วันนี้เป็นอีกครั้งหนึ่งที่มีเหตุบังเอิญอันลงตัวเสียจริงๆที่ทำให้ได้มีส่วนร่วมรับรู้ถึงสายสัมพันธ์มหัศจรรย์ที่ GotoKnow สร้างให้เกิดกับสังคมไทยเรา ได้รับรู้เรื่องราวนอกแวดวงของตัวเอง ทั้งเรื่องที่น่าชื่นใจและเรื่องที่น่าหนักใจ

เริ่มจากได้รับโทรศัพท์จากน้องครูอ๋อย-แอมแปร์~natadee  ว่าคุณครูคิมลงมาเที่ยวใต้ และวันพุธนี้จะอยู่ที่หาดใหญ่ เรามานัดบล็อกเกอร์ชาวใต้มาเจอกันดีไหม น้องครูอ๋อยถามถึงเบอร์ติดต่อของอ.ยูมิ ซึ่งพี่โอ๋ไม่มี แต่คนที่นึกถึงได้ก็คืออ.หมอเต็มศักดิ์ อ.หมอแป๊ะ น้องมะปราง รับปากไปว่าจะประสานงานให้เราได้ไปเจอกัน เรื่องแรกที่นึกดีใจและขอบคุณน้องครูอ๋อยก็คือ สถานที่ เพราะร้านอาหารที่น้องเลือกนั้นอยู่ตรงข้ามม.อ.นี่เอง นัดได้ง่ายมากๆ

เป็นคนไม่ค่อยใช้โทรศัพท์หาใคร แต่จะส่งเมลก็เวลาไม่เหมาะ ไม่แน่ใจว่าจะมีเบอร์อ.เต็มหรือเปล่า แต่ก็มีเหตุบังเอิญให้ได้พาพี่วั้นไปตรวจสายตาที่คลินิกตาแล้วอ.หมอเต็มก็เป็นคุณลูกแสนน่ารักที่พาคุณพ่อมาตรวจตาด้วยเหมือนกัน ได้ส่งข่าวที่อยากส่งกับตัวเป็นๆกันเลย (อัศจรรย์ใจว่า เจอกันได้ยังไงหนอ เพราะร้อยวันพันปีอยู่ภาควิชาติดกันนี่แหละแต่ไม่ค่อยได้มีโอกาสเจอแบบที่ได้คุยกันเป็นเรื่องเป็นราวอย่างวันนี้เลย แต่อ.เต็มยังไม่แน่ใจเสียทีเดียวว่าจะไปได้ไหม) โทรหาอ.หมอแป๊ะและน้องมะปรางระหว่างที่รอพี่วั้นวัดสายตานั่นเอง อ.หมอแป๊ะติดงานช่วงเย็น แต่น้องมะปรางมาได้และจะส่งข่าวถึงอ.ธวัชชัยให้ด้วย ทุกอย่างเสร็จได้ภายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง จัดการดูแลพี่วั้นแล้วไปประชุมภาควิชาได้ต่อกันเลย เรียกว่าได้ทั้งงานราษฎร์งานหลวงไม่ติดขัด

เย็นนี้ก็เป็นวันที่คุณพ่อไม่ติดเวร จัดการทำกับข้าวให้สามหนุ่ม โดยที่คุณแม่เป็นอิสระได้เสียด้วย (ถ้าเป็นวันพฤหัสจะต้องเป็นคุณแม่จัดการ) ฝนตกหนักช่วง 4 โมงเย็น นึกหวั่นใจว่าจะซิ่งมอเตอร์ไซค์ไปกับน้องมะปรางได้ไหมนี่ แต่พอ 6 โมงเย็นเวลานัด ฝนก็ขาดเม็ด ฟ้าสีสวยจนเราสองคนออกปากเหมือนกันว่าน่าถ่ายรูป อุตส่าห์ซิ่งมอเตอร์ไซค์เลยจุดนัดพบเพื่อจะหามุมถ่ายรูปเมฆงามยามเย็น แต่ก็หาจุดเหมาะๆไม่ได้ กลับมาถึงที่เดิมฟ้าก็เปลี่ยนไปเสียแล้ว

ถึงร้านที่นัดกันเป็นกลุ่มที่สอง พ่อสัม-ของน้องแอมแปร์รออยู่ก่อนแล้วในห้องแอร์ (ที่หมายถึงแอร์-อากาศ ไม่ใช่แอร์คอนดิชั่น) ทำให้เราสองคนได้ตามหาห้องแอร์เล่นก่อนจะเจอกันจริงๆ ต่อด้วยน้องครูอ๋อยพาครูคิมและน้องนัทมาพร้อมลูกทีมของครูอ๋อย 2 หนุ่มกับหนึ่งสาวน้อย-น้องหนึ่ง น้องแน้ม และน้องแอมแปร์ (ที่ง่วงนอนแต่อยากตามมา ทำให้หน้ายังยู่ยี่อยู่) ตามมาด้วย อ.หมอเต็มศักดิ์ และสุดท้ายติดๆกันก็อ.ธวัชชัยนั่นเอง (พี่โอ๋ทึ่งสุดๆกับการแบ่งภาคของเธอ ทั้งงานราษฎร์ งานราชและงานหลวง)

G2kmeetingoct09

เราตั้งหน้าตั้งตาสนทนากันจนแทบลืมสั่งอาหาร ดีที่มีผู้จัดการอย่างน้องมะปรางที่ดำเนินการได้ทันทีที่ได้รับมอบอำนาจ ทำให้ผู้อาวุโสทั้งหลายคุยกันต่อไปได้ไม่ขาดตอน ต้องบอกว่าเวลาผ่านไป 3 ชั่วโมงแบบไม่รู้ตัวเลย ฟังเรื่องราวต่างๆจากพี่ครูคิมบ้าง น้องครูอ๋อยบ้าง น้องมะปรางด้วย ทำให้ได้ทั้งความทึ่ง ดีใจ ชื่นชมกับความเป็นไปของโรงเรียนพี่ครูคิม ลูกๆนอกท้องของพี่ครูคิมที่ทำให้เรารู้สึกว่า แม้ไม่มีลูกด้วยตัวเอง พี่ครูคิมก็ทำหน้าที่"แม่พิมพ์"ได้ยอดเยี่ยมไม่แพ้แม่คนไหนๆเลย แม้จะได้รับรู้ปัญหาเรื่องระบบการศึกษาเมืองไทยจากประสบการณ์ตรงของทั้งสองคุณครู ที่ทำให้ใจห่อเหี่ยวบ้าง แต่ก็เชื่อเหมือนที่ครูอ๋อยบอกว่า เรายังมีครูดีๆที่ทำงานจริงๆแบบที่ระบบทำอะไรไม่ได้อยู่บ้าง นึกดีใจที่ GotoKnow ทำให้เราได้มีโอกาสรู้จักและให้กำลังใจครูดีๆเหล่านี้ นอกจากนั้นฟังเรื่องราวแรงบันดาลใจที่ GotoKnow สร้างให้เกิดในหมู่เด็กๆ มีการมีสุดคะนึงภาคกระดาษกันด้วย สร้างเครือข่ายการศึกษาชุมชนอย่างที่ครูคิมพาเด็กๆไปเยี่ยมบ้านพ่อครูบาหลังจากที่ไปพร้อมกับพี่หมอเจ๊มาก่อนหน้านั้น

หันไปมองหน้าอ.ธวัชชัยด้วยความขอบคุณ ที่ความตั้งใจของอาจารย์ทั้งสอง (ทั้งอ.จันทวรรณและอ.ธวัชชัย) ทำให้เราได้เห็นสิ่งเหล่านี้เกิดขึ้น ถ้าไม่มี GotoKnow ก็คงไม่มีวันนี้ที่เราทั้งหลายซึ่งอยู่กันคนละแวดวง อย่าว่าแต่วงเดียวกันอย่างเรากับอ.หมอเต็มศักดิ์ อ.หมอแป๊ะจะได้มาบรรจบพบพา ส่งเสริมกำลังใจกันได้แบบนี้ GotoKnow ทำให้เราได้อยู่ในวงจรชีวิตของตัวเองแต่ก็ได้มีโอกาสรับรู้ ร่วมสร้างสรรค์สังคมดีๆ ร่วมส่งกำลังใจ ร่วมประสานคนดีๆให้ได้มาเจอกันช่วยเหลือเกื้อกูลกัน ย้อนคิดถึงเส้นทางความเติบโตที่ผ่านมาของ GotoKnow แล้วก็ยิ่งยืนยันความตั้งใจเดิมที่มีว่า จะเป็นหนึ่งแรงที่พร้อมจะช่วยรักษาสังคมดีๆแห่งนี้เอาไว้ สร้างเครือข่ายคนดี ส่งเสริมคนเล็กๆดีๆที่มีความจริงใจทั้งหลายในสังคมไทยให้ทำดีกันต่อไปอย่าหยุดยั้ง มาช่วยกันนะคะ กัลยาณมิตรทั้งหลาย