เมื่อพูดถึงการเป็นนายคน โดยทั่วไปเรามักจะนึกถึงผู้ที่มีอำนาจ สั่งการให้เรื่องราวต่างๆสำเร็จเสร็จสิ้นไป องค์กรที่จำเป็นต้องมีการสั่งการในทุกๆเรื่องนั้น จะไม่สามารถคงอยู่ได้เลยในความเป็นจริง

หากหัวหน้า มัวแต่คิดว่าตนคือผู้นำความสำเร็จมาสู่หน่วยงานแต่ผู้เดียว อยากที่จะมีส่วนร่วม/ตัดสินใจในทุกๆกิจกรรมแล้ว แทนที่งานจะกระจายออกไปได้ กลับจะมีตัวหัวหน้า เป็นคอขวดที่คอยขัดขวางการเจริญเติบโตของหน่วยงานอยู่ตลอดเวลา แล้วก็ไม่มีประโยชน์ที่จะสร้างระบบขึ้นมาให้ยุ่งยาก การกระจายอำนาจก็จะเป็นเพียงเรื่องเหลวไหลในตำนาน

หากมือรองลงไปไม่สามารถพัฒนาขึ้นมาแทนตัวหัวหน้าได้ ตัวหัวหน้าก็อาจจะต้องดักดานอยู่อย่างนั้นแหละ แล้วหากหัวหน้าไม่ไปไหน ตนก็จะเป็นผู้ที่ขัดขวางการเจริญเติบโตในหน้าที่การงาน ของผู้ใต้บังคับบัญชาที่อยู่ข้างใต้ทั้งหมด

อย่างไรก็ตาม คำสั่งนั้นเป็นสิ่งที่จำเป็น ต้องมีใช้ในกรณีที่:

1. ถูกระบุไว้โดยกฏระเบียบว่าต้องออกเป็นคำสั่ง
2. ต้องการความชัดเจน -- แต่ตัวคำสั่งก็ต้องชัดเจนด้วย
3. มีการมอบหมายอำนาจ หน้าที่
   (ความรับผิดชอบ มอบหมายไม่ได้ ต้องเกิดขึ้นเอง หรือไม่อย่างนั้นก็ไม่ควรทำงานด้วยกันอีก)
   
4. เป็นการเปลี่ยนแปลงจากสิ่งที่เคยทำอยู่ หรือเป็นสิ่งใหม่ที่ต้องการให้เกิดขึ้น

การออกคำสั่ง คือการกำหนดเป้าหมาย ทิศทาง และวิธีการอย่างชัดเจน คุณภาพของคำสั่ง ก็คือความชัดเจนของเป้าหมาย ทิศทาง และวิธีการ