พี่หน่อยหายไปหลายวันเหมือนกันนะคะ

แวะมาบอกว่าคิดถึงเสมอค่ะ ^ ^

ขำคนตาลายระหว่าง 0.7 กับ 1.7 อิอิ..

ตัวเลขบ่งชี้นิดเดียว แต่ส่งผลสูงมากต่อร่างกายเราจริงๆ นะคะ แต่ดีแล้วค่ะที่ค่าของเีสียต่ำ ^ ^

สวัสดีครับ...หน่อยครับ

ผมติดตามข่าวอยู่ก็ไม่รู้ว่าเป็นอย่างไรบ้าง ไม่รู้ว่าจะเป็นอย่างไร?บ้าง ห่วงเหมือนกันนะครับ แต่เห็นข่าวจากที่บันทึกแล้ว ก็ดีใจ เห็นสบายดีก็ดีแล้วครับ....แต่โรคอีสุกอีใสนี่ไม่ติดต่อทางโทรศัพท์... จะบอกให้....ครับ

พี่หน่อยทีรัก

เข้ามาเยี่ยมด้วยความระลึกถึงค่ะ

ส่งกำลังใจให้พี่หน่อยนะคะ

ขอให้มีสุขภาพกายและใจแข็งแรงนะคะ

เกนเองค่ะ

"เวลาเจอความทุกข์หนัก

ให้บอกตัวเองว่า นี่คือความฝึกหัด

ที่จะช่วยให้เกิดทักษะในการดำเนินชีวิต (ว.วชิรเมธี)"

เชื่อว่าคุณดอกแก้วผ่านมาหมดแล้วค่ะ...แม้กระทั่งเลข 1.7 ก็เป็นแบบฝึกหัดอีกหนึ่งบท...ที่ผ่านไปด้วยดี...ด้วยทักษะที่มีมา...ขอเป็นกำลังใจต่อไปค่ะ :D

คุณอุบลรัตน์ บอกว่าน้องหน่อยมาหาหมอ เอทำไมพี่ไม่ได้รับโทรศัพท์จาหน่อยนะ หรือว่าช่วงนี้โทรศัพท์พี่จะเกเร เพราะใครโทรหาก็มีอันไม่ได้รับ

สบายดีนะคะ วันหลังมาขอนแก่นพี่จะพาไปทานอาหารอร่อยตอนกลางวันก็ได้นะ เดี๋ยวชวนอุบลรัตน์ไปด้วย จะได้เลือกอาหารถูก อย่าลืมบอกนะคะ

สวัสดีค่ะ ดีใจที่ทราบว่าสบายดี โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องของใจค่ะ และคุณหน่อยดูแลสุขภาพได้ดีด้วยนะคะ เป็นกำลังใจให้เสมอค่ะ

สวัสดีค่ะ

อยากบอกเหมือนคุณหมอเลยค่ะ

หวังว่าคงไม่เป็นไรแล้วนะคะ

ขอให้แข็งแรงและมีความสุขนะคะ

เป็นกำลังใจให้ค่ะ

ที่ใครๆ พูดแบบนั้นไม่ใช่เพราะเหนื่อยเวลาที่คุณดอกแก้วไม่สบายหรอกค่ะ

แต่เป็นเพราะทุกๆ คนอยากให้คุณดอกแก้วแข็งแรง ด้วยใจจริงมากกว่าค่ะ

บันทึกนี้ไม่มีภาพเลย ช่วงนี้ไม่ได้วาดภาพใหม่ๆ หรือคะ

ขอให้มีความสุขทั้งสุขภาพกายและสุขภาพใจนะครับ

                                รพี กวีข้างถนน

ยินดีค่ะ โทรหาได้ตลอดเวลา