นมัสการหลวงพี่ครับ

ขออนุญาตเข้ามาตีไข่นะครับ ด้วยความขอบพระคุณ ที่หลวงพี่ได้เมตตาตีไข่ให้ผมในบทความเรื่อง ไม่อยากพลาดเรื่องดีๆ เพียงเพราะไม่ได้ตามตลอด  ครับ  เหมือนๆ กับเป็นการเจิมให้บทความผมยังไงไม่ทราบ เลยมีคนเข้ามาอ่านเยอะครับ  ^__^

ปัญหาที่หลวงพี่ยกมา ผมเห็นด้วยทั้งหมดครับ เป็นปัญหาใหญ่ของวัฒนธรรมองค์กรที่ทำให้พุทธจักรปรับตัวไม่ทันโลกที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างเร็วมากๆๆๆๆ  พระรุ่นใหม่ที่เก่งๆ มีมาก แต่กว่าท่านจะข้ึ้นสู่ระดับที่มีบทบาทได้ก็แทบจะหมดไฟแล้ว และก็เรียกได้ว่าถูกกลืนไปกับความเฉื่อยชาของระบบไปแล้ว  ฆราวาสไม่กล้าเข้ายุ่งเรื่องนี้ครับ มีหลายเรื่องที่ผมคิดว่าต้องปรับปรุง แต่การปรับปรุงในระบบนี้มาจากข้างนอกไม่ได้ครับ คงต้องมาจากการรวมตัวของกลุ่มใหม่ ให้เข้มแข็งขึ้นจึงจะสนับสนุนส่งเสริมกันให้มีบทบาทเพิ่มขึ้นได้  ถ้ากลุ่มพระหัวใหม่ยังกระจัดกระจายก็ยากที่จะผลักดันใหม่เกิดการเปลี่ยนแปลงได้ครับ

นมัสการพระคุณเจ้า

ขออนุญาตเรียนถามค่ะ

• วิธีการปกครองสงฆ์ มีระบุในพระวินัยหรือเปล่าคะ
• ระเบียบวิธีการปกครองของสงฆ์แต่ละประเทศเหมือนกันหรือแตกต่างคะ
• ระเบียบของสงฆ์ตามที่อ่านบันทึกของพระคุณเจ้า  ในกรณีข้อสอบนั้น ไม่ทราบว่า เพราะมีคณะกรรมการออกข้อสอบเพื่อให้เป็นมาตรฐานเดียวกัน เช่นเดียวกับกรณีของพยาบาลที่ใช้ข้อสอบส่วนกลางเพื่อขึ้นทะเบียนประกอบโรคศิลปะหรือเปล่าคะ ถ้าใช่ก็คิดว่า เป็นเรื่องน่ายินดีที่สงฆ์มีระเบียบที่ยกระดับมาตรฐานการศึกษาไว้น่ะค่ะ....
• ขอบพระคุณค่ะ

• ผมว่าคณะสงฆ์ เอาวัฒนธรรมองค์กรของชาวโลกมาใช้มากจนเกินไป  จนบางครั้งวัฒนธรรมองค์กรตามพระวินัยเลยบกพร่อง
• การเมืองก็แทรกแซงได้อีกต่างหาก...จนดูเหมือนชาวบ้านมาจัดระเบียบพระ
• สมมติสงฆ์ที่ยังมีกิเลสปะปนอยู่ ก็บ้าเกียรติยศศักดิ์ศรีไม่ต่างกันกับคนธรรมดา อยากได้ อยากมี อยากเป็น 
• บางแห่งอยากเป็นเจ้าคณะอำเภอจนเนื้อเต้นวิ่งเข้าวิ่งออก สำนักงานเจ้าคณะจังหวัดจนหน้าวัดเวียนหัว...ยอมได้ทุกอย่างประเภทประจบสอพลอ
• ให้ร้ายป้ายสี พระอื่น เพื่อให้ความดีของตนโดดเด่น
• พูดเรื่องพระ "การเมือง"  นี่ยาวครับ..เอาแค่นี้ก่อนแล้วกัน

นมัสการครับ

กราบนมัสการครับ

ประเด็นการแทรกแทรงจากฝ่ายอาณาจักรต่อศาสนจักรในเมืองไทยนั้น ผมแน่ใจว่าไม่ได้มีแต่พุทธศาสนาครับ ส่วนจะแก้อย่างไรนี่ ผมก็จนใจ เพียงแต่รู้สึกว่าควรจะเริ่มด้วยการเผชิญหน้ากับความเป็นจริงก่อนครับ

ผมเป็นผู้ศึกษามาน้อย ไม่เข้าใจบาลี จึงขอยกส่วนหนึ่งจากมหาปรินิพพานสูตร ในพระไตรปิฎกเล่มที่ 10 พระสุตตันตปิฎก เล่ม 2 ทีฆนิกาย มหาวรรค มหาปรินิพพานสูตร วรรค ๑๔๑-๑๔๓ ซึ่งมีผู้รู้แปลมาครับ

     [๑๔๑] ครั้งนั้น พระผู้มีพระภาคตรัสเรียกท่านพระอานนท์มารับสั่งว่า ดูกรอานนท์ บางทีพวกเธอจะพึงมีความคิดอย่างนี้ว่า ปาพจน์มีพระศาสดาล่วงแล้ว พระศาสดาของพวกเราไม่มี ก็ข้อนี้ พวกเธอไม่พึงเห็นอย่างนั้น ธรรมและวินัย อันใด เราแสดงแล้ว บัญญัติแล้วแก่พวกเธอ ธรรมและวินัยอันนั้น จักเป็น ศาสดาของพวกเธอ โดยกาลล่วงไปแห่งเรา ดูกรอานนท์ บัดนี้ พวกภิกษุยังเรียกกันและกันด้วยวาทะว่า อาวุโส ฉันใด โดยกาลล่วงไปแห่งเรา ไม่ควรเรียกกันฉันนั้น ภิกษุผู้แก่กว่า พึงเรียกภิกษุผู้อ่อนกว่า โดยชื่อหรือโคตร หรือโดยวาทะว่า อาวุโส แต่ภิกษุผู้อ่อนกว่าพึงเรียกภิกษุผู้แก่กว่าว่า ภันเต หรืออายัสมา ดูกรอานนท์ โดยล่วงไปแห่งเรา สงฆ์จำนงอยู่ ก็จงถอนสิกขาบทเล็กน้อยเสียบ้างได้ โดยล่วงไป แห่งเรา พึงลงพรหมทัณฑ์แก่ฉันนภิกษ ท่านพระอานนท์กราบทูลถามว่า ข้าแต่ พระองค์ผู้เจริญ ก็พรหมทัณฑ์เป็นไฉน พระผู้มีพระภาคตรัสตอบว่า ดูกรอานนท์  ฉันนภิกษุพึงพูดได้ตามที่ตนปรารถนา ภิกษุทั้งหลายไม่พึงว่า ไม่พึงกล่าว ไม่พึง สั่งสอน ฯ
      [๑๔๒] ลำดับนั้น พระผู้มีพระภาคตรัสเรียกภิกษุทั้งหลายมารับสั่งว่า ดูกรภิกษุทั้งหลาย ความสงสัยเคลือบแคลงในพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ ในมรรค หรือในข้อปฏิบัติ จะพึงมีบ้างแก่ภิกษุ แม้รูปหนึ่ง พวกเธอจงถามเถิด อย่าได้มีความร้อนใจภายหลังว่า พระศาสดาอยู่เฉพาะหน้าเราแล้ว ยังมิอาจทูลถามพระผู้มีพระภาคในที่เฉพาะพระพักตร์ เมื่อพระผู้มีพระภาคตรัสอย่างนี้แล้ว ภิกษุเหล่านั้นพากันนิ่ง แม้ครั้งที่สอง ... แม้ครั้งที่สาม พระผู้มีพระภาครับสั่งกะภิกษุทั้งหลายว่า ดูกรภิกษุทั้งหลาย ความสงสัยเคลือบแคลงในพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ ในมรรค หรือในข้อปฏิบัติจะพึงมีบ้างแก่ภิกษุแม้รูปหนึ่ง พวกเธอจงถามเถิด อย่าได้มีความร้อนใจในภายหลังว่า พระศาสดาอยู่เฉพาะหน้าเราแล้ว เรายังมิอาจทูลถามพระผู้มีพระภาคในที่เฉพาะพระพักตร์ แม้ครั้งที่สามภิกษุเหล่านั้น ก็พากันนิ่ง ฯ
     ลำดับนั้น พระผู้มีพระภาครับสั่งกะภิกษุทั้งหลายว่า ดูกรภิกษุทั้งหลาย บางทีพวกเธอไม่ถาม แม้เพราะความเคารพในพระศาสดา แม้ภิกษุผู้เป็นสหาย ก็จงบอกแก่ภิกษุผู้สหายเถิด เมื่อพระผู้มีพระภาคตรัสอย่างนี้แล้ว ภิกษุพวกนั้น พากันนิ่ง ลำดับนั้น ท่านพระอานนท์ได้กราบทูลพระผู้มีพระภาคว่า ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ น่าอัศจรรย์ ไม่เคยมีมาแล้ว ข้าพระองค์เลื่อมใสในภิกษุสงฆ์อย่างนี้ว่า ความสงสัยเคลือบแคลงในพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ ในมรรค หรือในข้อปฏิบัติ มิได้มีแก่ภิกษุแม้รูปหนึ่ง ในภิกษุสงฆ์นี้  พระผู้มีพระภาคตรัสว่า ดูกร อานนท์ เธอพูดเพราะความเลื่อมใสตถาคตหยั่งรู้ในข้อนี้เหมือนกันว่า ความสงสัย เคลือบแคลงในพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ ในมรรค หรือในข้อปฏิบัติ มิได้มีแก่ภิกษุแม้รูปหนึ่ง ในภิกษุสงฆ์นี้ บรรดาภิกษุ ๕๐๐ รูปนี้ ภิกษุรูปที่ต่ำที่สุด ก็เป็นโสดาบัน มีอันไม่ตกต่ำเป็นธรรมดา เป็นผู้เที่ยงมีอันจะตรัสรู้ในภายหน้า ฯ
      [๑๔๓] ลำดับนั้น พระผู้มีพระภาครับสั่งกะภิกษุทั้งหลายว่า ดูกรภิกษุ ทั้งหลาย บัดนี้ เราขอเตือนพวกเธอว่า สังขารทั้งหลายมีความเสื่อมไปเป็นธรรมดา พวกเธอจงยังความไม่ประมาทให้ถึงพร้อมเถิด ฯ
      นี้เป็นพระปัจฉิมวาจาของพระตถาคต ฯ

ในประเด็นของวัฒนธรรมองค์กรในทางโลกนั้น เป็นเรื่องที่ต้องพยายามช่วยกันสร้างและรักษาครับ เมื่อเกิดขึ้นเป็นวัฒนธรรมองค์กรแล้ว จะลุกลามเสมอ หากเห็นว่ามีเรื่องใดที่ไม่ดี ก็ต้องพยายามตัดไฟเสียแต่ต้นลม แก้ไขเสียตั้งแต่ยังแก้ได้

ดังนั้น วัฒนธรรมองค์กรจึงเริ่มสร้างกันตั้งแต่องค์กรมีขนาดเล็กๆ จะง่ายกว่ามากครับ

ตัวอย่างอีกอันหนึ่งซึ่งชัดเจนคือวัฒนธรรมของระบบราชการครับ แม้ว่ามีข้าราชการที่ดีอยู่เป็นจำนวนมาก แต่ผลก็เป็นอย่างที่เห็นอยู่

พระอาจารย์ครับ...หากเปรียบเป็นยุทธจักรนิยาย...

ยอดฝีมือในสำนักต่าง ๆ ย่อมมีระบบระเบียบของสำนักเป็นครรลองให้ยึดถือ...ฝึกปรือตามกระบวนท่าที่สำนักบัญญัติขึ้นเท่านั้น...หากนอกลู่นอกทาง...ก็นับเป็นศิษย์ทรยศ...

แต่ยอดฝีมือที่จะสำเร็จสุดยอดวิชาของบู้ลิ้มได้...มักเป็นศิษย์ทรยศ...555

ผู้ที่บรรลุธรรม...สำเร็จมรรคผลก็เช่นกัน...ผมเชื่อว่าอยู่นอกระบบ...(ถึงแม้อยู่ในระบบก็หายินดีกับยศตำแหน่งที่ได้รับไม่ เพราะรังแต่จะเป็นเครื่องเหนี่ยวรั้งให้สะดุดทางที่จะเดินสู่นิพพาน...อิอิ)