ในบริบทของการระดมความคิดเพื่อเป้าหมายอย่างใดอย่างหนึ่ง (บันทึกเก่า: เรื่องไม่ง่ายกับการประชุม) มีความเป็นไปได้ว่าหน่วยงาน/องค์กร จะไม่มีความหลากหลายอย่างเพียงพอ เพื่อการมองประเด็นอย่างชัดเจน ทางออกที่ได้รับความนิยมอย่างหนึ่ง คือการเชิญที่ปรึกษาจากภายนอกมาช่วย

โดยนัยนี้ ที่ปรึกษาเป็นผู้ทรงคุณวุฒิที่ถูกเชิญมาให้มุมมอง เพื่อให้เห็นปัญหาชัดเจนขึ้น ตลอดจนนำประสบการณ์มาให้เป็นข้อคิดสำหรับองค์กรนั้นๆ แต่ด้วยภาพลักษณ์ของผู้ทรงคุณวุฒิ บางครั้งคำว่าที่ปรึกษาถูกบิดเบือนไป กลายเป็นเครื่องมือวิเศษ ที่ผู้บริหารองค์กรจะนำไปอ้าง เพื่อจะทำอะไรสักอย่างที่ตนไม่กล้าทำโดยตัวเอง

ในบางครั้ง ด้วยความตั้งใจดีของที่ปรึกษาประสบการณ์สูง จึงให้คำแนะนำ (สั่ง) ประหนึ่งว่าตนเป็นผู้บริหารเสียเอง ด้วยความมั่นใจว่าสิ่งที่แนะนำเป็นสิ่งที่ดี

ผมคิดว่าเรื่องนี้ต้องระวังให้มาก ประสบการณ์จากที่หนึ่ง อาจ (คงไม่) สามารถใช้กับอีกที่หนึ่งได้โดยตรง เปรียบเสมือน part time management ที่ไม่เข้าใจรายละเอียด ไม่เห็นข้อจำกัดทั้งหมด ดังนั้น ให้ข้อแนะนำอย่างจริงใจ ก็น่าจะเพียงพอแล้ว ส่วนจะนำไปปฏิบัติได้หรือไม่ ก็ต้องไว้ใจผู้นำองค์กรว่าหากเขาเห็นประโยชน์ ก็จะนำไปใช้เอง

พาหนะหนึ่งคัน ควรจะมีคนขับคนเดียว; ผู้โดยสารแม้ว่าจะขับรถเป็น ก็ไม่ควรจะมาช่วยขับในเวลานั้น ไม่ต้องมาช่วยเข้าเกียร์ เหยียบเบรค เปิดไฟเลี้ยวให้วุ่นวาย/เป็นอันตราย; แต่ผู้โดยสารสามารถช่วยกันดูซ้าย-ดูขวาให้รอบคอบ อ่านแผนที่ให้คนขับ ดู GPS หรือทำอะไรก็แล้วแต่ แต่ไม่ใช่การขับรถ

ในประเด็นของ part time management นี้ ไม่รวมถึงการเป็นกรรมการบริษัทซึ่งอาจจะมาประชุมกันเพียงเดือนละครั้ง -- หลักการกำกับดูแลกิจการ จะเน้นที่หลักการคานอำนาจระหว่างฝ่ายบริหารกับคณะกรรมการ กรรมการมีภาระหน้าที่เป็นตัวแทนดูแลผลประโยชน์ของผู้ถือหุ้น ควบคุม และกำหนดนโยบาย มีสิทธิและหน้าที่โดยตรง ที่จะทำให้สิ่งต่างๆ เป็นไปเพื่อประโยชน์ของผู้มีส่วนเกี่ยวข้องทั้งหมด; ฝ่ายบริหาร รายงานต่อคณะกรรมการ ไม่ว่าผู้บริหารจะถือหุ้นใหญ่ หรือถือว่าตัวเป็นเจ้าของอยู่หรือไม่ -- ตราบใดที่ไม่ได้ถือหุ้น 100% ก็ต้องถือว่าใช้เงินของผู้ถือหุ้นอื่นๆ และจะต้องอยู่ภายใต้การกำกับของคณะกรรมการบริษัทเสมอ