เมื่อเย็นวันที่ ๒๘ ตุลาคม ๒๕๕๑ เวลา ๑๗.๐๐-๑๙.๐๐ น. ดิฉันไปช่วย รศ.ดร.สุรสีห์ วัฒนวิกย์กิจ รองอธิการบดีฝ่ายกิจการสภามหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ และรักษาการแทนคณบดีสำนักวิชาสหเวชศาสตร์และสาธารณสุขศาสตร์ สอนนักศึกษาสหเวชฯ เรื่องอาหารสำหรับผู้เป็นเบาหวาน

พอได้รับคำชวนก็วางแผนว่าจะให้นักศึกษาปริญญาโทของสำนักวิชาสหเวชฯ ที่มีความรู้ด้านโภชนาการมาช่วยทำกิจกรรมการเรียนรู้เป็นฐาน แต่พอใกล้เวลาสอนพบว่าไม่มีใครว่างพอที่จะมาช่วยได้ เลยต้องปรับแผนใหม่ เปลี่ยนเป็นเอา VDO KM เบาหวาน ส่วนที่เป็นเรื่องราวของชาวเบาหวานอำเภอครบุรี มาฉาย เพราะมีเนื้อหาเกี่ยวข้องกับอาหารการกินด้วย เตรียมโมเดลอาหารมาแสดงให้นักศึกษาได้เห็นสัดส่วนอาหาร รวมทั้งถุง/กล่อง/ขวดอาหารสำเร็จรูปและเครื่องดื่มต่างๆ เพื่อจะได้เรียนรู้เรื่องการอ่านฉลากโภชนาการ

เย็นวันที่สอนอาจารย์สุรสีห์และดิฉันช่วยกันขนเอกสารและอุปกรณ์ทั้งหมดไปที่ห้องเรียน ให้นักศึกษาชายช่วยกันยกโต๊ะเข้ามาเพิ่มอีก ๑ ตัวเพื่อวางโมเดลอาหารและตัวอย่างอาหารสำเร็จรูป นักศึกษาเกือบเต็มห้อง ๑๕๐ ที่นั่ง อาจารย์สุรสีห์สอนก่อนในเรื่องโภชนาการและโรคเรื้อรัง ใช้เวลาประมาณ ๔๕ นาที หลังจากนั้นให้นักศึกษาพัก ๕ นาที เผื่อบางคนจะเข้าห้องน้ำ ปรากฏว่านักศึกษาส่วนใหญ่ไม่มีใครลุกไปไหน

ดิฉันตั้งใจจะฉาย VDO ก่อน แต่เปิดระบบเสียงไม่เป็นต้องตามช่างเทคนิคมาจัดการให้ ระหว่างนั้นจึงสอนด้วยการบรรยาย ใช้ PowerPoint ตัวอย่างโมเดลอาหาร อาหารสำเร็จรูป ใน PowerPoint มีภาพอาหารหน้าตาน่ากินหลายอย่าง มีคำถามว่าผู้เป็นเบาหวานกินอาหารเหล่านี้ได้ไหม กินอะไรได้บ้าง จะเลือกกินอย่างไร

หลังจากนั้นจึงให้นักศึกษาดู VDO ทั้งห้องสนุกสนานกันมาก นั่งดูพี่ฝอย หมอฝน ลุงหยาด และคนอื่นๆ แสดงให้เห็นว่าคนที่เป็นเบาหวานมีวิธีคิดวิธีปฏิบัติตนเรื่องอาหารเรื่องการออกกำลังกายอย่างไรกันบ้าง มีเสียงหัวเราะเสียงเฮเป็นพักๆ บรรยากาศดีจริงๆ ได้สาระ แต่ไม่เคร่งเครียด 

เมื่อ VDO จบดิฉันถามว่านักศึกษาได้เรียนรู้อะไรบ้าง ให้ทบทวนสิ่งที่ได้เห็นได้ยินได้ฟังจากชาวเบาหวานอำเภอครบุรี และแจกเอกสารแนะนำเรื่องอาหารที่ได้มาจากบริษัทแอ๊บบอตฯ และจอห์นสันฯ ให้เพิ่มเติม อาจารย์สุรสีห์เตือนว่าไม่ใช่สนุกอย่างเดียวนะ ต้องมีการทำข้อสอบด้วย

เราเลิกเรียนได้ตรงเวลา มีนักศึกษากลุ่มหนึ่งมาขอดูโมเดลอาหาร บางคนอยากจะขอยืมไปจัดกิจกรรมในชุมชน นักศึกษาชายคนหนึ่งมาปรึกษาว่าทำยังไงจึงจะลดพุงได้ ทุกคนที่เข้ามาหานั้นมีการพูดคุยอย่างเป็นกันเอง และยังช่วยเก็บของแล้วยกไปใส่รถให้ด้วย

อาจารย์สุรสีห์เลี้ยงอาหารมื้อเย็นเป็นการตอบแทน คุยด้วยว่าชอบสอนหนังสือ เป็นผู้บริหารไม่ควรทำแต่งานบริหารอย่างเดียว การสอนหนังสือทำให้รู้จักนักศึกษาและนักศึกษารู้จักเรา

วัลลา ตันตโยทัย