เงินไม่พอใช้ในยุค Stagflation

true ช่วงนี้ผมจะได้พบเจอผู้คนหลายคนที่บ่นกับผมเยอะเหลือเกินว่า "เงินไม่พอใช้" หากใครจะบอกว่าเทรนด์เกาหลีมาแรงในเมืองไทย ผมบอกว่าเทรนด์เงินไม่พอใช้ต่างหากที่มาแรงกว่า  คนไทยเราโดยส่วนใหญ่ไม่ได้เรียนเศรษฐศาสตร์ แถมบางวัฒนธรรมกลุ่มย่อยไปมองเศรษฐศาสตร์เป็นเรื่องเลวร้ายที่จะศึกษาด้วยซ้ำ ทำให้เราตามไม่ท้นกับสถานการณ์ที่เป็นจริงของโลกนี้ ผมไม่ใช่นักเศรษฐศาสตร์ มีความรู้เศรษฐศาสตร์เพียงหางอึ่ง แต่ก็ขอแสดงภูมิเล็กๆ นั้นหน่อย เพราะเชื่อว่าจะมีประโยชน์ต่อหลายคนครับ ตอนนี้โลกกำลังเข้าสู่ช่วง "stagflation" ครับ แปลสั้นๆ คือ "เงินฟืด" แต่ "ของแพง" "เงินฟืด" (deflation) แปลว่า "ของถูก" ดังนั้นค่าแรงของเราจึงถูกด้วยครับ อย่าลืมว่าแรงการทำงานเป็น "ของ" ประเภทหนึ่งครับ ส่วน "ของแพง" เป็นปรากฎการณ์ของ "เงินเฟ้อ" (inflation) ครับ ที่จริงแล้วหากเป็นสถานการณ์เงินเฟ้อนั้น แม้ของจะแพงขึ้น แต่ค่าแรงซึ่งเป็น "ของ" ประเภทหนึ่งจะแพงขึ้นเช่นเดียวกัน ในภาวะเศรษฐกิจไม่ว่าแบบไหนก็ตามก็จะมีผลกระทบต่อพวกเราที่อยู่ในสังคมทั้งนั้น อธิบายแบบง่ายๆ ภาวะที่ประเทศไหนๆ ก็อยากให้เป็นคือ "เงินเฟ้ออ่อนๆ" ที่ผู้คนรู้สึกว่า "ของ" มีมูลค่าเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ครับ แต่ยากที่จะรักษาสภาวะอย่างนั้นได้ เป็นสภาวะที่รักษาได้ยากมากครับ สภาวะจะเปลี่ยนไปมามากน้อยตามสาเหตุหลายๆ อย่างครับ ตอนนี้เราอยู่ในสภาวะซึ่งถือว่าพิเศษเพราะไม่ได้ปรากฎบ่อยนัก ภาวะนี้เป็นภาวะ "เงินเฟ้อผสมเงินฝืด" ครับ ซึ่งเป็นเหตุการณ์ที่เคยปรากฎแล้วในช่วงปี 1970s ในช่วงที่โลกเจอวิกฤติน้ำมันครับ อะไรนะ "วิกฤติน้ำมัน"? ใช่แล้วครับ ตอนนั้นเป็นเพราะวิกฤติน้ำมัน และตอนนี้โลกเราเจอภาวะวิกฤติน้ำมันอีกรอบแล้วครับ แล้วรอบนี้ด้วยอิทธิพลโลกาภิวัฒน์ (globalization) ที่แรงขึ้นกว่าสมัย 1970s ทำให้อิทธิพลของมันรุนแรงกว่าเดิมด้วย ผมเคยคุยกับหลายๆ คนเสมอ ว่าตอนนี้ถ้าเปรียบสภาวะเศรษฐกิจโลกกับท้องทะเลแล้ว เปรียบเสมือนช่วงพายุใหญ่ครับ ประเทศแต่ละประเทศเปรียบเสมือนเรือ เพื่อจะต่อสู้กับพายุ ลูกเรือแต่ละลำต่างก็ต้องร่วมมือร่วมใจสู้กับภาวะวิกฤตินี้ แต่ "เรือ" ที่ชื่อประเทศไทยนี้แปลก ในภาวะที่พายุกระหน่ำขนาดนี้ ลูกเรือกลับทะเลาะเบาะแว้งกัน แถมต่างฝ่ายก็เจาะเรือให้รั่วเพื่อประชดอีกฝ่ายกันเพื่อความสะใจของตัวเอง ผลลัพธ์หรือครับ เรือล่มแน่ๆ ครับ ในช่วงที่ผ่านมามีการประชาสัมพันธ์ว่าเศรษฐกิจดีขึ้นแล้ว แต่ถ้าเราได้ตามสถานการณ์ของโลกอยู่ก็จะพบว่าไม่จริงเลย กลับตรงกันข้ามด้วยซ้ำ ตอนนี้ราคาน้ำมันกำลังขึ้นมาอีกครั้ง มาแบบแรงๆ ด้วย คลื่นลูกใหญ่กำลังเข้ามาถึงอีกแล้วครับ ประเทศแต่ละประเทศเหมือนเรือที่พึ่งผ่านพายุยังไม่ทันซ่อมดี โอกาสที่ปัญหาเศรษฐกิจจะลุกลามแล้วกระทบกันเป็นลูกโซ่หนักขึ้นมีอยู่มากครับ ในระดับบุคคลนั้นก็ต้องวางแผนรับมือกับ stagflation อย่างรุนแรงที่เกิดขึ้น เงินเราจะได้รับน้อยลง แต่ของจะแพงขึ้นอย่างมาก แต่ไม่ใช่ว่าทุกอย่างจะเลวร้ายนัก ทุกวิกฤติมีโอกาสครับ ช่วงนี้ "สินค้าทุน" จะราคาถูกลง ได้แก่ บ้านและที่ดิน และสินค้าต้นน้ำของธุรกิจต่างๆ ครับ อย่างไรก็ตามจะเลือกลงทุนในสินค้าทุนเหล่านี้ก็ต้องวางแผนให้ดี ซึ่งนอกเหนือจากเนื้อความของบันทึกนี้ แปลว่าคุณเสี่ยงของคุณเอง อย่ามาโทษผมเน้อ และต้องอย่าลืมว่า "สินค้าทุน" ที่สำคัญอีกอย่างหนึ่งคือ "ค่าแรง" ครับ หมายความว่ารายได้ของเราจะลดลงด้วยครับ เราทุกคนเป็นคนตัวเล็กๆ อยู่บนโลกนี้ครับ เหมือนเรือลำเล็กๆ ท่ามกลางพายุใหญ่ สิ่งที่เราทำได้คือพยายามรักษาเรือให้รอดในสถานการณ์ต่างๆ นั่นคือการเรียนรู้ ปรับตัว และเปลี่ยนแปลงกับสถานการณ์นั้นๆ ครับ และอย่าลืมสุภาษิตชาติไหนก็ไม่รู้ครับ เขาว่า "ในพายุฝน ทุกคนเปียก" ครับ

2009-10-27T07:21:20+07:00

false 308797

2010-01-02T09:41:19+07:00

false

2009-10-28T20:57:27+07:00

เงินไม่พอใช้ในยุค Stagflation

true ในองค์กรธุรกิจนั้นการจ้างงานต้องเกิดขึ้นโดยนำผลกำไรเป็นตัวตั้ง หมายความว่าองค์กรต้องว่าจ้างคนมาทำงานโดยคนนั้นต้องทำงานสร้างรายได้ให้แก่องค์กรมากกว่าค่าตอบแทนที่องค์กรจ่ายให้แก่คนนั้นเสมอ เป็นกฎข้อแรกของการทำธุรกิจ เพราะมิฉะนั้นองค์กรจะขาดทุนตั้งแต่ต้นมือ นี่คือสาเหตุที่คนโดยส่วนใหญ่เมื่อเริ่มต้นอายุสามสิบกว่าๆ จะเริ่มอยากเป็นเจ้าของกิจการของตัวเอง เพราะแรงที่ลงไป 100% นั้นไปสร้างรายได้ 110% ให้แก่เจ้าของกิจการ อายุที่มากขึ้นทำให้เขาเรียนรู้ว่า "โลก" เป็นอย่างไร และเขาย่อมอยากได้ 110% นั้นเป็นของตัวเอง การถ่ายทอดความรู้ในองค์กรคือการปรับทรัพยากรบุคคลให้สามารถทำงานได้ 100% ตามที่องค์กรต้องการเพื่อไปสร้างรายได้โดยตรง 110% นั้นต่อไป สิ่งเหล่านี้จะต่างกับสถานศึกษา เพราะกำไรของสถานศึกษาคือการสร้างคน อันนี้ผมหมายถึงสถานศึกษาดีๆ นะครับ ดังนั้นสถานศึกษาจะสร้างคนให้ศักยภาพของเขาได้เต็ม 100% เรื่องนี้ไม่มีปัญหา เป็นเรื่องปกติของ "งาน" ที่แตกต่างกันขององค์กรที่แตกต่างกัน แต่เมื่อสถานศึกษาต้องการใช้คนล่ะ? เรากลับเสียเปรียบองค์กรธุรกิจอยู่อย่างแน่ๆ แล้ว 10% แต่ที่จริงแล้วเราขาดทุนกว่านั้น เพราะเราสร้างคน 100% เพื่อได้ผลตอบแทนทางทรัพยากรบุคคลตั้งแต่ 0% ถึง 100% ส่วนจะศูนย์หรือจะร้อยขึ้นอยู่กับตัวบุคคล สถานศึกษาโดยเฉพาะในระดับมหาวิทยาลัยมีโอกาสสอนคุณธรรมได้น้อยกว่าสถานศึกษาระดับต่ำกว่านี้ และ "คุณธรรม" นี่เองจะเป็นตัวบอกว่าเขาจะตอบแทนสถานศึกษานั้นในราคาเท่าไหร่ จะเป็น 0% หรือ 100% หรืออื่นๆ นี่คือต้นตอของสาเหตุที่สถานศึกษายังขาดคนทำงาน แม้เราเองจะเป็นหน่วยงานสร้างคนทำงาน มหาวิทยาลัยทุกแห่งขาดโปรแกรมเมอร์ ทั้งๆ ที่สถานศึกษาเป็นองค์กรสร้างโปรแกรมเมอร์ในหลักสูตรต่างๆ มากมาย อันนี้หมายถึงมหาวิทยาลัยไทย เพราะในหลายๆ ประเทศ การได้เป็นโปรแกรมเมอร์ในมหาวิทยาลัยคือความฝันอันสูงสุดของวิชาชีพนี้เพราะหมายถึงอิสรภาพในการสร้างสรรค์อย่างเต็มที่ที่หาที่ไหนไม่ได้ นี่คือสาเหตุที่ซอฟต์แวร์ open source เกือบทั้งหมดเกิดขึ้นในมหาวิทยาลัย แต่ในประเทศไทยนักศึกษาเขาไม่อยู่กับเราเพราะค่าตอบแทนต่ำ และ "ความก้าวหน้าในวิชาชีพ" ไม่อยู่ในลักษณะที่เป็นที่นิยมของสังคม อย่างมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์เราต้องการโปรแกรมเมอร์ในส่วนงานต่างๆ ของมหาวิทยาลัยจำนวนมาก โปรแกรมเมอร์ในที่นี้หมายถึงคนที่รักและชอบในวิชาชีพนี้จริง พร้อมจะอุทิศเวลาและกำลังการทำงานเหมือนกับที่อุทิศให้กับเอกชน 100% ไม่ได้มองเราเป็นเพียงทางผ่าน ความขาดแคลนนำมาซึ่งเรื่องตลก เพราะต่างฝ่ายต่างก็ถามกันไปกันมา ผมถามอาจารย์คนอื่น อาจารย์คนอื่นถามผม เริ่มมีลักษณะถามกันวนเป็น infinite loop ใน mailbox ของผมตอนนี้มีอีเมลที่เกี่ยวข้องกับการหาโปรแกรมเมอร์ของมหาวิทยาลัยอยู่ประมาณ 3-4 ฉบับ และ mailbox ผมไม่เคยขาดแคลนอีเมลในลักษณะนี้ เวลาอาจารย์ในสายวิชาชีพนี้จับเข่าคุยกัน เราจะจบด้วยประโยคเด็ด น่าเศร้าที่เราเห็นเขาเป็น "ลูกศิษย์" แต่เขาเห็นตัวเองเป็น "ลูกจ้าง" เรา "apprentice" เขา "negotiate" อย่าภาคภูมิใจในฝีมือตัวเอง หากคุณยังไม่ได้กลับไปตอบแทนสถานศึกษาของคุณ!!

2009-10-20T09:34:27+07:00

false 307087

2009-12-06T13:16:02+07:00

false

2009-10-20T09:34:27+07:00

ลูกศิษย์หรือลูกจ้าง

true ผมเคยสงสัยมาตลอดว่าคนที่อยู่ในวิชาชีพที่ต้องใช้ความคิดสร้างสรรค์สูงในประเทศไทยทำไมถึงเป็นคนหัวอ่อนและเชื่อคนง่าย ปกติ “artist” ที่ผมเคยเจอมาจะช่างคิดและคิดนอกกรอบได้ไกลจนเกินกว่าจะทึ่งว่าเขาคิดได้อย่างไร ยิ่งจะบอกให้ “artist” เชื่ออะไรง่ายๆ นี่ยิ่งเป็นไปได้ยาก เพราะคนเหล่านี้มีทักษะในการคิดสูง แต่ “creative workforce” ในบ้านเราไม่ได้เป็นเช่นนั้น กลับเป็นคนหัวอ่อนและเชื่อคนง่ายอย่างไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นไปได้ ไม่ได้หมายความว่าทุกคนเป็นเช่นนั้นนะครับ นานๆ ผมจะได้เจอ “artist” ที่ไม่เหมือน “ศิลปิน” คนไทยคนอื่นๆ แต่ก็น้อยครั้งมากทีเดียว ตอนนี้ผมพอสรุปเอาเองได้ว่าเป็นเพราะระบบการศึกษาไม่ได้เปิดโอกาสให้คนเหล่านี้มีความรู้รอบตัวเพียงพอ และอีกอย่างหนึ่งเป็นเพราะคนเหล่านี้อ่านหนังสือน้อย หลายคนที่ผมได้พบเจอเขาคิดว่าเขาอ่านเยอะ เพราะเมื่อเทียบกับคนไทยโดยเฉลี่ยก็อ่านเยอะกว่าอยู่ แต่ที่จริงแล้วเขาอ่านวนอยู่ในเนื้อหาซ้ำๆ เพราะไม่มีความสนใจที่กว้าง ซึ่งก็ย้อนกลับมาที่ระบบการศึกษาที่ไม่เปิดโอกาสให้มีความรู้ที่หลากหลายนั่นเอง ที่ซ้ำร้ายในคนกลุ่มนี้กลับสร้างค่านิยมว่าถ้าใครมีความรู้กว้างและรู้ในหลายเรื่องกลับเป็นพวก "นอกกลุ่ม" ไปอีกเสียนี่ เด็กที่จบปริญญาตรีใหม่ๆ ในสายนี้แทบจะพูดเป็นเสียงเดียวกันในประเด็นนี้ทีเดียว เป็นวัฒนธรรมที่ผลิต ego แต่ไม่ได้ผลิต knowledge อีกเรื่องหลักที่เจอคือกลุ่มนี้ภาษาอังกฤษจะแย่มาก อ่านไม่ออกและเขียนไม่ได้ แถมกลับภาคภูมิใจที่ภาษาอังกฤษไม่ดี เลยยิ่งเป็นกำแพงปิดกั้นความรู้และความคิดไปใหญ่ เรื่องนี้น่าแปลกใจเพราะเขามาในสาย “ศิลป์” แท้ๆ ทักษะด้าน “ภาษา” ควรจะพอใช้งานได้ ระบบการศึกษาของไทยที่สร้างคนมาทำงานในสาขาวิชาชีพที่ต้องใช้ความคิดสร้างสรรค์น่าจะคิดกันใหม่ ... ใช่ไหม? บอกผมสิว่าผมคิดผิด

2009-09-24T23:03:15+07:00

false 300563

2009-12-16T09:39:18+07:00

false

2009-09-24T23:11:06+07:00

ศิลปินหัวอ่อน

true ผมคิดอยู่นานว่าผมจะเขียนบันทึกเรื่องนี้ดีหรือไม่ มันเป็นเรื่องของผมกับเจ้าต้นน้ำ เป็นเรื่องแห่งความสุขที่จะอยู่ในความทรงจำอีกยาวนานเท่าชีวิตของผมจะมีอยู่ เป็นเรื่องที่ผมตั้งใจว่าจะต้องจดจำทุกวินาทีแห่งความสุขเหล่านี้ไว้ให้ได้แม่นยำที่สุดเท่าที่กำลังผมจะทำได้ หลังจากคิดอยู่หลายวัน ผมคิดว่าเรื่องนี้ควรค่าแก่การแบ่งปัน ความสุขที่เกิดขึ้นในความทุกข์มีแง่คิดมากมาย แน่นอนว่าจะมีประโยชน์ต่อผู้อ่าน และจะช่วยให้ผมได้จดจำช่วงเวลานี้ได้ดีขึ้นตลอดไป อ.หมอแป๊ะ นัด อ.จัน ไปทำแท้งวันอังคารที่ผ่านมา เราไปถึงประมาณเก้าโมงเช้าตามเวลานัด อ.หมอแป๊ะใช้วิธีดูดด้วยหลอดสูญญากาศที่จะทำให้ผู้ป่วยไม่เสียเลือดและเจ็บปวดมาก อ.หมอแป๊ะบอกว่าเป็นการทำที่ปลอดภัยกว่าการขูดมดลูกอย่างมากและสามารถทำที่ห้องตรวจได้เลยไม่ต้องเข้าห้องผ่าตัด การดูดด้วยหลอดสูญญากาศใช้เวลาไม่นาน ผมนั่งคอยอยู่ในห้องด้านหน้า ไม่ได้รู้สึกเสียใจ ไม่ได้รู้สึกอะไรทั้งนั้น เหมือนเป็นช่วงเวลาที่สมองไม่ทำงานตัดขาดจากความรู้สึกทุกอย่าง อ.หมอแป๊ะ กับ อ.จัน เดินเข้ามาหลังจากนั้น เราสามคนคุยกันอยู่สักครู่ ผมเห็น อ.หมอแป๊ะ วางกระปุกพลาสติกใสขนาดฝ่ามือไว้บนโต๊ะ กระปุกนี้อยู่ในถุงพลาสติกใสอีกทีหนึ่ง ในกระปุกมีน้ำสีเลือดคล้ำและเห็นว่ามีชิ้นเนื้อลอยอยู่ ผมมองที่กระปุก สมองไม่ได้คิดอะไร แล้วก็เริ่มคิดถึงแฟลตที่ผมอยู่ แฟลตนี้อยู่ติดเขาคอหงส์ด้านหลังเป็นป่าที่ยังสมบูรณ์ ผมคิดว่าถ้า อ.หมอแป๊ะให้เอากระปุกนี้กลับบ้าน ผมจะเอาไปฝังใต้ต้นกระท้อนบนภูเขา สักพัก อ.หมอแป๊ะบอกให้ผมเอากระปุกไปส่งตรวจเชื้อ ตอนนั้นผมเริ่มรู้สึกแล้ว ไม่รู้ว่ารู้สึกดีใจหรือเสียใจ ผมอธิบายไม่ได้เมื่อตอนกระปุกมาอยู่ในมือ ผมรับกระปุกมาแล้วก็เดินตามที่พยาบาลชี้ให้ไป ผมนั่งคอยพยาบาลอีกคนเรียกเพื่อบอกว่าจะให้ผมไปทำอะไรต่อบ้าง ผมเริ่มสังเกตว่าคนไข้คนอื่นที่นั่งคอยอยู่ก่อนมองมาที่กระปุกที่ผมถืออยู่ ตอนนั้นผมถือกระปุกโดยให้สี่นิ้วรองอยู่ด้านล่างแล้วนิ้วโป้งกดอยู่บนฝา ผมเปลี่ยนมือมากำกระปุกไว้ให้มิดชิด ผมคิดว่าเจ้าต้นน้ำคงไม่อยากให้ใครมาเห็นตัวเองในสภาพเช่นนี้ ผมกำกระปุกแน่นขึ้นเพื่อไม่ให้ใครมองเห็น ผมไม่รู้ว่าผมนั่งอยู่ตรงนั้นนานแค่ไหน แต่สิ่งที่ผมรู้สึกคือความอบอุ่นที่ผมสัมผัสได้มีมาจากกระปุก เหมือนผมได้อุ้มลูกครั้งแรก ผมคิดว่าผมคงกำลังเสียใจ แต่ในช่วงเวลานั้นไม่ใช่เป็นความรู้สึกเสียใจ เป็นความรู้สึกของพ่อที่กำลังอุ้มลูก ผมไม่รู้ว่าช่วงเวลานั้นนานแค่ไหน ผมจำได้ว่าผมลุกขึ้นเดินไปมาด้วย แล้วพยาบาลก็เรียกผมให้ผมไปจ่ายเงิน ส่งตรวจเชื้อ และรับยา ผมเดินจากห้องตรวจไปห้องจ่ายเงิน โดยแนบกระปุกไว้บริเวณหน้าอก พยายามเดินถือไม่ให้ใครสังเกต ผมจ่ายเงินโดยใช้เวลาไม่นาน ผมจำไม่ได้ว่าผมล้วงเงินจากกระเป๋าเงินออกมาได้อย่างไร แต่ผมจำได้ว่าผมไม่ได้ปล่อยกระปุกแม้แต่นิดเดียว หลังจากจ่ายเงินผมมายืนอยู่ข้างระเบียงด้านในของโรงพยาบาล กลางโรงพยาบาลเป็นสนามหญ้ากว้างมีต้นไม้ แต่ลงไปเดินไม่ได้ มีแดดส่องมาโดนผมด้วยที่ระเบียง กระปุกยังอุ่น ผมยืนอยู่ตรงนั้น เรายืนอยู่ตรงนั้น ไม่รู้ว่านานแค่ไหน ผมพยายามเยื้อเวลาที่ผมจะมีกับเจ้าต้นน้ำไว้ให้นานอีกสักนิด แต่รู้ว่าคงได้ไม่นาน ช่วงเวลานี้คือเวลาของเราสองคนที่จะไม่มีใครพรากออกไปจากเราได้อีกแล้ว แล้วผมหันหลังเดินไปยื่นกระปุกให้แก่ห้องทำแผลฉีดยา เขาบอกว่าผมยื่นผิดห้อง ให้เดินตรงไปเพื่อยื่นที่ห้องเจาะเลือด ผมกลับมายืนที่ระเบียงอีกครั้ง นานกว่าเดิม หายใจลึกๆ หลายครั้ง แล้วผมก็เดินตรงไปที่ห้องเจาะเลือด มีเจ้าหน้าที่นั่งอยู่สามคน ผมเดินเข้าไปที่ช่องตรงกลางแล้วยื่นกระปุกให้เธอ เธอพลิกกระปุกดูป้ายแล้วพิมพ์ข้อมูลเข้าไปในเครื่องคอมพิวเตอร์ ผมยืนอยู่ตรงนั้นจนเธอบอกว่าเรียบร้อยแล้ว ผมบอกขอบคุณ ยิ้มให้เธอ มองไปที่กระปุกครั้งสุดท้าย แล้วหันหลังเดินออกมา ตั้งแต่ผมได้สัมผัสกระปุกจนถึงผมยื่นกระปุกไปจากมือผมคิดว่าน่าจะประมาณ 18 นาที อาจมากกว่าหรือน้อยกว่า ตอนผมกลับมาถึงห้องตรวจ อ.จัน นอนพักอยู่บนเตียงแล้ว ผมไม่ได้ถามว่าผมไปนานแค่ไหน ถ้าเจ้าต้นน้ำไม่ไปเสียก่อน ผมคงมีเวลาอยู่กับเขาประมาณ 18 ปี ก่อนที่เขาจะไปเรียนต่อและมีชีวิตเป็นของตัวเอง หลังจากนั้นผมคงได้เพียงรับรู้เรื่องราวเขาผ่านโทรศัพท์หรืออุปกรณ์สื่อสารอื่นๆ ในอนาคต เหมือนที่ผมไม่เคยได้อยู่กับพ่อเกิน 3-4 วันในช่วงตลอด 20 ปีที่ผ่านมา วันอังคารที่ผ่านมาผมได้อยู่กับเจ้าต้นน้ำประมาณ 18 นาที เป็นเวลาสั้นๆ แต่เป็นเวลาของเราสองคนที่ไม่มีใครอื่น เป็น 18 นาทีที่เราได้สื่อสารถึงกันผ่านความอบอุ่น ขอบคุณทุกสิ่งทุกอย่างที่ให้โอกาสผมมี 18 นาทีนั้น วันนี้ผ่านมาแล้วเกือบสัปดาห์ ผมยังจำความรู้สึกนั้นได้ดี ผมจำได้แม่นยำถึงความอบอุ่นในมือ ไม่น่าเชื่อว่ามนุษย์เราจะมีความทรงจำกับอุณหภูมิได้ และจำได้ชัดเจนมากกว่าสิ่งอื่นๆ ผมเชื่อว่าผมคงไม่ลืมความรู้สึกนี้ได้ง่ายๆ ผมเชื่อว่าผมจะจำไปได้ตลอดชีวิต บางทีคนเรามีชีวิตอยู่ในโลกหลายสิบปีเพียงเพื่อรับรู้และเรียนรู้ในช่วงเวลาไม่กี่นาที การมีชีวิตคือการเรียนรู้ การเรียนรู้คือการมีชีวิต ขอบคุณทุกชีวิตที่สอนให้รู้จักคุณค่าของชีวิต ผมจะมีชีวิตต่อไป

2009-08-24T07:38:10+07:00

false 290466

2009-12-15T15:16:11+07:00

false

2009-08-24T07:39:02+07:00

สิบแปดนาทีของเรา

true วันนี้ผมเปิดเครื่องคอมฯ ขึ้นมาเพื่อเขียนรายงานความก้าวหน้าประจำเดือนจะได้ส่งผ่านอีเมลให้คณะกรรมการของ สสส. ตามที่ผมทำโดยปกติในช่วงประมาณกลางๆ เดือนของทุกเดือน ก่อนหน้านี้ผมเคยเขียนเป็นบันทึกเพื่อสื่อสารให้ทุกท่านที่เป็นผู้ใช้ระบบของ GotoKnow.org ได้ทราบถึงความคืบหน้าของการทำงานของพวกผมด้วย แต่ทีมงานของ สสส. บอกว่าวิธีการเขียนของผมนั้นสรุปลงแบบฟอร์มไม่ได้ ผมเลยต้องเขียนสองรอบ แล้วหลังๆ เลยเขียนแค่รอบเดียวแค่พอได้ส่งอีเมลตามฟอร์มที่เขากำหนด ในที่สุดรายงานต่อกรรมการของ สสส. ก็สำคัญกว่าการรายงานต่อผู้ใช้งานอย่างไม่มีทางเลือก เพราะทีมงาน UsableLabs ทั้ง 15 ชีวิตกินเงินเดือนจาก สสส. และไม่ใช่แค่ 15 ชีวิต เพราะแต่ละชีวิตยังมีชีวิตที่รอคอยอยู่ข้างหลังอีกหลายคน ทีมงานผมไม่ได้มาจากกลุ่มประชากร "ผู้เป็นความหวัง" ของประเทศไทย แต่มาจากกลุ่มประชากร "ผู้เป็นปัญหา" ของประเทศ ถ้าเราหาเงินเดือนมาให้ 15 ชีวิตนี้ไม่ได้ ไม่ใช่แค่คน 15 คนที่จะเจอปัญหาครับ แต่วันนี้ผมไม่มีแรงเขียน มันท้อแท้แม้จะกดลงบนปุ่มคีย์บอร์ด มีอะไร "ก้าวหน้า" บ้างในเดือนที่แล้ว? ผมนึกไม่ออก ผมนึกออกแต่ภาพตัวเองนั่งโยกเยกพยายามข่มตาให้หลับอยู่ในเครื่องบินขึ้นล่องระหว่างหาดใหญ่กับกรุงเทพฯ เพื่อประชุมสารพัดอย่าง นึกภาพตัวเองที่ต้องพยายามรวบรวมสมาธิเขียนโปรแกรมท่ามกลางภาพและเสียงวุ่นวายรอบตัว ไม่ว่าจะในเครื่องบิน ในสนามบิน ในรถ ในโรงแรม ข้างถนน ข้างตึก ฯลฯ ผมยังเป็นโปรแกรมเมอร์และผู้ดูแลเครื่องแม่ข่ายหลักของทุกงานที่ผมทำในขณะนี้ เป็นความจริงที่น่าเศร้า ไม่ใช่เพราะผมเก่ง แต่เพราะคนเก่งไม่เลือกที่จะทำงานอย่างที่ผมทำ เพราะงานนี้ "มันไม่มีอนาคต" อีกประการหนึ่ง ไม่ใช่เพราะผมเป็นคนดีด้วย เพราะเท่าที่ผมเคยรู้จัก "คนดี" มา คนดีคือคนระดับวาดฝันและวางนโยบาย ผมยังไม่เคยเห็นการยกย่องคนที่ทำงานแก้ปัญหาอยู่หน้างานว่าเป็นคนดีเลย ที่เคยเห็นก็คือคนทำงานอยู่หน้างานยกย่องกันเองพอเป็นกำลังใจให้กันและกันในความทุกข์ยากที่ต้องเจอตามประสาของผู้น้อยที่ไม่ได้ "ดี" และ "เก่ง" อย่างที่เขาชื่นชมกันในเมืองหลวง ผมสับสนและเหน็ดเหนื่อยไปหมดกับการเดินทาง แต่งานก็คืองาน ไม่มีแม้กระทั่งเวลาให้ฉุกคิดว่า "อะไรคืองาน?" แล้ว "ชีวิต" ล่ะ อยู่ที่ไหน? <a href="http://gotoknow.org/blog/think/287833">ภรรยาผมจะต้องทำแท้งลูกคนที่สองของเราในวันอังคารนี้</a>เนื่องจากลูกหัวใจไม่เต้นแล้ว ผมถามตัวเองว่าผมอยู่ไหนในช่วงสองเดือนที่ผ่านมา ผมอยู่ในเครื่องบิน อยู่ในโรงแรม อยู่ในตึกสูง อยู่ในรถเกือบทุกประเภท ไม่ว่าจะเป็นรถบัส รถแทกซี่ รถตู้ รถไฟทั้งใต้ดิน บนดิน และลอยฟ้า ขดตัวอยู่ในเก้าอี้สนามบินรอเวลาขึ้นเครื่องกลับบ้าน นั่งอยู่ข้างถนน นั่งกินแป้งอะไรก็ไม่รู้ที่ร่างกายพอจะแปลงเป็นพลังงานได้ ฯลฯ ผมอยู่ทุกที่ยกเว้นอยู่ที่บ้าน ผมปลอบตัวเองว่า อย่างน้อยที่สุดเราก็ได้เงินมาทำสิ่งที่เราอยากทำ แม้ไม่มีเวลาดูแลครอบครัว แต่สิ่งที่เราอยากเห็นจะได้เป็นรูปธรรมมากกว่าการวาดฝันอยู่บนอากาศ เราอยากเห็นโลกนี้น่าอยู่ ผู้คนยิ้มแย้มทักทายกันเหมือนเพื่อนฝูงญาติมิตรที่เอื้ออาทร ช่วยเหลือเกื้อกูลกัน ทำงานร่วมกัน ถ้อยทีถ้อยอาศัยกันเพื่อสร้างโลกให้น่าอยู่ยิ่งขึ้น เพื่อให้ในที่สุด "ใจ" กลายเป็นสื่อกลางในการแลกเปลี่ยนที่มีค่ายิ่งกว่าทุกสิ่งในโลกนี้ โชคร้ายที่งานของผม "ถอยหลัง" ชีวิตผมก็ "ถอยหลัง" ด้วย และนี่คือรายงาน "ความก้าวหน้าและความถอยหลัง" ที่จะใช้ได้ทุกเดือนตลอดไป: GotoKnow.org งานคืบหน้าไปได้ด้วยดี ดีแค่ไหนไม่ทราบ ผมไม่เคยสนใจว่า UIP เป็นเท่าไหร่และเป็นเว็บไซต์อันดับที่เท่าไหร่ของประเทศ แต่ GotoKnow.org คือสิ่งที่ผมจะทำตลอดชีวิต ถ้าผมยังมีชีวิตอยู่ GotoKnow.org ต้องพัฒนาไปได้ด้วยดีแน่นอน มะปรางและต้นกล้ากำลังทำ GotoKnow.org เต็มตัวแทนผมและภรรยา เราปล่อยให้เขาคิดและตัดสินใจทุกอย่างที่เป็นไปได้ หมายความถ้าผมไม่อยู่ในโลกนี้แล้ว GotoKnow.org ก็ไม่ได้สูญหายไปตามผมไปด้วย Portal.in.th ก็คืบหน้าไปได้ด้วยดี ผมเบื่อพวกบริษัทรับทำเว็บหลายต่อหลายเจ้าที่เอาเปรียบลูกค้าอย่างไม่มีจริยธรรมโดยอาศัยประโยชน์จากความไม่รู้ของลูกค้า ดังนั้น Portal.in.th จะต้องคืบหน้าไปได้ด้วยดีและบริษัทเหล่านั้นจะต้องประสบปัญหาทางธุรกิจเพราะ Portal.in.th อย่างแน่นอน Portal.in.th ไม่ใช่เว็บไซต์ มันคือสงคราม Healthy.in.th ก็คืบหน้าไปได้ด้วยดีเช่นกัน ช่วงที่ผ่านมาทีมงานผมอาจจะไม่เข้าใจว่าเราทำ Healthy.in.th ทำไม ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าผมไม่ได้ทำ "ส่ง สสส." ปัจจุบ <script src="http://gotoknow.org/javascripts/tinymce/jscripts/tiny_mce/themes/advanced/langs/en.js?1232614050" type="text/javascript"></script> ันเขาเลยทำ "ส่งผม" อีกไม่นานเขาจะรับรู้และเรียนรู้ที่จะทำ "ส่งประชาชน" ใช่ครับ ผมหมายถึงประชาชนตาดำๆ ที่ถูกหลอกลวงจากสื่อมวลชนอยู่ทุกวันอย่างไม่มีใครมากนักกล้าอ้าปากมาต่อสู้ในประเทศที่สื่อมวลชนมีอำนาจล้นฟ้าจนกลายเป็นอภินิหารเช่นนี้ Healthy.in.th จะเป็น "สื่อทางเลือก" เท่าที่เป็นไปได้ เราเริ่ม "ฟื้น" Healthy.in.th มาตั้งแต่เดือนที่แล้วและจะไม่มีปล่อยให้คลาดสายตาอีกต่อไป ทีมงาน Healthy.in.th เป็นทีมงานที่ดี แต่เขาจะได้ทำงานได้ดีก็ต่อเมื่อเขาได้รู้ว่าจะให้เขาทำงานอะไร นั่นคือการได้นั่งคุยกับผม ไม่ใช่ฟังเสียงผมมาจากปลายสายโทรศัพท์ และยังมีโครงการอื่นๆ ที่เรายังก้มหน้าก้มตาทำด้วยความหวังว่าวันหนึ่งมันจะออกผลให้เกิดประโยชน์ลดความเหลื่อมล้ำทางความรู้ที่เป็นปัญหาใหญ่ของประเทศนี้บ้าง ดังนั้นเพื่อให้งานเดินหน้า กรุณาปลดปล่อยผมจากห้องประชุมเถิด ให้เงินแต่ไม่ให้เวลาผมทำงานจะมีประโยชน์อะไรเล่า? สองเดือนที่ผ่านมาผมเหมือนจะอยู่กรุงเทพฯ มากกว่าอยู่หาดใหญ่ ต้องวางแผนเตรียมตัวจะไปประชุมเพื่อพบว่าการประชุมนั้นมีการเลื่อนในวันสุดท้ายก่อนการเดินทาง ให้ผมต้องปรับแผนอีกครั้งที่จะเดินทางไปประชุมอีกครั้งในช่วงเวลาที่ไม่เหมาะสมอย่างยิ่งกับกำหนดตารางเวลาการบินของประเทศที่การเดินทางโดยเครื่องบินยังเป็นสิ่งสงวนสำหรับผู้สูงศักดิ์เช่นนี้ ผมไม่ไปแล้วนะครับ ผมเป็นคนไทยไม่ใช่คนกรุงเทพฯ ผมคือชาวต่างชาติในเมืองหลวง ทุกครั้งที่ผมไปกรุงเทพฯ ผมรู้สึกเหมือนชาวเมืองศรีวิชัยเดินทางไปถวายเครื่องบรรณาการที่กรุงรัตนโกสินทร์ทุกที ถ้าจะประชุมคราวหน้า มาประชุมที่ประเทศของผมนะครับ ..... ที่จริงแล้ววันที่ 19 นี้ผมจำเป็นต้องไปประชุมอย่างยิ่งเพราะมีเรื่องสำคัญต้องให้กรรมการฯ พิจารณาสองเรื่อง เป็นสองเรื่องที่ผมไม่เข้าใจว่าทำไมต้องพิจารณา เรื่องแรกคืองบครุภัณฑ์ เพราะผมพึ่งทราบว่า สสส. ไม่อนุญาตให้ซื้อครุภัณฑ์ น่าสงสัยว่าเราจะทำ "ระบบออนไลน์" ได้อย่างไรถ้าเราซื้อเครื่องคอมพิวเตอร์มาทำงานไม่ได้? เรื่องที่สองคือเรื่องค่าเล่าเรียนของนักศึกษาปริญญาโทที่ทำงานกับผมในโครงการของ สสส. นั่นเอง ผมอยู่ในมหาวิทยาลัย "กำลังพล" ของผมคือนักศึกษา คือกลุ่มคนที่ต้องการพัฒนาตัวเองทางปัญญามากกว่าแสวงหาเงิน ถ้าผมไม่สามารถบำรุงกำลังพลของผมได้ผมจะรบได้อย่างไร? ถ้าผมฉลาดกว่านี้ ผมจ้างมะปรางทีเดียวเลยเป็นค่าบริหารจัดการชุมชนออนไลน์และจ้างต้นกล้ายอดเดียวเลยเป็นค่าพัฒนาซอฟต์แวร์ เป็นใบสำคัญรับเงินแค่สองใบก็จบปัญหาเรื่องครุภัณฑ์และค่าเล่าเรียน แต่ผมไม่ได้ทำอย่างนั้น ผมกลับชอบเอกสารเยอะๆ แนทกับเอ๋ทำเอกสารตั้งมากมายที่ผมต้องเซ็นก่อนจะซื้ออะไรสักอย่างได้ ผมพึ่งซื้อบ้านใกล้มหาวิทยาลัยที่มีสนามหญ้าไว้ให้ลูกเตะบอลกัน เอกสารเยอะๆ นั้นมีไว้เป็นคำตอบว่าผมไม่ได้ผันเอาเงิน สสส. ไปซื้อนอกเหนือจากเงินเดือนจากโครงการฯ อันผมพึงได้ตามการทำงาน ใช่ สนามหญ้าไว้ให้ลูกเตะบอลกัน หมายถึงลูกสองคนเล่นด้วยกัน ตอนนี้เหลือผมกับเจ้าต้นไม้ที่จะเตะบอล เจ้าต้นน้ำไม่ได้มาเล่นด้วยแล้ว เมื่อวานผมไปที่บ้าน เอาต้นไม้ที่ซื้อเพื่อจะปลูกในสนามหญ้าไปเก็บ ผมอยากเป็นลมล้มลงบนพื้นสนามหญ้านั้นเพื่อไม่ต้องฟื้นขึ้นมาอีกเลย น่าเศร้าที่ผมทำไม่ได้ ยังมีอีกหลายชีวิตที่ผมต้องรับผิดชอบ หลายพันชีวิตถ้านับนักศึกษาในภาควิชา เข้าใจแล้วว่ามนุษย์เรานี้เป็นนักโทษของตัวเราเองจริงด้วย และเข้าใจอีกว่าบางครั้งใครบางคนลุกขึ้นยืนได้ก็ไม่ได้หมายความว่าเขายังมีชีวิตอยู่ ประโยคแรกๆ ในชีวิตที่เจ้าต้นไม้พูดได้คือ "พ่อพ่อไปกุงเทบ" แต่ผมอยากฟัง "พ่อพ่อกับมาและ" ผมไม่ไปกรุงเทพฯ แล้วนะครับ

2009-08-17T09:18:03+07:00

false 288228

2010-01-18T07:50:49+07:00

false

2009-08-17T11:02:53+07:00

ผมจะไม่ไปประชุมอีกแล้ว

true ในช่วงสองสัปดาห์ที่ผ่านมาเป็นช่วงเวลาของการเดินทางที่วุ่นวายมากของผม ต้องเดินทางไปกรุงเทพฯ ถึงสองครั้งต่อสัปดาห์ การเดินทางบางครั้งเป็นการเดินทางไปอย่างไม่มีจุดหมาย เป็นการเดินทางที่ผมบอกกับตัวเองว่าผมจะมีประโยชน์ต่อโลกนี้มากกว่า หากปล่อยให้ผมได้นั่งทำงานอยู่บนหน้าเครื่องคอมพิวเตอร์ แต่การเดินทางครั้งหนึ่งนั้นกลับทำให้ผมได้พบกับนางฟ้า ครับ ผมได้พบนางฟ้า คุณเคยพบนางฟ้าไหมครับ ผมเคยพบนางฟ้าแล้วครับ มาถึงวันนี้ผมยืนยันได้แล้ว นางฟ้ามีจริงครับ มีตัวตน สัมผัสได้จับต้องได้ พูดคุยกับเราได้ มีรอยยิ้ม มีเสียงหัวเราะ มีความฝัน ความเจ็บปวด และมีชีวิตเกิดแก่เจ็บตายได้เหมือนเราทุกคน เหมือนพวกเราทุกคนที่เป็นคนในโลกนี้เป็นอย่างยิ่ง นางฟ้าผู้อุทิศชีวิตให้แก่ความสุขของเด็กน้อยทุกคนที่กำลังจะเกิดมา ให้เขาได้มีชีวิตที่ดีและมีสุขภาพที่สมบูรณ์ตั้งแต่วันแรกของชีวิต นางฟ้าที่มอบความสุขให้แก่แม่ผู้มีลูกน้อย ให้ได้สัมผัสถึงความรักอันบริสุทธิ์ที่สุดอันพึงจะมีได้ในโลกนี้ เธอไม่มีปีก เหมือนกับพวกเราทุกคนที่ไม่มีปีก เธอใช้สองมือ หนึ่งสมอง หนึ่งหัวใจ และใช้เวลาในยี่สิบสี่ชั่วโมงต่อวันของเธอทำภาระกิจของนางฟ้า ...... แม้ในวันที่เธอไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะมาถึงหรือไม่ เธอก็ยังไม่ละทิ้งภาระกิจนั้น ...... ตั้งแต่เด็กจนถึงอายุเท่านี้ พวกเราทุกคนคงจะคิดสงสัยกันอยู่บ้างไม่น้อย สวรรค์มีจริงหรือไม่? ภพนี้มีจริง แล้วภพหน้าล่ะ? แล้วนรกล่ะ มีจริงหรือเปล่า? เทวดาอยู่ไหน? พระเจ้าหน้าตาเป็นอย่างไร? เราเกิดมาทำไม? ผมเชื่อว่าทุกคนในโลกนี้ต้องเคยถามคำถามกับตัวเองว่า "เราเกิดมาทำไม?" บางคนได้คำตอบแล้ว บางคนยังเรียนรู้ที่จะค้นหาคำตอบ บางคนหลงลืมที่จะค้นหาคำตอบ บางคนได้รับรู้ถึงคำตอบที่ผ่านมาในชีวิตทุกวัน ผมเป็นคนพวกสุดท้ายครับ ทุกวันมีคำตอบผ่านมาในชีวิตผมให้ได้รับรู้และเรียนรู้ คือการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ คือการจัดการความรู้ระดับจิตวิญญาณ ขอบคุณเทวดาและนางฟ้าทุกท่านที่กรุณาสอนบทเรียนชีวิต และให้คำตอบแก่ผมว่า "ผมเกิดมาทำไม?"

2009-08-03T08:25:35+07:00

false 282547

2009-09-13T12:02:39+07:00

false

2009-08-03T08:28:19+07:00

นางฟ้า

true เปิดเทอมแล้วครับ เปิดเทอมคราวนี้เหมือนบทต่อไปของการทำงานของผม เพราะสัปดาห์ที่แล้วหลังจากจบงาน GotoKnow Forum #1 แล้ว UsableLabs ปิดทำการทั้งสัปดาห์ ทุกคนรวมทั้งผมและ อ.จัน ก็หยุดทำงาน ทำเฉพาะงานเบาๆ เฉพาะหน้าเท่านั้น เรามาเริ่มงานกันอีกทีเมื่อวานซึ่งเป็นวันเปิดเทอม UsableLabs จะเริ่มทำงานเข้าจังหวะกับระบบของมหาวิทยาลัยมากขึ้นเรื่อยๆ เพราะเทอมนี้เราจะเริ่มเข้าระบบ จากองค์กรไร้รูปไร้รอยอย่างที่ผ่านมา จะพัฒนาตัวเองเป็น “ศูนย์วิจัย” ของมหาวิทยาลัยภายในเทอมนี้ครับ จบงาน GotoKnow Forum ซึ่งเป็นการครบรอบ 4 ปีของ GotoKnow ด้วยทำให้ผมมีโอกาสนั่งพักและเริ่มได้มีเวลาคิดอย่างสงบ สี่ปีที่ผ่านมาเป็นเวลาที่ช่างรวดเร็วเหลือเกิน แน่นอนว่าไม่ใช่เวลาแห่งความสุขเพียงอย่างเดียว แต่เป็นเวลาของความทุกข์เคล้าน้ำตาและหยาดเหงื่อ ที่มีรอยยิ้มและเสียงหัวเราะมาเป็นกำลังใจให้ทำงานต่อไป เป็นสี่ปีของการได้ทำงานที่อยากทำ ทำแล้วมีความสุข ตื่นเช้ามาทุกวันเป็นเช้าที่มีความหวัง ตื่นพร้อมกับความคิดว่าวันนี้จะได้ทำอะไรที่ได้เห็นรอยยิ้มของคนอื่นได้อีก ที่ UsableLabs เราไม่มี “ลูกค้า” เรามีแต่ “ผู้ใช้” และเป้าหมายผลตอบแทนอันดับหนึ่งที่ทุกคนทำคือ “ความสุข” จากสองคนที่ทำงานมาจากในแฟลตด้วยสายโทรศัพท์ที่ต่ออินเทอร์เน็ตได้เพียง 33.6K มาเป็น 15 คนที่มีห้องทำงานที่มีอุปกรณ์พร้อมให้เรา “ลุย” กันได้เต็มที่ จากนักกีฬาคู่ผสมจากพื้นที่สุดขอบจักรวาลมาเป็นทีมกีฬาขนาดใหญ่ที่พร้อมจะ “ลุย” เอาชนะปัญหาและความท้าทายของ Knowledge Divide และ Digital Divide ที่เราตั้งเป้าเอาไว้ ถ้าไม่มี GotoKnow ผมกับ อ.จัน คงไม่ได้อยู่ประเทศไทยแล้ว คงไป “ตายเอาดาบหน้า” ตามที่เราสองคนตัดสินใจเมื่อหลายปีที่แล้ว เหมือนเพื่อนๆ อีกหลายคนที่เรียนจบมาในรุ่นราวคราวเดียวกัน ชีวิตเราสองคนคงไม่มีความสุขเช่นนี้เพราะคงต้องสู้ชีวิตไม่น้อยทีเดียว แม้อาจจะมีเงินมากมายกองรอบตัวเราสองคน เชื่อเถอะว่าผมกับ อ.จัน สองคนรวมกันมีความสามารถในการหาเงินมากแค่ไหนก็ได้ที่เราต้องการ ปัญหาคือเราไม่ต้องการ “เงิน” เราต้องการ “ความสุข” และไม่ใช่แค่เราสองคนเท่านั้นที่ต้องการความสุข คนทุกคนต้องการความสุข แต่หลายต่อหลายคนลืมไปว่าเขาต้องการอะไร “เงินไม่เท่ากับความสุข และความสุขไม่เท่ากับเงิน” ไม่ใช่ผมที่พูดประโยคนี้ หลายต่อหลายคนได้พูดไว้ แต่หลายต่อหลายคนเลือกที่จะละเลย ความสุขเป็นสิ่งที่แปลกประหลาดในมุมมองของแนวคิดกระแสหลักในช่วงเวลาหนึ่งร้อยปีที่ผ่านมาของประวัติศาสตร์มนุษยชาติ ผมพูดเล่นๆ กับใครต่อใครว่า ในอีกห้าร้อยปีหลังจากนี้ ช่วงนี้คือช่วงหนึ่งถึงสองร้อยปีที่เรากำลังมีชีวิตอยู่นี้จะถูกเรียกว่ายุคมืดครั้งที่สอง (The Dark Age II) ผมคงไม่ได้อยู่พิสูจน์คำพูดนี้หรอกครับ ตอนนั้นคงได้ไปเกิดใหม่เป็นต้นสนริมทะเลหรือต้นจำปีป่าริมหน้าผาบนภูเขาสูงแล้ว ความสุขไม่เท่ากับความสบายด้วย ที่จริงแล้วความสุขเท่ากับความสบาย แต่ไม่เท่ากับความสบายในคำนิยามที่เรารู้จักกัน จะเรียกว่า ความสุขเท่ากับความสบายใจ ก็คงได้ แต่ยังไม่ถูกเสียทีเดียว เขาบอกว่าเรามีชีวิตอยู่เพื่อ “enjoy the next moment, whatever it is.” อยู่เพื่อมีความสุขกับช่วงเวลาที่เกิดขึ้น ไม่ว่าสิ่งนั้นจะเป็นอะไร ผมอ่านหนังสือ Conversations with God ด้วยความสนุก ไม่ใช่เพราะผมนับถือศาสนาคริสต์ ที่จริงแล้วผมไม่มีศาสนาเพราะผมเลือกที่จะนับถือทุกศาสนา เขาว่า สิ่งที่เกิดขึ้นกับชีวิตเราในทุกวินาทีต่อไปคือโอกาสในการแสวงหาความสุข เพียงแค่เราเปิดใจรับโอกาสนั้น เป็น God’s will หรือความต้องการของพระผู้เป็นเจ้า หากเรากล้าพอที่จะเดินไปในหนทางของพระองค์ “expect the unexpected” คาดหวังสิ่งที่ไม่คาดหวัง คาดคิดในสิ่งที่ไม่คาดคิด ถ้าสวรรค์มีจริง ผู้คนในสวรรค์ไม่ได้อยู่กันอย่างสบายตามคำนิยามของความสบายทางโลกแน่ๆ แต่สวรรค์คงจะเป็นพื้นที่ที่วุ่นวายด้วยงานหนักมากทีเดียว สวรรค์ที่ผู้อยู่ในนั้นถูกบำรุงบำเรอด้วยความสุขสบายทางกายของตัวไม่น่าจะใช่สวรรค์ จะเป็นไปได้อย่างไรว่าการทำ “บุญ” เพื่อให้ได้ “บุญ” กลับมาเหมือนเป็นรายการซื้อขายทางธุรกิจ เสมือนว่า “บุญ” เป็นสินทรัพย์ประเภทหนึ่ง ทำไปสิบบาทได้กลับมาร้อยบาท มีกำไรคำนวนเป็นตัวเลขได้ แนวคิดแบบนั้นขัดแย้งในตัวเอง ภาษาอังกฤษเรียกว่า oxymoron ฟังแล้วไม่ logical ไม่เป็นเหตุเป็นผล แต่ด้วยสวรรค์ที่ทุกคนทำงานเพื่อ “ความสุข” สวรรค์มีจริงและเห็นได้ในหลายที่รอบตัวพวกเราทุกคน สัมผัสได้ด้วยประสาททั้งห้าของเราที่มีมาโดยธรรมชาตินี่เอง ไม่ต้องฝึกฝนเพื่อสร้างประสาทสัมผัสที่เกินจากนั้นเลย สวรรค์ไม่ได้อยู่ไกลและทุกคนมีสิทธิ์ไปสวรรค์ เราทุกคน “เลือก” ที่จะไปหรือไม่ไปสวรรค์ต่างหาก “The choice is yours.” สิทธิ์ในการเลือกเป็นของเราเอง และคนตัดสินใจเลือกคือเราเองเท่านั้น เก้าโมงเช้าแล้ว ผมขออาบน้ำแต่งตัวไปสวรรค์ก่อนนะครับ

2009-06-02T09:17:48+07:00

false 265154

2009-08-04T21:45:15+07:00

false

2009-06-02T21:15:29+07:00

งานหนักอยู่ในสวรรค์

true ตั้งแต่วันเสาร์ที่ผ่านมาจนถึงวันนี้สมองผมต้องทำงานวุ่นวายมาก เพราะผมกำลังจะซื้อบ้าน เป็นการตัดสินใจอย่างรวดเร็ว เพราะได้เจอพื้นที่ที่สงบอย่างที่ตั้งใจในชุดหมู่บ้านที่มีขนาดเล็ก มีด้านหลังที่ติดอ่างเก็บน้ำแก้มลิง และมีเพื่อนบ้านที่รู้ใจ นอกจากนี้ยังเป็นการตัดสินใจที่เกินความตั้งใจทางการเงินไปมาก ผมตั้งใจจะซื้อบ้านหลังเล็กๆ ที่มีพื้นที่พอให้ปลูกผลหมากรากไม้ พอให้ลูกได้เล่นกับดินกับทราย และผมตั้งใจจะถือเงินสดไปซื้อ Life's a box of chocolates, Forrest. You never know what you're gonna get. แปลกแต่จริงที่ทุกครั้งที่ชีวิตสับสน ผมจะนึกถึงประโยคจากหนังเรื่อง Forrest Gump ได้ อาจจะเป็นเพราะเป็นหนังเรื่องแรกที่ผมมีเป็น VCD แล้วดูซ้ำแล้วซ้ำอีกเป็นสิบรอบ It surely does. Life's a box full of chocolates. ผมกำลังจะซื้อบ้านหลังใหญ่พร้อมที่ดินในพื้นที่ที่สงบเงียบแต่ใกล้ที่ทำงาน ไว้ปลูกต้นไม้ ให้ลูกได้เล่นดินเล่นทราย ให้เจ้ามิ้งค์ได้เกลือกกลิ้งบนหญ้าโดยไม่มีแมวตัวผู้มาไล่กัด ฯลฯ ประโยชน์มหาศาลแน่นอน ที่มาพร้อมวงเงินกู้ก้อนใหญ่ It's an expensive chocolate! Who put it in this box?

2009-05-11T23:58:54+07:00

false 260561

2009-06-26T07:39:54+07:00

false

2009-05-12T00:01:07+07:00

ชอคโกแลตชิ้นนี้มาจากไหน?

true ปกติผมจะมีเวลาเขียนบันทึกดีๆ นำเสนอเรื่องราวสำคัญๆ ในวันที่ 1 เม.ย. ของทุกปี แต่ปีนี้ผมไม่มีเวลาครับ คืนนี้ก่อนนอนไม่อยากให้โอกาสดีๆ ที่ปีหนึ่งมีอยู่วันเดียวจะสูญเสียไป เลยต้องขยับ keyboard เขียนอะไรเสียหน่อย แต่จะเขียนอะไรดีล่ะ วันนี้มีอะไรพิเศษบ้างก็นึกไม่ออก เพราะวิ่งไปวิ่งมาจนไม่มีเวลากินข้าวเที่ยง (อีกแล้ว) ครับ อารมณ์ไม่ดีเพราะเมื่อคืนนอนไม่พอเนื่องจากไม่ได้อาบน้ำ เพราะจันเขาโทรให้รีบไปดูลูกที่ร้องจะเล่นไม่หยุดที่โรงพยาบาล ครั้นจะไปอาบน้ำที่โรงพยาบาลก็วุ่นวาย ก็นอนมันเสียอย่างนั้นล่ะบนโซฟาข้างเตียงคนไข้ ได้ความรู้สองอย่างว่าเด็กอยู่โรงพยาบาลนานจะเริ่มเบื่อ ส่วนการไม่อาบน้ำก่อนนอนนั้นทำให้นอนหลับไม่สนิท อย่างไรก็ตามคืนนี้ก็ได้กลับมานอนบ้านกันทั้ง พ่อ แม่ และลูก แล้ว ค่อยยังชั่วหน่อย ที่จริงปีนี้เรื่องตลกก็เยอะ ถ้าเป็นรถยนต์เขาเรียกว่าวิ่งจาก zero to sixties in a second คือเร่งเครื่องจังหวะเดียวจนมีความเร็วสูงเลย จากคนเดินเตะกระป๋องเล่นๆ อยู่รอบๆ มหาวิทยาลัย ปัจจุบันต้องบริหารงบประมาณปีละกว่าร้อยล้านบาทในฐานะหัวหน้าภาควิชา ถ้าไม่ได้มาทำเองจะไม่รู้เลยว่ามหาวิทยาลัยไทยนั้นมีงบประมาณจำนวนมาก แค่ภาควิชาเดียวของมหาวิทยาลัยต่างจังหวัดก็มีเงินผ่านมือให้ได้จิ้มเครื่องคิดเลขจนมือแทบพังเป็นปีละร้อยล้าน ก่อนเดือน พ.ค. ของปีที่ผ่านมายังเห็นเงินหมื่นเป็นเงินก้อนใหญ่อยู่เลย แต่พอมาทำงานบริหารเงินหลักล้านกลับไม่ค่อยมีคุณค่าให้ต้องเสียเวลาจัดการเท่าไหร่ เงินมาจากไหนหรือครับ ก็นักศึกษาทั้งภาควิชารวมทั้งสี่ชั้นปีก็เกือบๆ ห้าพันกว่าคนเข้าไปแล้ว แค่ค่าเล่าเรียนก็ไม่รู้จะจัดการยังไงแล้ว ไหนจะทุนวิจัยที่มีเข้ามาในภาควิชา แล้วค่าบริการวิชาการที่อาจารย์แบ่งส่วนเข้ามาอีก คิดแล้วน่าเหนื่อยเหลือเกิน พรรคพวกก็ช่างขยันทำงานกันเสียเหลือเกิน แค่นี้เงินรายได้สะสมของภาควิชาก็แทบจะล้นช่องกรอกตัวเลขในบัญชีธนาคารแล้ว เป็นหัวหน้าภาคนี่เหนื่อยชมัด แค่วันที่ 1 เม.ย. วันเดียวต้องวางแผนการใช้เงินสำหรับหลักสูตร ป.โท วิจัยของคณะไปห้าสิบล้านบาท ปกติคณะนี้ไม่เคยทำหลักสูตรที่เน้นวิจัยเลย พอทำขึ้นมาก็ได้งบประมาณมาห้าสิบล้านบาทเป็นเงินก้นถุง เงินแค่ห้าสิบล้านบาทเอง ต้องประชุมกันอยู่ตั้งนาน เสียเวลาจริงๆ วันที่ 1 เม.ย. (April 1) ของทุกปีนี่ฝรั่งเขาพักผ่อนรื่นเริงกัน คนไทยกลับต้องมาทำงาน น่าเบื่อมาก เมื่อไหร่วันนี้จะเป็นวันหยุดของไทยนะ

2009-04-01T23:37:52+07:00

false 252648

2009-05-07T09:42:23+07:00

false

2009-04-02T10:36:48+07:00

เหนื่อยกับเงิน

true โครงการ Digital KM ซึ่งเป็นแหล่งทุนสำคัญของ UsableLabs ได้ผ่านงวดที่หนึ่งไปแล้วในเดือนพฤศจิกายนที่ผ่านมาครับ โดยเราได้สรุปผลการดำเนินงานประจำงวดและเชิญผู้ตรวจสอบบัญชีของ สสส. มาตรวจสอบตามระเบียบของ สสส. ซึ่งได้ผลเป็นที่น่ายินดีว่าเรามีประเด็นที่ต้องปรับปรุงและแก้ไขค่อนข้างน้อยทั้งๆ ที่นี่เป็นครั้งแรกที่เรารับทุนในลักษณะเช่นนี้ครับ หนึ่งในประเด็นที่ผู้ตรวจสอบบัญชีถามมาได้แก่รายการค่าใช้จ่ายในการลงทะเบียนของนักศึกษาปริญญาโทสองคนได้แก่กล้ากับมะปราง โดยเราจัดรายการนี้ไว้ในค่าใช้จ่ายในการพัฒนาระบบ GotoKnow.org ครับ ผู้ตรวจสอบบัญชีได้ขอให้ผมอธิบายว่าค่าใช้จ่ายนี้เกี่ยวข้องกับการพัฒนาระบบของ GotoKnow.org อย่างไร ผมจึงถือโอกาสนี้เขียนบันทึกนี้เพื่อเล่าถึงนโยบายและแนวคิดของ UsableLabs ครับ จนถึงวันนี้ UsableLabs ยังเป็นหน่วยงานไม่มีตัวตน เรายังไม่ได้เสนอโครงการตั้งเป็นหน่วยวิจัยของมหาวิทยาลัย เรายังไม่ได้จดทะเบียนตั้งมูลนิธิ เรายังไม่ได้ทำอะไรเลย เพราะเราบอกว่าเราทำงานก่อน ให้งานออกมาก่อน แล้วหน่วยงานจะเป็นอะไรค่อยว่ากันทีหลังครับ ทันทีที่เรามีเวลา UsableLabs จะเป็นสองอย่างครับ เราจะเป็น "หน่วยวิจัยและพัฒนาซอฟต์แวร์เพื่อพัฒนาสังคม" ของมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ และหลังจากนั้นอีกหลายปีต่อไปเราจะเป็น "มูลนิธิสถาบันวิจัยและพัฒนาซอฟต์แวร์เพื่อพัฒนาสังคม" จะสังเกตว่าสิ่งที่เราจะเป็นนั้นมีคำสำคัญอยู่สองคำที่น่าสนใจ คำนั้นคือ "วิจัยและพัฒนา" "วิจัยและพัฒนา" หมายถึง "วิจัย" นำ "พัฒนา" ครับ "วิจัย" คือการคิดเป็นระบบ มองให้ลึกให้เห็นถึงปัญหาอย่างชัดเจน แก้ปัญหาโดยการวิเคราะห์ให้เห็นผล คิดอย่างรัดกุมโดยมีหลักฐานยืนยันที่เชื่อถือได้อย่างเป็นวิทยาศาสตร์ถึงที่มาที่ไปของผลนั้น ส่วน "พัฒนา" คือการนำผลที่วิเคราะห์วิจัยดีแล้วไปใช้ให้เกิดผลลัพธ์ที่สามารถใช้งานได้จริงเกิดประโยชน์ต่อสังคม คนทำงานที่ UsableLabs ต้องวิจัยและพัฒนา หมายความว่าต้องคิดเป็นระบบเพื่อให้ได้ผลลัพธ์ที่มีประสิทธิภาพและประสิทธิผลที่แท้จริง ทุกคนที่ทำงานกับเรามีตำแหน่งแรกคือ "นักวิจัย" และมีตำแหน่งอื่นๆ ต่อท้าย อย่างกล้าคือ "Researcher/Software Engineer" อย่างมะปรางคือ "Researcher/Usability Engineer" ส่วนผมเองเป็น "Researcher/Director" ตำแหน่งเช่นนี้มีแง่มุมสองอย่าง อย่างแรกคือทุกคนเป็น "นักวิจัย" ดังนั้นทุกคนเท่าเทียมกัน ไม่มีใครเป็นหัวหน้าใคร จึงต้องให้มุมที่สองคือ "เหตุและผล" เป็นเครื่องมือในการชี้นำในการทำงานที่ถูกต้อง และเพื่อจะได้เป็น "นักวิจัย" สมกับตำแหน่งในการทำงานนั้น ทุกคนควรได้ผ่านการฝึกฝนในการวิจัยอย่างเป็นระบบด้วยครับ ด้วยเหตุนี้เองสวัสดิการของ UsableLabs คือ เราสนับสนุนให้เรียนปริญญาโทแผนที่ต้องทำวิทยานิพนธ์ โดยเทอมไหนลงทะเบียนวิชาวิทยานิพนธ์เราจะจ่ายค่าเทอมให้ โดยหากคนไหนลงเรียนแผน ก.1 (ทำวิทยานิพนธ์ทั้งสองปี) เรายินดีจ่ายค่าปรับพื้นฐานให้ด้วย ในยุคปัจจุบันที่ปริญญาโทแผน ข. (ไม่ต้องทำวิทยานิพนธ์) เป็นที่นิยมและแผน ก. (ต้องทำวิทยานิพนธ์) หานักศึกษาเรียนได้ยากยิ่งนั้น วิธีนี้ทำให้เราสามารถสร้างได้ทั้งงานและคนครับ เราได้ผลงานที่เกิดจากการทำวิทยานิพนธ์ ในขณะเดียวกันเราได้สร้างคนให้เป็นนักวิจัยที่จะเติบโตกลายเป็นกำลังสำคัญที่จะหาตัวยากขึ้นเรื่อยๆ ในสังคม หากยากแค่ไหนมาลองดูตัวเลขกันดูนะครับ กล้าและมะปรางเป็นสองในสี่คนของนักศึกษาปริญญาโทที่เลือกทำวิทยานิพนธ์ของภาควิชาบริหารธุรกิจ คณะวิทยาการจัดการ และเป็นสองคนแรกในรอบสิบห้าปีตั้งแต่มีหลักสูตรปริญญาโทที่เลือกแผน ก.1 (ทำวิทยานิพนธ์ทั้งสองปี) ในขณะที่เพื่อนพี่น้องปริญญาโทของเขาที่เรียนอยู่ในเวลาเดียวกันเกือบสองร้อยคนเลือกแผน ข. ทั้งหมด ถ้าเป็นไปได้ผมอยากจะจ่ายเงินให้เขาสองคนเป็นสองเท่าของค่าลงทะเบียนด้วยซ้ำ!! โจทย์วิทยานิพนธ์ของกล้าคือเพิ่มส่วน "ถ้าคุณชอบบันทึกนี้ขอแนะนำให้อ่านบันทึกต่อไปนี้" ในส่วนท้ายของแต่ละบันทึกโดยระบบจะต้องคำนวนด้วย model ที่กล้าคิดเพื่อค้นหาบันทึกที่ใกล้เคียงกับบันทึกที่ผู้ใช้กำลังอ่านอยู่ออกมาแสดง นั่นคือการทำระบบ Recommender System นั่นเอง เรื่องนี้ท้าทายครับ เพราะเกี่ยวพันกับหลายเรื่องโดยเฉพาะ Information Retrieval และ Natural Language Processing ที่เป็นภาษาไทย ทันทีที่กล้าทำส่วนนี้ได้ใน GotoKnow.org เราจะขยายออกไปให้ได้ generalized model ที่สามารถใช้กับ Portal.in.th ได้ด้วย และในที่สุดก็จะทดลองกับ contents จากเว็บไทยทั้งหมด นึกภาพ Google News นะครับ นั่นล่ะคือสิ่งที่กล้ากำลังทำอยู่ในภาคภาษาไทยครับ ส่วนโจทย์ของมะปรางยิ่งสั้นกว่ากล้า โจทย์นั้นคือ "ทำอย่างไรผู้อ่านของ GotoKnow.org ถึงจะกลายเป็นผู้เขียนมากขึ้น" โจทย์นี้เป็นโจทย์ของ Online Community ซึ่งเป็นสาขาย่อยใน Information Systems ในฐานะ Social Science ที่เริ่มทวีความสำคัญมากขึ้นเรื่อยๆ ในโลกที่ Online Community กำลังกลายเป็นกลไกหลักของสังคมมนุษยชาติอย่างที่เราได้เห็นกันนี้ โจทย์ทั้งสองโจทย์คือการพยายามหาหนทางในการพัฒนา GotoKnow.org ทั้งในเชิงเทคโนโลยีและในเชิงชุมชน แต่ผลลัพธ์ที่ได้จากการตอบอย่าง "นักวิจัย" เช่นนี้จะไม่ได้มีประโยชน์ต่อ GotoKnow.org อย่างเดียว แต่จะมีผลต่อสังคมในภาพรวมทั้งทางตรงและทางอ้อม โดยผลลัพธ์ที่ผมจะยินดีที่สุดคือผลลัพธ์ในการสร้างคนครับ UsableLabs ไม่ใช่องค์กรที่หวังผลกำไรทางการเงิน แต่เราหวังผลกำไรที่ "คน" โจทย์ทั้งสองโจทย์ของกล้าและมะปรางนี้ตอบได้จนไปถึงระดับปริญญาเอกครับ การลงทุนครั้งนี้จะคุ้มค่ามากถ้าในที่สุดแล้วอีกห้าหกปีจากนี้เราจะมีบุคลากรที่มีความรู้ในการวิจัยระดับปริญญาเอกที่พร้อมทำงานและถ่ายทอดเพื่อสร้างคนต่อๆ กันไปอีกไม่สิ้นสุด ผมบอกกล้ากับมะปรางแล้วว่า "ห้ามลาออก ยกเว้นลาไปเรียนปริญญาเอก" และผมหาทุนไว้ให้แล้วด้วย ไม่ได้กดดันเลย แค่สร้างความเครียดให้เขาสองคนเพิ่มขึ้นอีกนิดหน่อยเท่านั้น (ฮา) การทำงานให้เป็นเรียน และการเรียนให้เป็นงานนั้น ผมเชื่อว่าเป็นกลไกที่ดีอย่างยิ่งในวิชาชีพด้าน Information Systems ที่ต้องเกี่ยวพันกับ "ผู้ใช้" มากกว่า "เครื่อง" สิ่งที่ UsableLabs ทำให้ "เรียนเป็นงานและงานเป็นเรียน" นั้นเป็น R2R (Routines to Research) อีกรูปแบบหนึ่งซึ่งเราคาดหวังจะให้กลายเป็นต้นแบบของโครงการต่างๆ ที่รับทุนจาก สสส. โดยเฉพาะโครงการที่อยู่ในมหาวิทยาลัยต่างๆ ครับ แน่นอนว่าการทดลองรูปแบบนี้ก่อนของเราย่อมไม่สมบูรณ์ที่สุด แต่เราก็จะปรับปรุงและทดลองต่อไปเพื่อให้ได้ best practices ที่สามารถใช้และถ่ายทอดกันต่อไปได้ในโครงการต่างๆ ในอนาคต ดังนั้นโปรดติดตามกล้าและมะปรางกันต่อไปครับ

2009-02-08T18:01:53+07:00

false 240612

2009-04-16T13:03:33+07:00

false

2009-02-08T18:36:20+07:00

ทำงานให้เป็นเรียน เรียนให้เป็นงาน คิดให้เป็นระบบ: ที่ UsableLabs