ยังคงอยู่ในบรรยากาศแห่งความไม่เข้าใจในสิ่งที่เกิดขึ้นกับบ้านเมืองของเรา สำหรับตัวเองรู้สึกลึกๆว่า มีผลอย่างมากต่อความศรัทธาในเพื่อนร่วมชาติของเรา แม้จะยังคงเชื่อมั่นว่า มีคนมากมายที่มีเหตุผล เคารพในความแตกต่าง ให้โอกาสคนอื่นพิสูจน์ตนเองในแนวทางของเขา ตัดสินคนและเรื่องราวต่างๆด้วยการคิดวิเคราะห์สิ่งต่างๆที่เขาทำไม่ใช่ด้วยความเชื่อตามๆกันหรือความชื่มชมแบบไม่มีเหตุผล ตัดสินผิดถูกด้วยเหตุด้วยผลเป็นกรณีๆไป ไม่คิดว่าใครจะผิดเสมอหรือถูกเสมอในทุกๆเรื่อง แต่เมื่อได้ดูข่าวเห็นภาพสิ่งที่เกิดขึ้นกับกรุงเทพ สิ่งที่หลงเหลืออยู่จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ก็ทำใจให้เข้าใจไม่ได้เอาเสียเลยว่า จะมีใครทำแบบนี้กับบ้านเมืองของเราเองได้อย่างไร 

เราเรียกร้องให้ ความสุข ความรัก ความสามัคคีกลับมา เราเรียกร้องจากคนที่พร้อมจะให้กันอยู่แล้วโดยไม่ต้องเรียกร้อง แต่คนทั้งหลายที่สร้างความเสียหาย ผู้ที่ก่อให้เกิดความสูญเสีย ความพินาศย่อยยับเหล่านี้ เสียงที่เราส่งกันอยู่นี้ถึงกลุ่มคนเหล่านั้นหรือไม่ เราจะช่วยให้กลุ่มคนเหล่านั้นเปิดหูเปิดตา กลับตัวกลับใจได้หรือไม่ บอกตามตรงค่ะว่า ยังไม่เชื่อว่าสังคมเราทำได้ เห็นภาพ ฟังเรื่องราวที่เกิดขึ้น นอกจากที่กรุงเทพแล้ว ก็ยังมีสถานที่ราชการในอีกหลายๆจังหวัด ก็ยังทำใจให้เข้าใจได้ยากเหลือเกิน

เขียนบันทึกนี้เพื่อปลดปล่อยตัวเอง เพราะรู้สึกว่า ใจลึกๆยังคงทำใจให้เข้าใจในเรื่องราวที่เกิดขึ้นไม่ได้ ยังคงต้องเตือนตัวเองด้วยความคิดที่ตั้งเป็นชื่อบันทึกนี้อยู่เรื่อยๆค่ะ