เพื่อนสมัยเรียน จาก หาดใหญ่ โทรมาเยี่ยม ฉันก็ นอนคุยเนื่องด้วยเดินไม่ได้ เฝ้าบ่น เล็กๆน้อยให้เพื่อนฟัง
<p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"> “ ไม่ชอบเลย นี่นะ เราน่ะ รอ ผ่าตัด เนื้องอกที่ พุงซ้าย พอจะใกล้วัน หมอนัด </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ก็มาเป็น ที่เข่า และเป็นไม่แบบทาแล้วหาย เป็นแบบเดินไม่ได้ อยากให้เป็นที่ละโรค </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ที่ละเรื่อง นี่ เข่า มันไม่รอใครเลย แซงคิว “</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"> “ หน่อย สงสัย โรคนาย ไม่มี บัตรคิว น่ะ เลยแซงคิว “</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"> ฉันล่ะ ก๊ากสุดๆ เพื่อนคนนี้ตลกมาก สมัยเรียน ที่ฉันทำอะไรแผลงๆ ก็จะให้ทำไปก่อน เสร็จงาน แล้ว ค่อยมาพาหิ้วปีกกลับหอพัก แล้วก็บอกว่า</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"> “ นายมีอะไร ก็เล่าบอกกันนะ ฉันไม่ห้ามหรอก แต่ตอนนี้ โอเค ใช่มั้ย “</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"> เพื่อน ถือเป็นสมบัติที่มีไว้ ไม่ต้องครอบครอง ผูกกันไว้ด้วยความรู้สึกที่ต่อเนื่อง</p> และรักกันนานๆ <p> </p>
อย่างนี้น่าจะเรียกว่า พาเหรดกันมาครับ ส่วนผม สมาชิกในบ้านมักจะพาเหรดกันไม่สบาย
เป็นกำลังใจให้ครับ
สวัสดีค่ะ น้องหน่อย
อะไรจะมา ก็ให้ยินดีรับค่ะ
เป็นกำลังใจให้เสมอนะคะ
เอาชนะ โรคที่แซงคิว ตามติว ให้ได้ค่ะ ไม่มีอะไรที่จะมีพลังเท่า ใจ ค่ะ
คุณหน่อยครับ
สวัสดีด้วยความคิดถึงและห่วงใยค่ะพี่หน่อย