ผมถามเพื่อนว่าภาษาเขมรมีตัวแบ่งประโยคหรือเปล่า. เขาก็ว่ามี. ถามมาหลายคนหลายภาษาแล้ว. เขาก็ว่ามีหมด. ลองดูในวิกิพีเดียลาว ก็ปรากฎว่ามีตัวแบ่งประโยคเช่นกัน. จำได้ว่าป๋าเทพเคยกล่าวถึงว่าอาจจะใช้ ๛ (โคมูตร) มาเป็นตัวจบประโยคดูก็ได้ แต่ว่าแหมมันกดยากเหมือนกัน.

update: จาก comment ข้างล่างป๋าเทพกรุณามาชี้แจงแล้วว่าเป็น ฯ นะครับไม่ใช่ ๛.

นักภาษาศาสตร์บางท่านชี้ว่า, ภาษาไทยอาจจะไม่มีขอบเขตประโยคที่แน่นอน. ให้คนไทยด้วยกันเองลองแบ่งประโยคออกมา, ก็อาจจะไม่ตรงกัน. ผมออกจะเชื่อตามนั้น. แต่ว่ากันยังอยากจะลองเองอยู่ดีว่า, ถ้าลองแบ่งประโยคดูแล้วจะเป็นอย่างไร.

จะลองในรายงานหรือในวิทยานิพนธ์, คนอ่านเขาก็อาจจะไม่ยอม. มาลองในบล็อก, ก็ไม่ทราบว่าคนอ่านบล็อกจะยอมหรือเปล่า? แต่ว่าก็ขอลองหน่อยแล้วกัน.

ตามที่ผมอ้างไปข้างต้นว่า, ถ้าลองให้คนไทยแบ่งประโยคกัน, ก็อาจจะแบ่งออกมาไม่เหมือนกัน. ผมก็ไม่ทราบว่าจะเป็นเช่นที่อ้างจริงเท็จแค่ไหน? ถ้าหากท่านใดเมตตา, จะลองร่วมการทดลองกันดูก็ได้,  จะได้นำข้อความของแต่ละท่านมาวิเคราะห์ได้ว่า, วิธีการแบ่งประโยคของแต่ละท่านเหมือนหรือต่างกันอย่างไร.

update: การใช้เครื่องหมายวรรคตอนบอกขอบเขตของประโยค น่าจะทำให้การสื่อสารชัดเจนมากขึ้น. น่าจะช่วยคนเขียนให้คิดได้เป็นระบบขึ้น. คนอ่านก็เห็นระบบนั้นได้ง่าย.  

ป.ล. ในตอนแรกเราอาจจะตัดประโยคออกมาต่างกันมากมาย, แต่ผมก็ยังสงสัยอยู่ว่า, กระบวนการเรียนรู้ของชุมชน, โดยเฉพาะ blogger ที่มีทั้งการอ่าน เขียน  แลกเปลี่ยนเรียนรู้, อาจจะทำให้การแบ่งประโยคของทุกคนใกล้เคียงกันในที่สุด?

เพิ่มเติม: ไหนๆก็เพิ่มมหัพภาคเพื่อจบประโยคไปแล้ว ก็เขาเพิ่มจุลภาค และปรัศนีด้วยเลยแล้วกัน. :-)