กาลเวลาใน blog ทำให้เราอ่านซึ่งกันและกัน

    

       สมาชิก ใน G2K หลายท่านที่อยู่ใกล้ๆขอนแก่นก็จะมาเยี่ยมเยียน

 ตอนที่รอหน้าห้องผ่าตัด พี่ติ๋ว ( คุณกฤษณา สำเร็จ )  ก็มาดูแล ตอนที่นอนเงียบๆบนเตียงหน้าห้อง  พี่ติ๋ว มาชวนคุยสนุกๆ และหาหมอนมารองเข่าที่เจ็บให้ และมาเยี่ยมอีกที่ห้อง คุยกันแต่เรื่องการเขียน สนุกดี

       หลังผ่าตัด เป็นวันวาเลนไทม์ นอนซม หิวข้าว แต่จิบๆแค่น้ำ พี่แก้ว

 ( อุบล จ๋วงพานิช ) ก็เปิดประตูห้องคนไข้มาตอนบ่าย ยื่นดอกกุหลาบสดสวยให้ 1 ดอก และบอกว่า ต้องรีบไปทำงานแล้ว ภายหลังพี่แก้ว ก็มาเยี่ยมอีกบ่อยๆ จนส่งกลับ

        อาจารย์แป๋ว มากับคนใกล้ตัว  เป็นคู่ที่น่ารักมาก มาเยี่ยมตอนค่ำๆ อ.แป๋ว ก็เดินทางมากด้วย ไม่ค่อยมีเวลา ( พ่อบ้านบ่นอย่างน่ารักให้ฟังคะ ) ทั้งคู่ชวนคุย สนุกสนาน  หัวเราะจนต้องกดแผลไว้เล็กน้อย  และที่แปลก คือ คนใกล้ตัว อ.แป๋ว รู้จักคนใน G2K  เหมือนที่ อ.แป๋ว รู้จัก ทั้งๆที่ไม่เคยเห็นกัน รวมทั้งฉันด้วย

       พี่บางทรายมากับพี่สินี มาเยี่ยมตอนเย็น คุยกันนานมาก  และก็นับญาติ คุยไปคุยมา ก็รู้จัก คนนั้น คนนี้ เหมือนเป็นวงหลายวงมารู้จักกัน พี่สินี น่ารัก และใจดีมากด้วยคะ

       แล้วตอนเที่ยงวันอาทิตย์ ทีมเฮาฮาศาสตร์ ก็บุกมาที่ห้องคนไข้ที่นี่ นำทีมโดย องุ่นคนสวย ตามด้วย ครูเสือ น้องแตงโม และ น้องสายลม พลขับ คุยกันเสียงดัง ทั้งหัวเราะ  จนเกรงใจพยาบาลและคนไข้แถวนี้ แบบว่า ไม่ได้เจอกันนาน ส่วนน้องสายลม ก็ตาปรือ เหมือนไม่ได้นอนมาทั้งคืน บอกว่า ไปทำวิจัยมา

        ตอนเย็น ขณะทานข้าวที่เตียงคนไข้  ก็มีคนเคาะประตูและเปิดมา บอกว่า 

     ผม แผ่นดิน ครับ      ฉันเห็นหน้าครั้งแรก นึกว่า นักศึกษา มข. จูงมือมากับหลานแผ่นดิน ท่าทาง ไม่สบาย  บอกว่า ไปค่าย นักศึกษา ที่ จ.หนองคายมาเลยมาแวะเยี่ยมพี่หน่อย   ฉันชวนหลานดิน วาดรูป  แต่ ท่าทางจะไม่สบายจริงๆ  ไอเป็นช่วงๆ อากาศช่วงนี้เย็นมากๆ ป้าๆ อย่างฉันยังแย่เลย

        มิตรภาพไม่รู้จบ ความสุข ที่ความหมายอยู่ที่ใจ กาลเวลาใน blog ทำให้เราอ่านซึ่งกันและกัน

        ขอบคุณการสื่อความรักที่เกิดขึ้นใน G2K