1/2 day @ วัดอรุณ

"วัดอรุณ" เป็นวัดที่ข้าพเจ้าใฝ่ฝันว่าอยากมีโอกาสไปเยือนสักครั้งตั้งแต่สมัยยังเด็ก ตอนนั้นในหนังสือเรียนวิชาสังคมศึกษา มีรูปพระปรางค์วัดอรุณตั้งเด่นตระหง่านอยู่ริมน้ำเจ้าพระยา  และแล้วในที่สุดเมื่อฤกษ์งามยามดีมาถึง (ที่ว่าฤกษ์งามยามดีก็เพราะเป็นวันที่ข้าพเจ้ามีเวลาว่างครึ่งวัน) ข้าพเจ้าก็ได้มีโอกาสไปยลโฉมพระปรางค์ในความทรงจำ....

 หลังจากรับประทานอาหารกลางวันเสร็จ (ข้าพเจ้าถือคติว่า กองทัพต้องเดินด้วยท้อง อิอิ) ข้าพเจ้าและเพื่อนเดินทางไปกราบพระนอนที่วัดโพก่อน แล้วจึงเดินข้ามถนนไปยังท่าเตียน จากนั้นนั่งเรือข้ามฟากไปยังวัดอรุณ ซึ่งเป็นสถานที่เป้าหมาย...ไม่ว่าคู่มือท่องเที่ยวเล่มไหน ข้าพเจ้าเห็นวัดอรุณอยู่ในรายชื่อสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญเสมอ จึงไม่แปลกที่จะเห็นนักท่องเที่ยวมากมายเดินกันขวักไขว่ภายในบริเวณวัด (แต่ก็ยังน้อยกว่าวัดโพ)

เมื่อไปถึงภายในบริเวณวัด ข้าพเจ้าถึงกับต้องแหงนหน้าดูความยิ่งใหญ่อลังการของพระปรางค์ที่อยู่เบื้องหน้า แลขึ้นไปเห็นคนตัวเล็กๆ อยู่ลิบๆบนพระปรางค์ แสดงว่าต้องมีบันได้ขึ้นแน่ๆ และแล้วก็ไม่รอช้า ข้าพเจ้ารีบเดินผ่าเปลวแดดไปยังบันไดทางขึ้นพระปรางค์ทันที แต่เมื่อเห็นทางขึ้นข้าพเจ้าต้องหยุดฝีเท้า ยืนชั่งใจอยู่สักครู่ เพราะบันใดขึ้นพระปรางค์ชันมากจนข้าพเจ้านึกหวั่นใจ ปกติแต่ไหนแต่ไรมาไม่ใช่คนกลัวความสูง...เอาน่า ไหนๆ ก็มาแล้ว คนอื่นเค้ายังขึ้นกันได้ ทำไมเราจะขึ้นไม่ได้ ว่าแล้วก็สูดหายใจแรงๆ พร้อมทั้งก้าวขึ้นบันไดอย่างช้าๆ

     

จะว่าไป...ตอนขึ้นบันไดนี่ น่ากลัวตรงที่ความคิดตัวเองนี่แหล่ะ...คิดว่า เอ...จะมีคนเคยตกบันไดมั้ยนะ? ถ้าตกลงไปจะเป็นยังไงน้อ? คิดไป คิดมา ฟุ้งซ่านเรื่อยเปื่อย สรุปแล้วเลิกคิดดีกว่า...เอาสติมาจับแต่ละก้าวที่ก้าวขึ้นบันได ซึ่งพอทำเช่นนี้แล้วความกลัวก็ค่อยทุเลาและหายไปจากใจ

 

เมื่อขึ้นสู่ชั้นที่สูงที่สุด เดินดูวิวทิวทัศน์รอบๆ พระปรางค์

เทวดาอยู่บนพระปรางค์ตากแดดนานเกินไปจนหน้าดำ อิอิ

สายลมเย็นโชยมาเป็นระลอก ความรู้สึกดีๆ เข้ามาแทนที่ความรู้สึกกลัวเมื่อสักครู่ อืม...ความรู้สึกคนเรานี่ก็ช่างเปลี่ยนแปลงรวดเร็วเสียจริง...

ระหว่างที่เดิน ได้ยินเสียงเทศน์มาตามสาย ...พระอาจารย์ที่เทศน์ท่านเทศน์เก่งมากๆ ระหว่างเทศน์ท่านเล่าติดตลกเรื่องของ ยักษ์วัดแจ้งและวัดโพธิ์ไว้ว่า มีเด็กนักเรียนมาถามท่านว่า เดี๋ยวนี้มีแต่ข่าวนักเรียนตีกัน ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่ดี ไม่น่าเอาเยี่ยงอย่าง แต่ยักษ์วัดแจ้งกับยักษ์วัดโพธิ์ตีกันในวัดไม่เห็นมีใครว่าอะไร แล้วก็ถามพระท่านต่อว่า แล้วตกลงยักษ์วัดไหนเป็นอันธพาล  ท่านตอบว่า เอาตามจริงๆ อย่างไม่ลำเอียง ต้องดูว่าตีกันที่วัดไหน เห็นๆ อยู่ว่าตีกันที่วัดโพธิ์ ก็แสดงว่ายักษ์วัดแจ้งมาหาเรื่องก่อน (พระอาจารย์ท่านคงมาจากวัดโพธิ์กระมัง ) เล่าไปพลางหัวเราะไป แล้วท่านก็ว่า แต่อย่าไปถามพระวัดแจ้งนะ เพราะอาจจะได้อีกคำตอบหนึ่ง 555

ตำนานยักษ์วัดแจ้งและยักษ์วัดโพธิ์

เมื่อเดินชมรอบๆ พระปรางค์ ก็ถึงคราวที่ต้องลง มองดูทางลง โอ้โห...สูงจัง แต่ขึ้นมาแล้ว ยังไงก็ต้องลง จะไม่ลงก็ไม่ได้ ตัดใจจับราวบันไดแน่นๆ ค่อยๆ ก้าวลงช้า...เออ แฮะ ไม่น่ากลัวเหมือนกันขึ้น อันที่จริงที่น่ากลัวน่ะ ไม่ใช่ความสูงหรอก หากแต่เป็นจิตใจและความกลัวในใจของข้าพเจ้าเองต่างหาก แต่เมื่อใดที่เราเรียนรู้สิ่งที่เกิดขึ้นภายในใจแล้ว มันก็จะหายไปราวกับมาเป็นเพียงบททดสอบให้เราได้ก้าวผ่านไป

เมื่อลงจากพระปรางค์แล้ว ข้าพเจ้าเดินเข้าไปในโบสถ์ หลังจากที่กราบพระแล้วก็มาสะดุดกับภาพวาดเทพบุตรบนบานประตูโบสถ์ เป็นภาพเทพบุตรที่แปลกที่สุดเท่าที่ข้าพเจ้าเคยเห็น ท่านไว้หนวด ถืออาวุธสงครามเหมือนเทพเจ้าชาวจีน หากแต่เครื่องทรงเป็นแบบเทวดาไทย เอ...หรือว่าท่านจะเป็นชาวจีนที่มาอาศัยในประเทศไทย...พอตายไปถึงได้เกิดเป็นเทวดาไทย?

   เทวดาที่บานประตูโบสถ์

ข้าพเจ้าเดินชมรอบๆ บริเวณวัดอย่างเพลิดเพลิน กระเบื้องชิ้นเล็กๆ ถูกเอามาจัดเรียงให้เป็นรูปภาพ เรื่องราวบรรยายความเชื่อ ความศรัทธา

พระพักตร์พระพุทธรูปท่านดูสงบ งดงาม

 ท่านั่งเอกเขนก ท่าทางสบายเชียว

สิ่งก่อสร้างเหล่านี้ เป็นหลักฐานถึงความรุ่งเรืองของพระพุทธศาสนาในอดีต เป็นโบราณสถานที่ปัจจุบันก็ยังคงคุณค่าและความงดงาม... 

 

วัตถุ สถานที่ สิ่งก่อสร้าง อาจค่อยๆ เสื่อมไปตามกาลเวลา...แต่แก่นแท้ของพุทธศาสนาก็ยังคงอยู่ เพราะความจริงย่อมเป็นความจริง ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าใดก็ตาม...

  ขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่านนะคะ ^v^