เสียมารยาทไหม...เมื่อไม่ได้ตอบความเห็นใน GotoKnow

เป็นคำถามที่มักจะถามตัวเองอยู่บ่อยๆนะคะ เพราะสำหรับตัวเองที่เป็นคนใช้เน็ตทุกวัน แต่สิ่งที่ให้ความสำคัญเป็นอันดับแรกคือเปิดเมล เพราะยังคงมีเพื่อนที่สื่อสารกันเฉพาะทางเมลอยู่มากมาย และงานการทั้งหลายก็เดินไปได้ด้วยเมล เมื่อเปิดเมลแล้ว ยังมีเวลาเหลือจึงจะเข้ามา GotoKnow เพื่อจะเขียนสิ่งที่ตั้งใจในแต่ละวัน ยังคงอยากจะรักษาความตั้งใจที่มีอยู่ว่า พยายามเขียนให้ได้วันละบันทึก บางวันเวลามีน้อยก็ต้องเลือกเขียนในสิ่งที่ไม่ต้องค้นคว้าอะไร มาจากในหัวล้วนๆ  

ทุกครั้งที่เปิดเมลแล้วพบว่ามีผู้มาให้ความคิดเห็นในบันทึกไหน ก็จะตามลิงค์ไปเปิดอ่านทันทีแต่ไม่ได้ล็อคอิน โอกาสที่จะตอบความเห็นในบันทึกทันทีจึงมีน้อยมาก แต่อ่านทุกความเห็นทันทีที่เห็นเมลเสมอ และรู้สึกขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาทักทายในใจเสมอมา จำได้ทุกคนว่าใครมาพูดคุยอะไรเอาไว้กับเรา

ในแต่ละวันจะมีเวลาเหลือเพื่อการสื่อสารใน GotoKnow น้อยมากๆ จึงจัดให้การเขียนมาที่หนึ่ง การอ่านนั้นทำได้บ่อยกว่าในช่วงพักกลางวัน หรือพักน้อยทั้งหลายในระหว่างวันที่ไม่มีงานเอกสารให้ต้องจัดการเร่งรัดนัก แต่ก็เป็นการอ่านแบบไม่ได้ล็อคอินเสียเป็นส่วนใหญ่ เรียกว่าโอกาสในการเข้า GotoKnow ในแต่ละวันนั้นมีไม่มากนัก โดยเฉพาะในยามที่มีภารกิจเร่งรัดหลากหลายอย่างเช่นในปัจจุบัน

เขียนมามากมายเพื่อที่จะสรุปว่า ไม่สามารถจัดการให้มีเวลาเพื่อจะสื่อถึงผู้ที่เข้ามาให้ความคิดเห็นในแต่ละบันทึกที่เขียนทุกวันว่าเราได้อ่านและรู้สึกขอบคุณเป็นอย่างยิ่งได้เลย โดยเฉพาะเมื่อเป็นความเห็นแบบที่เราเองก็ไม่รู้ว่าจะตอบอะไรได้อีกนอกจากขอบคุณที่เข้ามาอ่าน เข้ามาคุย ถ้าเป็นเพื่อนสมาชิกที่เรายังไม่รู้จัก ก็จะใช้วิธีตามไปอ่านบันทึกล่าสุด หรืออ่านประวัติเพื่อที่เราจะได้จำไว้เพื่อทักทายเมื่อมีเวลาในภายหลัง (ที่ยิ่งวันก็ยิ่งทับถม เพราะหาเวลาว่างแทบไม่ได้เลย) แต่หากมีความเห็นไหนที่เป็นคำถาม หรือเรื่องราวที่ต้องตอบจริงๆก็จะหาเวลาตอบให้ได้ แต่ก็จะรู้สึกผิดเล็กๆที่ไม่ได้ตอบ ไม่ได้ทักทายให้ครบทุกบันทึก ซึ่งจะว่าไปแล้วนี่คือจุดอ่อนที่เคยได้รับการบอกเล่าจากตัวจริงๆของสมาชิกบางท่านที่เราเคยพบตัวเป็นๆกันแล้ว ทำให้ได้รู้ว่า มีผู้อ่านที่เข้ามาทักทายเราแล้วรู้สึกผิดหวังที่เราไม่ได้ทักทายตอบ ต้องขอบันทึกไว้ตรงนี้ว่า ขอโทษย้อนหลังไปถึงทุกท่านที่ได้มาอ่านบันทึกนี้แล้วเคยรู้สึกอย่างนั้นด้วยนะคะ แต่ด้วยความจริงใจที่สุดที่อยากจะบอกว่า รู้สึกขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาทักทายเสมอ แต่ด้วยข้อจำกัดในเรื่องเวลาและการจัดการอย่างที่เขียนมาทั้งหมดนี่แหละค่ะ ทำให้ไม่สามารถจะทักทายทุกท่านให้ครบถ้วนได้

สำหรับตัวเองแล้ว ตอบคำถามข้างบนได้ว่า เวลาไปเขียนทักทายไว้ในบันทึกที่อ่านของท่านใด แล้วพบว่าท่านนั้นทักทายสื่อสารกับสิ่งที่เราเขียนก็จะรู้สึกมีความสุข แต่หากไม่มีการตอบกลับใดๆไปนานๆ ก็จะรู้สึกเหมือนสายสัมพันธ์ที่ไม่ได้เชื่อมโยง แต่ก็เข้าใจได้ว่าคนเขียนอาจจะไม่รู้ว่าจะตอบอะไรได้มากกว่าขอบคุณเหมือนเรา หรือมีเวลาไม่มากเหมือนเรา ไม่ถือว่าเป็นการเสียมารยาทแต่อย่างใด หากเป็นคำถามที่เราอยากถามจริงๆก็จะใช้วิธีพยายามส่งเมลไปติดต่อเลย ซึ่งก็ยังไม่เคยผิดหวังเลย และสำหรับตัวเองแล้ว ใครส่งเมลมาถึงโดยตรงก็พยายามตอบโดยตรงเสมอไม่เคยละเลย

ช่วงนี้เป็นช่วงที่มีเวลาให้ GotoKnow น้อยจริงๆ ทำให้ต้องขอระบายคำขอโทษสำหรับเพื่อนๆที่แสนดีทั้งหลายที่อุตส่าห์แวะทักทายกันเสมอๆนะคะ ขอยืนยันว่าได้อ่านทุกความเห็นด้วยความขอบคุณในน้ำใจไมตรีเป็นอย่างยิ่ง และหวังตั้งใจไว้เสมอว่า เมื่อจัดการเวลาได้พอสมควรจะเข้าไปทักทายทุกท่านที่แวะมาเยี่ยมเยียนแน่ๆค่ะ ขอบคุณ GotoKnow ที่ทำให้มีเพื่อนมากมายแม้ชีวิตจะวุ่นวายกับเรื่องรอบๆตัว