เกือบสองสัปดาห์แล้ว ที่สายฝนกระหน่ำลงมาแทบทุกวันอย่างไม่เหน็ดเหนื่อย แม้จะไม่ร้ายแรงอย่างเจ้านาร์กิสที่ถล่มประเทศบ้านใกล้เรือนเคียงอย่างพม่า แต่ก็ทำให้หลายต่อหลายพื้นที่เดือดร้อนไปตามๆ กัน โดยเฉพาะที่พะโต๊ะ สภาพพื้นที่ที่ประกอบไปด้วยภูเขาเป็นจำนวนมาก จึงหนีไม่พ้นที่จะเกิด "ดินถล่ม"  "ดินเลื่อน" เมื่อฝนตกหนักเข้า ทุกวัน น้ำจึงอิ่มดินและชะล้างดินเหล่านั้นลงมา ที่พบเห็นได้ระหว่างการเดินทางก็คือดินเลื่อนลงมาทับถนน ปิดไหล่ทาง เกือบทุกจุด เพราะถนนสายหลังสวน-ราชกรูด ซึ่งตัดผ่านอำเภอพะโต๊ะนั้น ส่วนใหญ่ก็จะตัดเลียบริมภูเขา บางทีก็มีไม้ล้มขวางทาง เสาไฟฟ้าล้ม ไหล่ทางทรุดจนทำให้ถนนขาดหลายจุด ตั้งแต่ผมมาอยู่พะโต๊ะย่างเข้าปีที่สามแล้ว รู้สึกว่าปีนี้เหตุการณ์เหล่านี้รุนแรงกว่าสองปีที่ผ่านมา คงจะเป็นเพราะฝนที่ตกต่อเนื่องมากกว่าปีอื่นๆ

        วันนี้ ตอนเช้ามืดก็ยังได้ยินเสียงสายฝนที่กระหน่ำลงมาเช่นเคย ทำให้ผมออกไปวิ่งได้เพียงไม่กี่รอบ เพราะฝนแกล้งหยุดให้ เหงื่อพอซืมๆ เจ้าฝนก็เทกระหน่ำอย่างไม่ลืมหูลืมตาทีเดียว เล่นเอารองเท้า Diadora คู่เก่ง ที่ซักและตากพัดลมไว้ทั้งคืน ต้องเปียกอีก ฮือๆ วันก่อนน้องเปิ้ลใส่ไปตีแบดฯ แล้วเดินลุยฝนย่ำน้ำ มาผึ่งไว้เฉยๆ จนมดคันมาอาศัยอยู่พักใหญ่ ดีนะที่วันนี้สายๆ จนกระทั่งตอนนี้ฝนแล้ง แถมแดดก็ออกด้วย จึงได้ตากรองเท้าแทนตากพัดลม และได้ซักเสื้อผ้า เตรียมตัวไปเป็นวิทยากร สัปดาห์หน้าด้วย

        พูดถึงเรื่องเป็นวิทยากรอบรมเชิงปฏิบัติการเพื่อการเรียนรู้และพัฒนาบริการสุขภาพปฐมภูมิฯ (การใช้งาน Blog และ MindManager) นั้น ผมตั้งใจมากและเตรียมการค่อนข้างดีทีเดียว จนเวลาเกือบเดือนแล้วที่ผมไม่ได้กลับบ้านไปเยี่ยมคุณพ่อกับคุณแม่ที่บ้านเลย แต่การเตรียมการเหล่านี้เกิดขึ้นด้วยความสุขและบรรยากาศที่เป็นใจ ฝนตก อากาศเย็นๆ มีสมาธิดีมาก

        นอกจากคนพิเศษแล้ว กำลังใจส่วนหนึ่งที่ช่วยเติมเต็มให้ได้เป็นอย่างดียามเหนื่อยล้า ก็คือ เจ้าเหมียวสองตัว นี่เอง "น้องการ์ฟิลด์" และ "น้องทิ้งกี้" เขาทั้งสองตัวจะนั่งเฝ้านอนเฝ้าตลอดเวลาที่ผมนั่งทำงาน หรือแม้กระทั่งตอนงีบหลับ/หลับจริง ตื่นมาก็จะพบว่า มีเขานอนอยู่ไม่ห่าง น้องการ์ฟิลด์และน้องทิ้งกี้ ไม่ใช่แมวพันธุ์ไฮโซ แต่เป็นแมวบ้านๆ หรือแมววัด นี่แหละ อิอิ... ทั้งการ์ฟิลด์และทิ้งกี้เป็นแมวที่เข้าสังคมเก่ง น้องทิ้งกี้อาจจะเก่งน้อยกว่าการ์ฟิลด์นิดนึง เพราะพ่อเคยบอกว่า ดูจากอุปนิสัยแล้ว (แน่ะ... พ่อเริ่มทำหน้าที่นักพฤติกรรมศาสตร์-วิเคราะห์แมวแล้ว อิอิ) เหมือนกับว่าเด็กๆ เขาจะถูกทำร้ายหรือกลัวอะไรบางอย่าง จึงค่อนข้างระวังตัวเมื่อเจอผู้คนมากกว่าการ์ฟิลด์ที่จะเข้าได้กับทุกคน อ้อ ลืมบอกไป น้องการ์ฟิลด์เป็นแมวตลาดนัดครับ เพราะเขามาจากตลาดนัด ส่วนน้องทิ้งกี้ เดินเข้าประตูบ้านพักมา ตอนที่ผมกำลังล้างรถและเปิดประตูบ้านไว้ (จะเล่ารายละเอียดในตอนอื่นๆ อีกนะครับ) แรกๆ เขาจะเป็นแมวที่ขี้กลัว หวาดระแวง อย่างที่พ่อว่า แต่การเลี้ยงดูที่ใส่ใจจากทั้งน้องเปิ้ลและผมเอง ทำให้อุปนิสัยเขาเปลี่ยนไป เดี๋ยวนี้เขาจึงดูว่าเข้าสังคมเก่งขึ้น หลายท่านที่รักแมวคงทราบดีว่า โดยธรรมชาติของแมวแล้ว จะชอบอิสระ ส่วนใหญ่จึงไม่ค่อยชอบการเข้าสังคม แต่ก็ใช่ว่าจะเป็นแบบนี้กับทุกตัว แมวที่ถูกเลี้ยงดูด้วยความรักตั้งแต่เล็กๆ จะทำให้เขาเรียนรู้ที่จะเข้าสังคมได้ง่ายและเป็นมิตรกับทุกคน อย่างเช่นน้องการ์ฟิลด์และน้องทิ้งกี้

        ระหว่างที่ผมกำลังนั่งทำงานหน้า Notebook ที่เปิดไว้ถึงสองเครื่อง (อิอิ ใช้ทีเดียวสองเครื่องเลย เวอร์รึเปล่าเนี่ย!) เหตุที่ต้องใช้ถึงสองเครื่องก็เพราะว่ากำลังถ่ายโอนข้อมูลจากเครื่องเก่าของน้องเปิ้ล มาใส่เครื่อง HP Pavilion dv1000 เพื่อจะใช้เครื่องนี้ทำงานในสัปดาห์หน้าที่เป็นวิทยากรฯ ...น้องทิ้งกี้นอนเฝ้าอยู่นาน แต่ไม่ปริปากถาม (ถ้าพูดได้ก็บ้าแล้ว...อิอิ) ส่วนน้องการ์ฟิลด์หลับสบายอยู่บนชั้นเก็บเสื้อผ้า น้องทิ้งกี้คงเห็นว่าทำไมพ่อเขาถึงเปิดเครื่องทิ้งไว้อีกเครื่องในขณะที่กำลังใช้อีกเครื่อง จึงเข้ามาใกล้ๆ และใช้จมูกดมที่แป้นคีย์บอร์ดก่อน จากนั้นจึงใช้มือ (ขาหน้า) กดแป้นพิมพ์ ทำท่าเหมือนจะพิมพ์ แต่ไม่รู้ว่าจะพิมพ์อะไร (คงจะบอกผมเป็นนัยๆ ว่า พ่อจ๋า... เขียนบล็อกได้แล้ว มั้ง อิอิ) ด้วยความหวังดีจึงกดปุ่ม Power ชัตดาวน์เสียเลย... เห็นมั๊ย แมวก็ใช้ Notebook เป็น 555 (สงสัยอยากใช้ Gotoknow ด้วยครับ...)

        อย่าเพิ่งสงสัย/ขัดใจ ว่า เอ๊ะ? ตกลงมันจะเขียนอะไรของมันเนี่ย... อิอิ บอกแล้วว่า น้องเหมียวเตือนให้เขียนบันทึกได้แล้ว บันทึกนี้จึงเขียนถึงเขาเสียค่อนข้างมาก (ต่อไปคงเขียนเรื่องแมวด้วย...) จนไม่เป็นสาระ ถ้าอ่านแล้วไม่ถูกใจก็ขออภัยนะครับ ถือซะว่าวันนี้ยกความดีความชอบให้น้องเหมียวที่น่ารัก "น้องการ์ฟิลด์" และ "น้องทิ้งกี้" ก็แล้วกัน ....เย็นนี้ผมจึงไปตลาดนัดและมีของรางวัลมาให้เขาทั้งสองด้วย เป็นปลาหมึกย่างครับ ซื้อมา 40 บาท 6 ไม้ (2 ตัว กับหนวดหมึก 4 ไม้) น้องการ์ฟิลด์ไม่ชอบหนวดหมึก กินแต่หมึกเป็นตัวๆ งานนี้น้องทิ้งกี้จึงอิ่มแปล้เพราะฟาดหนวดหมึกตัวเดียวไปสี่ไม้ อิอิ... แบบนี้จะมีอันตรายกับเจ้าเหมียวของผมมั๊ยครับคุณหมอวัลลภ เพราะท่านว่า "ปลาหมึกไทย...กินมากไปคงไม่ปลอดภัย"

        ตอนนี้เจ้าเหมียวสองตัวมานอนแอบข้างๆ ผมและหลับปุ๋ยไปแล้วครับ ผมก็ทำงานกับ Notebook สองตัว ต่อไป........

-------------------
อำนวย สุดสวาสดิ์
๑๗ พ.ค. ๒๕๕๑