วันนี้ผมได้กลับไปอ่าน จดหมายข่าวรายเดือน "ถักทอ สายใยแห่งความรู้" ของ สคส. ฉบับที่23(มีนาคม-เมษายน 50) ที่หน้า 18  อ.วัลลา ตันตโยทัย ได้เล่าถึงที่มาและแรงบันดาลใจ ในการจัดมหกรรม KM เบาหวาน รวมทั้งความคาดหวังว่าจะเกิดอะไรขึ้น จะเตรียมงานกันอย่างไร ทำให้ตอนอ่าน ภาพการเตรียมงาน ภาพกิจกรรมตามมาเป็นระยะครับ ผมเห็นว่า ไปไปตามที่อาจารย์เล่าไว้หมดเลยครับ ยกเว้นเรื่องที่ดร.ยุวนุช ไปถ่ายทอดเรื่องราวของโรงพยาบาลพุทธชินราช จนได้หนังสือ "มหัศจรรย์ แห่ง KM เบาหวาน" (มหัศจรรย์อีกอย่าง) แสดงให้เห็นว่า การเตรียมงาน เตรียมกิจกรรม มีรูปแบบที่น่าสนใจและชัดเจนมากตั้งแต่แรก ไม่ใช่แบบที่เกรงกัน แถมตอนสุดท้ายยังหวังไว้อีกว่า จะมีงานในครั้งต่อไป เป็นครั้งที่ 2,3, ..... ตามมาอีก 
          ผมนึกต่อไปว่า อยากให้เกิดขึ้นจริงๆอีกหลายๆครั้งครับ  ถึงแม้ว่าอาจาย์จะมีภาระกิจที่เปลี่ยนไป (คณบดี คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์) เพราะทุกอย่างที่เกิดขึ้น มาจากแนวคิดของ อ.วัลลา ทั้งนั้นเลยครับ รวมทั้งยากจะบอกว่า ผมได้เรียนรู้ รูปแบบการทำงานมากมาย(รวมทั้ง พี่ น้องหลายคนที่ธาตุพนม) ตั้งแต่การจัดตลาดนัด ครั้งที่1, 2 จนมาถึงที่จัดที่นครพนม จนกระทั้งได้เป็นส่วนหนึ่งของ มหกรรม ส่วนตัวผมว่า ผมสามารถพัฒนาตนเองแบบไม่รู้ตัว (พัฒนาทักษะการพูด ทักษะการเป็นผู้นำ ทักษะการประสานงาน) รวมทั้งรูปแบบการทำงานที่ไม่ยึดติดมาก สบายๆ แต่มีเป้าหมายชัดเจน ที่สำคัญเวลาทำงานกับเครือข่าย เป็นการทำงานที่สนุก มีความสุขมากๆครับ ไม่รู้สึกเหมือนว่ามาทำงาน เหมือนมาพบปะคนคุ้นเคย อยากทำงานด้วยบ่อยๆครับ
           ผมยกคุณความดี ให้"ผู้ประสานงานเครือข่าย KM เบาหวาน" นะครับ รวมทั้งส่ง อาจารย์ทาง blog กับภาระหน้าที่ใหม่ ด้วยครับ

          ถ้าไปกรุงเทพแล้วจะไปที่เทพธารินทร์ ก็ไม่เจออาจารย์แล้วใช่หรือเปล่าครับ มันดูเหงาๆเหมือนกัน (คิดเองนะครับ)  แต่เพราะอาจารย์ พูดอยู่ตลอดว่า "พี่ยังจะทำงาน ประสานเครือข่ายKM เบาหวานต่อ ไม่ว่าจะไปอยู่ที่ไหน" ผมก็เลยมีกำลังใจ เหมือนเดิมครับ เหมือทุกๆครั้งที่ได้จาก อ.วัลลา