหนึ่ง

บัณฑิต จอหงวน ท่านหนึ่ง...  ท่านก็จ้างชายคนหนึ่ง ให้พาเรือแจว ให้   สำหรับการพาล่อง ชมดู วิว ทิวทัศน์ ความงาม ของ หน้าผา ขุนเขา สามโตรก ของ แยงซี

ท่าน เอ่ย บทกวี บทกลอน มากมาย  ....

ท่านจึงถาม ชายพายเรือว่า "ลุง... เรามาร่ายโศลกกลอน กันดีไหม..."

ลุงตอบว่า "ผมเรียนมาน้อย"

ท่านก็ว่า "น่าอนาถใจ ... อยู่กับวิวดีๆ ไม่เรียนรู้กลอน.. เสียดาย เสียดาย.. เสียชาติเกิดจริงๆ... ขาดบรรยากาศจริงๆ"

สักพัก ท่านก้ มองดูโตรกเขา และ อธิบายลักษณะต่างๆ ของโตรกเขา  

แล้วท่านก็ หันมา ถาม ชายพายเรือว่า "ลุง รู้จัก ภูมิศาสตร์ไหม..  เรามา ลปรร (show & share) "  ลุงก็บอก "ผมอ่านหนังสือน้อย"

ท่านก็ทำหน้าประหลาดใจ มองหัวจรดเท้า "น่าอนาถจริงๆ.. ภูมิศาสตร์ สอนเรามากมาย  ทำให้เรารู้และเข้าใจโลก..อยู่ท่ามกลางอะไร  ก็ต้องเรียนรู้เรื่องนั้นๆ  จะได้ทันโลก..."

สักพัก ..

ท่าน ก็ผ่านหน้าผาที่สำคัญ ทางประวัติศาสตร์   ท่าน ก็เล่าเรื่องราวต่างๆในอดีตให้ลุงฟัง   และ ถามว่า "ลุง รู้เรื่องประวัติศาสตร์มากน้อย แค่ไหน ..  ตั้งแต่สร้างโลก   สงคราม  การปฏิวัติ  การปฏิรูปการปกครอง  ฯลฯ..."

ลุงตอบว่า "ผมเสียใจ  ที่เรียนมาน้อยครับ" 

บัณฑิตทำหน้าเซ็งๆ ส่ายหัวไปมา "...อืม... จนต่อไป...ดักดานต่อไป...เป็นได้แค่เนี้ยนะ..."

ต่อมาไม่นาน   .... เมฆครึ้ม ตั้งเค้า... 

ต่อมาไม่นาน ... แม่น้ำเริ่ม เชี่ยวกราด... 

ท่านบัณฑิต ก็ก้มหน้า ก้มตา หยิบตำราจากในย่าม ขึ้นมาอ่านต่อไป ... ด้วยสมาธิที่ยอดเยี่ยม สมกับ ตำแหน่งจอหงวน บัณฑิตเกียรตินิยมจริงๆ ...

******

และแล้ว พายุฝน ก็ตกลง อย่างคาดไม่ถึง  ... น้ำยิ่งไหลแรง เรือก็เล็ก สำหรับ คนสองคนเท่านั้น  ..

ทันใด เรือ ก็ชน เข้ากับ วัตถุลึกลับใต้น้ำ  .... ลุงหยุดคิดนิดหนึ่ง มองที่พื้นเรือ  แล้วก็บอกว่า "เคยเรียน ว่ายน้ำไหม"  

บัณฑิตตอบว่า "ไม่เคย"

ลุงก็บอกว่า " ..น่าอนาถ"...  ว่าแล้ว เรือก็กระแทกอย่างแรงอีกครั้ง...  ทั้ง ลุง และ บัณฑิต กระเด็นออกมาจากเรือ ....เรือแตก และจมลงทันที  พร้อมกับ ชีวิตที่น่าอนาถของบัณฑิต   ...

ส่วนลุง ก็เปียกมอมแมม ขึ้นฝั่งมาได้  และ บ่นว่า "..."

*****

ใครพอจะต่อ เรื่องเล่านี้ได้ไหมครับว่า  ลุงบ่นว่าอะไร