ในฐานะเป็นผู้เชี่ยวชาญ การเดินทางไปโรงพยาบาล...ฉันก็อาสา

พาน้องเจ้าหน้าที่ใหม่ของเด็กรักป่า      พาไปเที่ยว โรงพยาบาล.....

     ฉันติดรถลูกศิษย์ กลุ่มละครควายไม่กินหญ้าที่มาเมื่อคืนก่อนมาปักหลัก ซ้อมละครที่นี่ 7 วัน เพื่อแสดงงานที่ กรุงเทพฯ  ฉันมากับน้องสองคน 6 โมงเช้า...เพื่อมาทำบัตรใหม่และจะได้คิวต้นๆ

     เธอเป็นคนบุรีรัมย์ เพิ่งเรียนจบและมีครอบครัว แฟนเป็นชาวออสเตเรีย   ตั้งครรภ์ ได้ 3 เดือน เรียนจบการท่องเที่ยว และเรื่องภาษาก็ดีมากด้วย ระยะหลังงานเขียนภาษาอังกฤษของฉันดีขึ้น เพราะน้องมาช่วย แก้ไขให้ นอกนั้นก็จัด ค่ายภาษา กับโครงการสอนคอมพิวเตอร์ให้กับชุมชนที่นี่  เธอไม่มีใครดูแลเพราะแฟนยังไม่มาจากต่างประเทศ  ก็เลยกลายเป็นหน้าที่ของฉัน

     ทำบัตรเสร็จ ฉันก็พาน้องไปให้รู้จัก เพื่อนๆของฉันที่ห้องไตเทียม  เจอพี่หัวหน้าพยาบาล พี่ชอบฝึกพูดภาษามาก ทักทายและพูดกับฉัน

เป็นภาษาอังกฤษ ฉันก็หัวเราะ ..เออ นอ ....ไปกับพี่เขา   ชี้ให้ดูห้องเจาะเลือด  ห้องเอกซเรย์ และเพื่อนที่อยู่ห้อง ตรวจคลื่นไฟฟ้า  ห้องคลินิกต่างๆ ห้องจ่ายยา  ห้องพบหมอแผนกศัลยกรรม ร้านค้าสวัสดิการ.....

     ที่คลินิกฝากครรภ์ ฉันไม่เคยมาเลย เคยแต่ผ่านไปมา....เรื่องนี้ไม่มีประสบการณ์.

...บรรดาแม่ๆ ดูหน้าตาสดใส ฉันทักทาย คุณแม่คนหนึ่งที่อยู่ข้างๆ

....เธอท้องเป็นเป็นคนที่สาม บอกว่า ผู้หญิงหมด สงสัยคนนี้ผู้หญิงอีก.....เราได้แต่ยิ้มๆ และคุยกันเรื่องขั้นตอนการรับฝากครรภ์  การเก็บปัสสาวะ การตรวจเลือด

     เมื่อเสร็จภาระกิจอื่นๆ สุดท้ายเรามารอที่ตึกอุบัติเหตุห้องจ่ายยา เพื่อรอรับยาฉีด อาจจะเป็นวัคซีนอะไรซักอย่าง ฉันไม่ได้ถาม มาก็มี น้องคนหนึ่ง ที่มาจากคลินิกฝากครรภ์ด้วยกัน...เธอคุยเก่งมาก....เล่าโน้น นี่นั่น...

    และถามว่า  เราทำงานอะไรกัน...ทำไม ดูคุยสนุกและเป็นกันเองมากจัง...พอเราเล่าไป...เธอก็สนใจ

“ หนูจบ ม. 3 อยู่กับร้านกับแฟน เป็นร้านถ่ายเอกสาร แฟนรับซ่อมคอมพิวเตอร์ ...หนูอยากทำงานที่ไปข้างนอกบ้าง หนูสอนคอมพิวเตอร์ได้นะ....งานแบบพี่ ฟังแล้วสนุกดี....”

    ฉันคุยกับเธอไปเรื่อยๆ เธอก็น่าเอ็นดูดี.....

   ...การเกิด เป็นเรื่องที่น่ายินดี และคนเป็น พ่อ แม่ ก็คงมีความสุขมาก....