ผมทำงานในระบบราชการครับ การเลื่อนตำแหน่งในระบบราชการ มันตรงกันข้ามกับของอาจารย์เลยครับ เกณฑ์ในการเลื่อนตำแหน่ง หรือเกณฑ์ในการย้าย ยึด 1. อาวุโส 2.อายุราชการ และ 3. ผลงานในอดีต ที่เป็นอย่างนี้ผมคิดเองว่าเพราะผู้มีอำนาจก็คงได้ขึ้นตำแหน่งมาดวย 3 ข้อข้างต้น สวัสดีราชการไทย

ขอแสดงความคิดเห็นเพิ่มเติมครับ ก็ขอพูดต่อถึงระบบราชการครับ ผมทำงานในวงการศึกษา คนที่เป็นผู้บริหารการศึกษาส่วนหนึ่ง ต้องการขึ้นเป็นผู้บริหารครับ และที่ต้องการขึ้นเป็นผู้บริหารก็มีอยู่เหตุผลอยู่ 2 อย่างครับ คือ แก้ไข และ แก้แค้น แก้ไข คือ ต้องการทำระบบให้มันดีขึ้น หรือต้องการพัฒนาองค์กร ต้องการพัฒนาการศึกษา ในเมื่อเป็นลูกน้องทำอะไรไม่ได้ ต้องทำตามนายอย่างเดียว จึงต้องขึ้นมาเป็นผู้บริหาร ส่วน แก้แค้น คือ เมื่อตนเองเป็นลูกน้อง ได้รับความไม่ยุติธรรมมา หรือ มีรอยแผลอยู่ในใจ ก็ต้องการเป็นผู้บริหาร เพื่อทดแทน และเมื่อเป็นผู้บริหารแล้ว ก็ต้องการให้คนมาเอาอกเอาใจ ขณะเดียวกันก็ใช้อำนาจเพื่อแสดงความยิ่งใหญ่ของตนเอง เพื่อชดเชยรอยแผลในใจ โดยไม่สนใจการพัฒนาองค์กรแต่อย่างใด จากประสบการณ์ของผม ผู้บริหารการศึกษาแทบจะร้อยละ 90 มักจะต้องการอำนาจ ต้องการให้คนมาเอาอกเอาใจ และที่สำคัญที่สุด มักจะอิจฉาลูกน้องตนเองครับ เห็นลูกน้องที่เก่งกว่า มักจะหาทางกลบรัศมี ขณะเดียวกัน มักจะชอบลูกน้องที่ไม่เก่งงาน ไม่พัฒนางาน แต่เอาใจเก่ง เพื่อนผมเล่าให้ฟังว่าเคยพบกับรองอธิบดีท่านหนึ่ง ท่านเรียกเข้าไปคุยด้วยสองคน ถามว่า "นายรู้ใหม ระหว่างคนสองคน คนหนึ่งทำงานดี มีผลงาน อีกคนหนึ่ง ทำงานไม่ดีแต่เอาใจเก่ง ถ้าผมให้ความดีความชอบ ผมจะเลือกใคร เพื่อนผมไม่ตอบ แต่รองอธิบดีท่านนี้ก็ตอบเองว่า ผมก็ต้องเลือกคนที่เอาใจเก่ง เพราะคนทำงานเก่ง ผมจะสั่งให้ใครทำก็ได้ แต่คนมาเอาใจนี่ผมสั่งใครไม่ได้ แล้วก็สอนอีกต่อไปว่าจะรับราชการให้รุ่ง ต้องหัดเอาใจนายให้เป็น เพื่อนผมได้ฟังอย่างนี้ รุ่งขึ้นอีกวันก็ลาออกเลยครับ ผมจะเล่าส่วนของผมบ้างครับ ตอนนี้ผมเป็นผู้บริหารการศึกษาอยู่ ที่เป็นเพราะต้องการแก้ไขระบบให้มันดีขึ้น ในการพิจารณาความดีความชอบ ผมจะพิจารณาในรูปของคณะกรรมการ และคณะกรรมการไม่ใช่ตั้งขึ้นมาหลอกๆ แต่มอบอำนาจให้พิจารณาตามความเหมาะสม ที่ผ่านมา 8 ครั้ง ผู้ที่ได้รับความดีความชอบ เป็นผู้ที่มีผลงานจริงๆ ครับ และได้รับการยอมรับจากทุกคนในองค์กร เนื่องจากผมจะชอบคนที่ประจบด้วยผลงาน และไม่สนใจคนที่ประจบด้วยเรื่องส่วนตัว และหลักการบริหารงานของผม ผมใช้หลัก จริงใจ และ จริงจังครับ ตอนนี้หน่วยงานของผมทุกคนแฮปปี้ ครับ ที่นี้ในส่วนของตัวผมเอง ผมก็มุ่งทำงานเพื่องาน ทำหน้าที่เพื่อหน้าที่ มุ่งพัฒนาการศึกษา โดยไม่ค่อยได้สนใจเจ้านายข้างบนเท่าไหร่ ผลที่ออกมามันก็มีแต่ความดีครับ ไม่มีความชอบ การประจบนายด้วยงาน ใช้ไม่ได้ผลครับ อยากก้าวหน้าก็ต้องเอาใจนายให้เป็นอย่างที่เพื่อนผมว่ามา และที่สำคัญระบบราชการไทย ไม่ต้องการคนเก่งครับ นายส่วนใหญ่ไม่ต้องการลูกน้องที่เก่งกว่า

เห็นด้วยอย่างยิ่ง โดยเฉพาะเรื่องที่ 3 ค่ะ

เรียน คุณ conductor ที่เคารพ ขออนุญาตแก้ความเข้าใจผิดของท่านหน่อยครับ คือ ผมเองเป็นผู้บริหาร และเป็นผู้บริหารประเภท "แก้ไข" ครับ ไม่คิดแก้แค้นแต่ประการใดคือ เมื่อเห็นสิ่งที่ไม่ดีในการบริหาร เราก็นำสิ่งที่ไม่ดีมาเป็นบทเรียนในการแก้ไขปรับปรุง ทุกวันนี้ผมก็พยายามบริหารในองค์กรเล็กๆของผม (บุคลากร 10 คน)ให้เป็นองค์กรในอุดมคติตามที่เราต้องการครับ และขออนุญาตเสริมว่าเรื่องของการบริหารหน่อยครับ ผมว่าการบริการ เรื่อง "ใจ"ของผู้บริหารเป็นเรื่องสำคัญที่สุดครับ ถ้ามีใจที่เป็นจิตว่าง ก็จะเป็นผู้บริหารที่มีความพร้อม มีวุฒิภาวะ พร้อมที่จะเข้ามาแก้ไขพัฒนา ทำงานเพื่องาน พร้อมที่จะ "ให้" แต่ถ้าเป็นผู้บริหารที่จิตไม่ว่าง คือเป็นจิตที่มีอคติ 4 ผู้บริหารคนนั้นก็จะเข้ามาแก้แค้นครับ และที่สำคัญ ผู้บริหารบางคนมีรอยแผลในใจในที่เรียกว่า "ปมด้อย" ผู้บริหารท่านนั้นก็จะบริหารงานโดยหา "ปมเขื่อง"มาปกปิดปมด้อยของตนเอง ซึ่งก็มีอยู่มาก ผมเองก็มีอคติ 4 ในใจครับ และก็มีปมด้อย แต่ผมฝึกตัวเองครับ ทุกวันนี้ตัวผมเองก็พยายามฝึกเรื่อง "จิตว่าง" อยู่ครับ และยิ่งได้อ่านบทความดีๆของคุณconductor ก็ยิ่งช่วยเสริมเรื่อง "จิตว่าง"ของผมให้สมบูรณ์ยิ่งขึ้น และเรื่อ่งปมด้อยผมก็มีนะครับ แต่ผมยอมรับในปมด้อยและเอาปมด้อยมาเป็นโอกาสในการปรับปรุงตัวเองครับ ผมว่าต้นเหตุปัญหาของการบริหารจริงๆ อยู่ที่อคติ 4 และ ปมด้อยครับ

แวะมาอ่านบันทึกแรกค่ะ...ให้ข้อคิดและมุมมองที่ดีมากๆ

...และก็ทำได้ยากมากๆในระบบราชการจริงๆค่ะ ตอนนี้ทบวงมหาวิทยาลัยกำลังมีความพยายามที่จะเปลี่ยนระบบค่ะ ขอให้ประสบความสำเร็จอย่าง บริษัทไปรษณีย์ไทย จำกัด

.....ขอบคุณค่ะ.....