เห่าหอนรับเสียงพลุ

33107

true ผมสังเกตปฏิกิริยาที่แตกต่างกันสิ้นเชิงของไอ้เจ้าสองตัว แม่โซดา กับ เจ้ายกล้อ ต่อเสียงพลุ ประทัดที่ดังขึ้นรอบบ้านช่วงเทศกาลสำคัญๆ แล้วได้ประสบการณ์สอนใจ <img src="http://gotoknow.org/file/ptemsak/DSC00382.jpg" border="0" /> พอพลุดัง เจ้าลูกชายสุดซ่า..ยกล้อ จะเห่ารับเสียงกรรโชก เหมือนมีอารมณ์ โกรธ หงุดหงิด คุณแม่ไฮโซ..โซดา จะส่งเสียงครางหงิงๆ ลุกลี้ลุกลน ระริกระรี้ ทำท่าตะกายรั้ว อยากจะหนีออกไปเที่ยวนอกบ้าน เออนะ เสียงเดียวกัน สุนัขสองตัว ยังตอบสนองไม่เหมือนกัน แล้วคนล่ะ.. ถ้าเป็นเมื่อก่อน เวลาแถวบ้านผมมีเสียงดังกลางดึก ไม่ว่าจะเป็น เสียงคาราโอเกะเพราะน้ำเปลี่ยนนิสัย เสียงพลุประทัดช่วงเทศกาล ผมจะมีอารมณ์กรุ่นๆ ไม่พอใจ หงุดหงิด แต่พอได้อ่าน<a href="http://gotoknow.org/blog/morkrupra/324420?page=1">หนังสือเล่มนี้</a> และสังเกตเห็นปฏิกิริยาของไอ้เจ้าสองตัวแล้ว มันสอนผมให้รู้ว่า ก็มีแต่หมาแหละ ที่หงุดหงิด ระริกระรี้ กับเสียงพวกนี้ ตูไม่ใช่หมา นี่หว่า ไม่กล้าหงุดหงิดแล้วคร๊าบ

2010-01-01T11:57:04+07:00

false 324424

2010-01-18T21:00:41+07:00

false

2010-01-01T11:58:18+07:00

เห่าหอนรับเสียงพลุ

33107

true ถ้าผมอยู่บ้าน ผมกับเจ้าสามตัวจะเดินออกกำลังแถวบ้านด้วยกัน ๒ รอบ เช้า เย็น โดยผมต้องใช้สายลากแม่โซดากับเจ้ายกล้อ ส่วนคุณอาชาเย็นเดินตามแบบอิสระ เมื่อวานตอนเย็น เราเดินลุยทุ่งเลียบป่ายางข้างบ้าน มันเป็นเส้นทางปกติที่เราใช้เดินอยู่เรื่อยๆ แต่ก็ไม่ทุกวัน เพื่อตัดไปขึ้นถนนราดยางใกล้ๆ เวลาเดินลุยทุ่งแบบนี้ ผมมักจะเป็นคนนำไปตามทางเดิน เพราะเจ้าสามตัวมักเถลไถลเข้ารกเข้าพงอยู่เรื่อย เพื่อปฏิบัติภารกิจขับถ่ายของมัน พอถึงราวป่ายาง ผมก็เห็นเขาคลายขนดที่อยู่บนทางเดิน แล้วพุ่งตัวไปยังพงรกด้านข้าง สีน้ำตาลอมทองตัวยาวราวเมตรกว่าๆ นับว่าไม่ใหญ่นัก พอเข้าพงได้ ก็ส่งเสียงฟ่อ แล้วชูแม้เบี้ยให้เห็นห่างไปสักสองเมตร ก่อนก้มลงแล้วเลื้อยจากไป ผมยืนนิ่ง ตะลึงอยู่พัก พอรู้ตัวก็หันหลังเดินแซงหน้าเจ้าสองตัวที่อยู่ด้านหลังผม ลากมันจากมาในทิศตรงข้าม ทั้งสองตัวไม่มีอาการว่ามองเห็นสิ่งที่ผมเห็น เพราะมันยังเอ้อระเหยแวะทำธุระของมันอยู่เลย เจ้าชาเย็นวิ่งตามมาก็ไม่น่าจะเห็น เพราะปกติเวลาพวกนี้เห็นงู มันจะพุ่งเข้าไปล้อมเอาไว้แล้วเห่าเสียงดังลั่น   เช้านี้ ผมเจอพี่เจ้าของสวนยางตรงนั้น ผมบอกเขาเพื่อจะได้ระวังว่า ผมเจองูเห่าใกล้ๆสวน ท่าทางพี่เขาไม่เคยเจอมาก่อนเพราะซักผมใหญ่ แถมตั้งคำถามแปลกๆกับผมว่า "แล้วทำไมหมอไม่ตีมัน" มันทำให้ผมคิดถึงประสบการณ์เจองูเห่าในธรรมชาติครั้งแรกที่ กุฏิสูง ตอนบวชอยู่สวนโมกข์เมื่อสิบปีก่อน ถึงกับต้องไปค้นอนุทินที่บันทึกเอาไว้ตลอดช่วงนั้นขึ้นมาอ่าน มันเขียนเอาไว้อย่างนี้ <blockquote> อาทิตย์ ๒๖ ธันวาคม ๒๕๔๒ .. .. วันนี้ท่าทางอ้อยอิ่งอยู่ตรงโรงฉันนานกว่าธรรมดา เพราะเจอโยมที่รู้จัก แต่ก็กลายเป็นโชคดี   เดินอุ้มบาตรกลับกุฏิตามปกติ ก่อนถึงกุฏิ กิ่งไม้กลางทางเกี่ยวจีวร..เดินสะดุด พอถึงกุฏิก็เลยเจอของดี   เดินอ้อมด้านข้างกุฏิมาจะขึ้นบันไดหน้า เท้ากำลังจะก้าวเหยียบหินขั้นแรก เส้นสีดำขนาดเท่าแขนพุ่งปราดออกมาจากพุ่มไม้ข้างบันไดนั่นแหละ แล้วเลื้อยออกไปด้านข้างอีกฝั่ง มองเห็นหัวชัดเจน ระยะประมาณไม่เกินสองเมตร พอถึงพื้นที่ไม่ใช่ลานดิน ก็พองหัวแผ่แม่เบี้ยหนึ่งที แล้วเลื้อยแวบเข้าป่าไปเลย งูเห่าแน่นอน ยาวประมาณสองเมตรกว่า โชคดีที่เขาเลื้อยในลักษณะเลื้อยหนีไปในทางตรงข้าม ไม่ใช่เลื้อยเข้ามาหา ..  .. เจองูหนนี้เลยได้รู้ว่า <ul> <li>ธรรมชาติของเขา คือ หนี ไม่ใช่มุ่งร้ายเราก่อน</li> <li>ถ้าคิดจะหนีงู ไม่มีทาง ความเร็วต่างกันมาก </li> <li>ถ้าเห็นเส้นนิ่งๆ ไม่น่าจะเป็นงู เป็นรากไม้มากกว่า</li> <li>อะไรที่กลัว ถ้าเจอสักครั้ง จะกลัวน้อยลง</li> </ul> <blockquote>เคยถามหลวงพี่สงวนเรื่องความกลัวงู หลวงพี่สอนว่า แสดงว่าไม่เชื่อกฎแห่งกรรม ยังไงๆ ถ้ามีกรรมก็ตาย และถ้าไม่ถึงที่ก็จะมีคนมาช่วยจนได้ เป็นมรณานุสสติที่ดี ให้คิดไปเลยว่า ก้าวนั้นจะถูกงูกัดจนตาย </blockquote> </blockquote>

2009-12-30T08:00:30+07:00

false 324019

2010-01-05T19:55:07+07:00

false

2009-12-30T08:05:07+07:00

สี่เกลอเจองูเห่า

33107

true ตอนผมได้คุณนายโซดากับคุณอาชาเย็นมาเลี้ยงใหม่ๆ มีสุนัขตัวหนึ่งซึ่งอยู่แถวบ้านชอบวิ่งมาเล่นกับเจ้าสองตัวนี้เป็นประจำ สีของมันโทนเดียวกับเจ้าชาเย็น ผมเลยตั้งชื่อมันเองว่า เจ้าชาใหญ่ เพราะตัวมันทั้งใหญ่ทั้งล่ำสันสมชาย เมื่อเทียบกับคุณชาเย็นที่เหมือนเด็กกะโปโล ตอนแรกผมคิดว่ามันเป็นสุนัขข้างถนน แต่ความจริงมันมีเจ้าของเลี้ยงแบบเปิด บ้านของมันอยู่ไกลจากบ้านผมประมาณ ๑๐๐ เมตร โดยมีควน..เนินเขาเตี้ยๆ กั้นอยู่ตรงกลาง เจ้าชาใหญ่แวะเวียนมาที่บ้านผมจนสนิท ผมมีจานข้าวให้มันต่างหากอีกหนึ่งจาน ตอนเช้าเราเดินไปทำกิจวัตรประจำวันด้วยกัน ๑ คน ๓ ตัวอยู่เป็นประจำ แล้ววันนึงมันก็เล่นบทอัศจรรย์กับแม่นางโซดากันใต้ถุนบ้านผม สมัยแม่นั่นเพิ่งผ่านวัยสาวมาหมาดๆ ผมมั่นใจว่ามันเป็น..ตัวแรก เพราะตอนนั้นแม่ตัวดียังไม่เคยหนีออกไปไหน ตอนผมทำรั้วกับตาข่ายกั้นเจ้าสองตัวของผมไม่ให้หนีออกจากบ้านไปคาบไก่ชาวบ้านเขา เจ้าชาใหญ่ก็ยังอุตส่าห์หาวิธีมุดรั้ว ดำน้ำ เข้ามาหาเพื่อนของมันด้วยความเพียรพยายาม จนผมยังอดทึ่งถึงความุมานะของมันไม่ได้ วันดีคืนดีที่นางโซดาหลุดออกไป หลายครั้งผมก็จะต้องไปตามแถวบ้านของเจ้าชาใหญ่ ..  ..  .. ช่วงหลังที่นางโซดาคลอดลูกแล้ว เจ้าชาใหญ่ก็มาเวียนหาอยู่บ้างแต่น้อยลง และน้อยลงเรื่อยๆ จนกระทั่งผมทำกรงขังเจ้าสองตัวนั้นแบบขั้นเด็ดขาด  การเวียนมาเจอเพื่อนของมันก็น้อยลงถึงขั้น..นานๆที ลูกของโซดา ๔ ตัว ดำหมด มีหนึ่งตัวเป็นสีน้ำตาลแบบเดียวกับมัน ซึ่งก็คือ เจ้ายกล้อตัวแสบ นี่เอง ผมคิดอยู่ตลอดว่า สองตัวนี้น่าจะเป็นพ่อลูกกัน เพราะสมัยหลังๆที่เจ้ายกล้อตัวโตแล้ว มันสองตัวก็ไม่เคยฟัดกัน..เหมือนหมา ..  ..  .. เจ้าชาใหญ่กับผม เรามีสัมพันธภาพกันดีมาก เวลาผมเดินผ่านถิ่นมัน ซึ่งเป็นชุมนุมสุนัขเล็กๆ ไอ้ตัวอื่นจะมีเห่าและตั้งป้อมหวงที่ แต่เจ้าชาใหญ่จะเป็นตัวที่วิ่งหางระริกเข้าหาผม  บางครั้งถึงกับกระโจนกอดผมจนเสื้อเปราะไปหมด วันที่ผมต้องลุยน้ำฝ่าความมืดคนเดียวตอนน้ำท่วมเมื่อปีกลาย ก็ได้มันนี่แหละที่เดินลุยน้ำเป็นเพื่อนผมมาส่งถึงบ้าน ..  .. .. เมื่อวานผมได้ข่าวว่ามันกัดลูกเจ้าของบ้านที่เลี้ยงมัน เขาเลยจัดการ วิสามัญ มันเสียแล้ว ใจหาย.. ไปดีเถอะนะ..ชาใหญ่ หมดเวรหมดกรรมซะที

2009-12-03T07:19:00+07:00

false 317791

2009-12-26T15:05:08+07:00

false

2009-12-03T07:19:00+07:00

ไปดีเถอะนะ..ชาใหญ่

33107

true ช่วงนี้เขียนบันทึกเรื่อง อันธพาล น่าจะ in trend เพราะมีเรื่องกลุ้มใจกับเจ้ายกล้อ เดิมก็เรียบร้อยอยู่ในบ้าน ไม่เคยต้องขังรั้ว ถึงจะเปิดประตูตอนเอารถเข้าออก มันออกไปทำธุระส่วนตัวแป๊บเดียว ก็รีบวิ่งแจ้นกลับเข้าบ้านแทบไม่ต้องตะโกนเรียก ผิดกับแม่โซดาที่ถ้าปล่อยออกมานอกรั้วของมัน เป็นแปลงกายเป็นหมาข้ามรั้ว กระโจนออกไปลาดตระเวณนอกบ้าน จนต้องสร้างรั้วกั้นให้เฉพาะ เดี๋ยวนี้ยกล้อตั้งแต่โตเป็นหนุ่มได้ขวบปี ก็ตัวโตแรงเยอะ พลังเยอะ เริ่มหลุดออกจากรั้วบ้านออกไปเพ่นพ่านข้างนอก บางครั้งกลับมา ก็มีไก่ติดปากมาด้วย เออมันช่างเหมือนแม่ของมันจริงๆ เป็นอันว่า เดี๋ยวนี้ทั้งสองตัวต้องเข้าไปอยู่ในรั้วพิเศษของมัน เออ..คุ้มค่าที่ทำหน่อย ถ้าคิดไปในทางที่ดี แต่แค่นั้นไม่พอ เวลาผมพาเจ้าสองตัวออกไปเดิน..วิ่งช่วงเช้ากับเย็น  เจ้ายกล้อจะมีพฤติกรรมอย่างหนึ่ง..พฤติกรรมอันธพาล ถ้ามันเห็นหมาข้างถนนตัวอื่น มันจะแสดงความเป็นใหญ่ วิ่งรี่เข้าไปหา ท่าทางคุกคาม แล้วเหตุการณ์ที่ผมไม่อยากให้เกิด ก็เกิดขึ้น ความที่มันแรงเยอะ มันจะทั้งดิ้นทั้งสะบัดเชือกที่ผมคล้องคอมันไว้ ผมยังมีแรงดึงมันได้บ้าง แต่ก็มีถึงสองครั้งที่มันดิ้นจนเชือกหลุด เพื่อจะวิ่งเข้าหาเป้าหมายของมัน วาดภาพได้เลยนะครับว่าเกิดอะไรต่อ มันวิ่งตรงเข้าไปขย้ำคอเจ้าหมาข้างถนน ซึ่งมักจะตัวเล็กกว่ามัน ชนิดกัดไม่ปล่อย น่าสยดสยองต่อหน้าต่อตาผม แถมบางที คุณอาชาเย็นซึ่งวิ่งตามมาจะขอ..พลอย ร่วมวงด้วย ผมต้องวิ่งตามไปจับตัวมันกลับบ้านด้วยความยากลำบาก เพราะยังต้องลากเจ้าโซดาอีกตัว จะทำยังไงดีกับมัน ??? <ul> <li>เล่นกับมันมากขึ้น</li> <li>ใส่ตะกร้อปาก</li> <li>เปลี่ยนเชือกคล้องคอให้แข็งแรง</li> <li>เลิกพาออกนอกบ้าน</li> <li>ขังเดี่ยว</li> <li>เข้าโรงเรียนดัดสันดาน</li> </ul> คิดไม่ออกครับว่า ต้องจัดการกับเจ้าอันธพาลตัวนี้ยังไง ดูรูปที่มันฝึกความเป็นอันธพาลกับพี่ๆและแม่ของมัน..เจ้าโซดาเป็นตัวอย่างนะครับ <img src="http://gotoknow.org/file/ptemsak/DSC00111.jpg" border="0" /> <img src="http://gotoknow.org/file/ptemsak/DSC00324.jpg" border="0" />

2009-04-13T15:21:44+07:00

false 255336

2009-04-24T07:49:44+07:00

false

2009-04-17T06:10:35+07:00

อันธพาลยกล้อ

33107

true ช่วงนี้สมองมึนๆ เรื่องเตรียมงานประชุมวิชาการสมาคมฯ ที่พัทยา จึงต้องปลีกมาเขียนบันทึกเรื่องสบายๆบ้าง เสาร์อาทิตย์ ๗-๘ ต้นเดือนมีนา ผมไปสัมมนาหน่วยรังสีรักษาที่เกาะไหง จังหวัดตรัง ตอนที่ไปถึงเกาะก็บ่ายมากแล้ว หลายคนก็ลงน้ำกันเพราะน้ำใสเหลือเกิน แต่ผมเลือกที่จะหาหนังสือเล่มที่อยากอ่าน ไปนั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ชายหาดแทน บ่ายสามโมงครึ่ง ผมนั่งอ่านหนังสือไป มองวิวกับพรรคพวกที่เล่นน้ำกันอยู่ไม่ไกลไป ก็สะดุ้งโหยง แทบจะเผ่นขึ้นมายืนตามสัญชาตญาน เพราะเห็นเจ้าตัวเนี่ยโผล่เฉพาะส่วนหัวขึ้นมาตรงขอนไม้ข้างหน้า <img src="http://gotoknow.org/file/ptemsak/DSC00187.jpg" border="0" width="512" height="384" /> พอมันขยับตัวสูงขึ้น จึงรู้ว่า น่าจะเป็นตระกูลจิ้ง..ไม่ก็ กิ้ง.. ใครทราบช่วยบอกด้วยนะครับ ผมเลยนั่งอ่านต่อไป ปล่อยให้มันไต่ขอนไม้ผุๆ..บ้านของมันมั๊ง ผมคงไปรบกวนเจ้าของบ้านเข้า   ห้าโมงเย็น แดดร่มลมตก ผมยังนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่เดิม สังเกตว่า มีฝรั่งมาหยุดยืนมองมาทางผม บ้างยืนมองเฉยๆ บ้างหยิบกล้องขึ้นมาถ่าย ผมก็คิดว่ามุมที่ผมนั่งอยู่ กับท่าที่ผมนั่งมันคง..สวย จนสมควรถ่ายรูปไว้มั๊ง  แต่สักประเดี๋ยว ชักมีฝรั่งหลายคน มองมาทางผมไม่พอ ดันชี้มือชี้ไม้มาทางผมอีก  ผมต้องสำรวจตัวเองว่า นั่งโป้ มีอะไรแลบ เหมือนฝรั่งที่นอนผึ่งแดดอยู่ใกล้ๆหรือเปล่า เออ..เราก็เรียบร้อยดีนะ สักพัก ก็เริ่มรู้สึกมีอะไรหล่น หรือ หยดใส่ตัว ลูกไม้ แล้วก็ของเหลวชนิดหนึ่ง ถึงได้เงยหน้ามองขึ้นไปข้างบน ตอนนี้ต้องจินตนาการนิดหน่อยว่า ผมอยู่ในท่าแทบจะนอนอยู่แล้ว พอเงยหน้าขึ้น ก็เหมือนนอนหงาย หัวหนุนขอนไม้อยู่ ภาพที่เห็น ก็ใกล้เคียงกับภาพที่ผมนอนถ่าย..รูป กับพื้นภาพนี้ <img src="http://gotoknow.org/file/ptemsak/DSC00199.jpg" border="0" width="512" height="384" /> ฝูงนกเงือกชนิดหนึ่ง ตอนแรกผมคิดว่าเป็น เจ้ากาฮัง แต่ตอนหลังไปเปิดหนังสือดูนกแล้ว คิดว่าน่าจะเป็น นกแกก มากกว่า กำลังมาเกาะต้นไม้ที่ผมนอนอ่านหนังสืออยู่ นับสิบตัว ในระยะประชิด ชนิดไม่ต้องซูมกล้องในมือ ผมใช้กล้องวิดิโอถ่ายภาพมันอย่างเมามัน พร้อมกับตากล้องสมัครเล่นแถวนั้นอีกหลายคน จนพวกมันยกโขยงบินต่อไปต้นไม้อื่น   ห้าโมงสิบห้า มาถึงเจ้าตัวสุดท้ายตัวนี้ ก็ต้องเป็นหมา..แน่นอนตามหัวบล็อก เจ้าดิกกี้..หมาเจ้าของเกาะ ผมมารู้จักชื่อมันทีหลัง เดินเล่นตรวจความเรียบร้อยของชายหาด แล้วพอเห็นผม มันก็เดินเข้ามานั่งใกล้ๆ ชนิดเหมือนรู้จักกันมานานแสนนาน <img src="http://gotoknow.org/file/ptemsak/DSC00209.jpg" border="0" width="512" height="384" /> <img src="http://gotoknow.org/file/ptemsak/DSC00210.jpg" border="0" /> ยิ่งพอผมเอามือลูบขนมันเล่น แบบที่ชอบทำให้เจ้ายกล้อ โซดาที่บ้าน คราวนี้มันนั่งแปะ ชนิดอิงแอบกันเลย ผมก็นั่งอยู่กับมันจนห้าโมงครึ่ง จึงเดินกับห้องพัก มันก็ยังตามมาส่งถึงห้อง <img src="http://gotoknow.org/file/ptemsak/DSC00211.jpg" border="0" width="512" height="384" /> มันคงคิดว่าผมเป็นหมาเหมือนมันมั๊ง เพราะกลิ่นเจ้าโซดาติดตัวไปด้วย ๒ ชั่วโมง ๓ ตัว..ใต้ต้นไม้ริมหาด

2009-03-22T21:03:15+07:00

false 250186

2009-04-10T23:09:13+07:00

false

2009-03-22T21:27:10+07:00

๒ ชั่วโมง ๓ ตัว

33107

true คืนนี้เป็นยังไงก็ไม่รู้ เจ้าโซดาหอนตลอดอย่างไม่เคยเป็น ต้องเรียกว่า หอนโหยหวน เสียงลากยาว วังเวงชอบกล ผมเดินลงมาดูก็เห็นนั่งเรียบร้อยไม่ได้กระสับกระส่ายวิ่งละเลียดริมรั้วเหมือนทุกครั้งที่เห็นหมานอกบ้าน ทำหมันก็แล้วนา  เอ มีใครรู้บ้างครับ กลับมาเปิดบันทึกเก่าอ่าน ได้รู้ว่า เอ้า..เจ้ายกล้อครบขวบปีไปเมื่อวาน เลยเอารูปมันมาฝาก จาก <img src="http://gotoknow.org/file/ptemsak/DSC00016.jpg" border="0" width="576" height="432" /> เป็น <img src="http://gotoknow.org/file/ptemsak/DSC00056.jpg" border="0" width="576" height="432" /> เป็น <img src="http://gotoknow.org/file/ptemsak/DSC00073.jpg" border="0" width="576" height="432" /> เป็น <img src="http://gotoknow.org/file/ptemsak/DSC00263.jpg" border="0" /> เป็น <img src="http://gotoknow.org/file/ptemsak/DSC00336.jpg" border="0" /> เพราะ <img src="http://gotoknow.org/file/ptemsak/DSC00021.jpg" border="0" width="576" height="432" />

2009-02-02T22:39:46+07:00

false 239221

2009-02-16T17:41:55+07:00

false

2009-02-02T22:39:46+07:00

คืนหมาหอน

33107

true    หลายคนถามถึงเจ้ายกล้อว่าโตแค่ไหนแล้ว ตอนนี้เป็นหนุ่ม ๑๑ เดือน ตัวโตทำท่าจะแซงแม่ของมัน..โซดา ๑ ปี ๗ เดือน เลยเอารูปมาให้ดูกันครับ <img src="http://gotoknow.org/file/ptemsak/DSC00288.jpg" border="0" width="510" height="382" /> <img src="http://gotoknow.org/file/ptemsak/DSC00365.jpg" border="0" /> <img src="http://gotoknow.org/file/ptemsak/DSC00313.jpg" border="0" />    ถ้าเทียบกับคุณอาชาเย็น คุณอากลายเป็นลูกหมาไปเลย สำหรับเจ้าชาเย็นตอนนี้กลายเป็นสุนัขรักอิสระ อยู่นอกรั้วบ้าน แต่ยังมานั่งเฝ้าตรงหน้าประตูอย่างในรูป ช่วงเช้าเย็นเพื่อออกไปวิ่งด้วยกัน กับตอนเวลาอาหาร <img src="http://gotoknow.org/file/ptemsak/DSC00362.jpg" border="0" />    เจ้าสองตัวในบ้าน วันๆก็ไล่ฟัดกันเป็นประจำ โดยฝ่ายคุณแม่มักเป็นฝ่ายยอมเสมอ <img src="http://gotoknow.org/file/ptemsak/DSC00324.jpg" border="0" width="512" height="384" /> <img src="http://gotoknow.org/file/ptemsak/DSC00380.jpg" border="0" width="512" height="384" />

2009-01-04T11:11:49+07:00

false 233288

2009-01-31T06:26:48+07:00

false

2009-01-04T11:11:49+07:00

แม่..ลูก

33107

true    เมื่อเดือนก่อน ผมสังเกตเห็นเจ้ายกล้อเป็นแผลตรงกลางหัว ตอนแรกคิดว่ามันคงโดนแม่มันงับเอา เพราะเห็นมันเล่นไล่ฟัดกันเป็นประจำ แต่พอทำแผลให้ทุกวัน แผลกลับยิ่งกว้างขึ้น มาเอะใจอีกทีก็ตอนที่แม่มัน..เจ้าโซดา ก็เริิ่มเป็นแผลลักษณะเดียวกัน..แผลแฉะๆ ขอบขยายขึ้นเรื่อยๆเวลาทำแผลให้    เอ.. แผลแบบนี้ กลิ่นแบบนี้ คุ้นๆมากเลย ที่วิ่งอยู่ตามข้างถนน    คุณเรื้อนซะแล้ว..ทั้งคู่เลย เจ้าโซดาเป็นนิดหน่อยตรงโคนหูสองข้าง เจ้ายกล้อเป็นเยอะทั้งหัวเป็นหย่อมๆ ผมจึงจัดการโกนขนมันตรงที่เป็นแผล แล้วเอาตัวยาตำหรับเพื่อนที่ทำงาน คุณบิว..วิโรจน์ ปัญญานันทกิตต์ ทาให้มัน   กำมะถัน ใส่น้ำมันพืชที่ใช้ทำกับข้าวจนข้น เหยาะด้วยน้ำมันมะกอกให้กลิ่นหอมชวนดมนิดหน่อย   ผมทายาให้มันแล้ว ไม่อาบน้ำเป็นเวลาสองสัปดาห์ ตามคำแนะนำ   แต่ ไม่ได้พาไปฉีดยาตามที่แนะนำอีกข้อ   ได้ผลชะงัดครับ เจ้าโซดาที่เป็นน้อยกว่า แผลแห้งกลิ่นหายใน ๑ สัปดาห์    ส่วนเจ้ายกล้อที่เป็นมากกว่า ๒ สัปดาห์กว่าแผลจึงแห้ง แล้วมาลุ้นต่อว่าขนจะขึ้นหรือเปล่า ตามภาพข้างล่าง <img src="http://gotoknow.org/file/ptemsak/DSC00343.jpg" border="0" /> <img src="http://gotoknow.org/file/ptemsak/DSC00345.jpg" border="0" />    ผมกลับย้อนไปดูว่า ทำไมสุนัขเลี้ยง ดันเป็นคุณเรื้อนได้    คงเป็นเพราะว่า ช่วงที่ผ่านมาฝนตกหนักทุกวัน ไม่ได้อาบน้ำให้พวกมันเลย แถมมันชอบมุดเข้าไปอยู่ใต้ถุนตรงน้ำแฉะๆเป็นประจำ <img src="http://gotoknow.org/file/ptemsak/DSC00339.jpg" border="0" width="508" height="381" />    ..  .ผมหายแล้วครับ..

2009-01-03T21:15:02+07:00

false 233231

2009-01-05T21:39:10+07:00

false

2009-01-03T21:32:15+07:00

คุณเรื้อน

33107

true "บางครั้งเคยเห็นหมาเฝ้าบ้านกัดกันเอง เราก็จะตั้งคำถามว่า ทำไมหมาเฝ้าบ้านจึงไม่กัดคนที่ควรจะกัด ทำไมจึงมากัดกันเอง" ตอนที่ผมเพิ่งกลับมาจากออสเตรเลียใหม่ๆ เจ้าโอเลี้ยงและมะเกี๋ยงยังไม่มีคนมารับไปอุปการะ ปัญหาที่ทำให้ผมกลุ้มใจมากๆ คือ สาวสองตัวนี้ ชอบกัดกันเองอยู่เป็นประจำ ทั้งๆที่กินข้าวด้วยกันทุกวัน เวลามันกัดกัน มันจะทั้งไล่ฟัด ทั้งเห่าเสียงขรม สุดท้ายก็ได้แผลกันไปคนละนิดละหน่อย ความรู้สึกของผมแย่จริงๆ ได้แต่คิดตั้งคำถามเหมือนข้างบน แต่ก็ยังแก้ปัญหาเองไม่ได้ จนกระทั่งต่างตัวต่างมีคนรับไปอยู่ด้วย แยกกันอยู่ ผมเองก็ยังหาคำตอบเรื่องนี้ให้ตัวเองไม่ได้อยู่ดี "หมาเฝ้าบ้านที่มาทำงานนั้น ส่วนใหญ่ยังเป็นหมาเฝ้้าบ้านหน้าใหม่ ฝึกฝนไม่พอ เห่าง่าย เห็นใบไม้ไหวก็เห่าแล้ว บางตัวโยนชิ้นเนื้อเล็กๆ ลงไปก็กินแล้ว" เจ้ายกล้อจัดอยู่ในประเภทนี้ เห็นอะไรเป็นเห่า เห่าดะ แม้แต่เจ้านายของมันคือ ผมเอง มันเห็นแว๊บๆ ก็ยังเห่า ถ้าจะมองในฐานะ หมาเฝ้าบ้าน  ก็นับว่าใช้ได้ เพราะมันไวเหลือเกิน แต่ก็น่ารำคาญ  แถมเห่าไวแบบนี้ ถ้าโจรขึ้นบ้าน ก็ไหวตัวทันตั้งแต่ต้น ผมชอบหมาเงียบๆ แต่กัดแบบเจ้าชาเย็นมากกว่า สาบานได้ครับว่า บันทึกนี้ ผมเขียนถึงหมาที่บ้านจริงๆ แต่ที่เป็นสีน้ำเงินอยู่ในเครื่องหมายคำพูดข้างบนนั้น ไม่ใช่คำพูดหรือข้อเขียนของผม แต่เป็นสุนทรกถาของ คุณสุทธิชัย หยุ่น* ในโอกาสที่ได้รับรางวัลศรีบูรพา ประจำปี ๒๕๕๑ ในฐานะ นักเขียน และคนข่าว ผู้ยืนหยัดฝ่าพายุกล้าและฟ้าคะนอง คุณสุทธิชัยไม่ได้พูดถึง หมาเฝ้าบ้าน ที่บ้านหรอกนะครับ *จากนิตยสาร ศิลปวัฒนธรรม ฉบับเดือนมิถุนายน ๒๕๕๑

2008-08-03T09:42:11+07:00

false 198348

2008-12-21T07:02:09+07:00

false

2008-08-03T09:44:06+07:00

หมาเฝ้าบ้าน

33107

true <img src="http://gotoknow.org/file/ptemsak/DOG033.jpg" border="0" /> โซดา                                                                                                                                                                                     ก่อนผมออกเดินทาง แผลหมากัดของแม่โซดายังเหลืออยู่นิดเดียว แต่เธอต้องวิ่งขากระเผลกเป็นแม่เป๋ ขนที่ร่วงช่วงหลังคลอดยังไม่ขึ้น ดูโทรมเหลือเกินดูไม่ได้ หลังจากที่แผลหายและลูกโตๆกันแล้ว แม่โซดาก็เริ่มพาลูกๆอีก ๓ ตัวที่เหลืออยู่ มุดรั้วบ้างปีนรั้วบ้าง ไปผจญภัยนอกบ้านแทบทุกวัน  แล้วแม่ก็ไปสร้างวีรกรรมลั่นทุ่งให้ได้โจษขาน เพราะไปรุมล้อมไล่จับไก่ชาวบ้านแถวนั้นเข้า บางวันถึงขนาดคาบติดปาก เป็นหลักฐานกลับมาบ้านให้สยองเล่น ไก่แถบนั้นตายไปหลายตัว จนเจ้าของต้องมาขอร้องให้ล่ามมันไว้สักพัก <img src="http://gotoknow.org/file/ptemsak/DOG034.jpg" border="0" /> น้องผมต้องล่ามเจ้าโซดาไว้กับบ้านอยู่เป็นเดือน ไม่ให้มันจะไปสร้างความเสียหายมากกว่านี้ สงสารก็สงสารครับ แต่ไม่รู้จะทำยังไง พอล่ามเจ้าหัวโจกไว้ บรรดาลูกสมุนตัวน้อยๆก็สงบเสงี่ยมอยู่กับบ้าน มีหลุดออกไปบ้างก็นานๆที พอผมกลับมา กำลังเตรียมจะสร้างรั้วใหม่ให้แข็งแรงกว่าเดิมอยู่ครับ ก็พอดีมีคนมารับเจ้ามะเกี๋ยงกับโอเลี้ยงไป พอเหลืออยู่ไม่กี่ตัว แม่โซดาก็ดูเรียบร้อยกว่าเก่า ผมก็เลยปล่อยมันไม่ล่ามแล้ว แต่ต้องตัดใจพามันไปทำหมันป้องกันไว้ก่อน เพราะท่าทางเธอระริกระรี้เหลือเกิน เวลามีหมาตัวผู้วิ่งผ่านหน้าบ้าน แถมคุณอาชาเย็นก็กระโดดขึ้นขี่มันเป็นครั้งคราวทั้งๆที่มวยคนละรุ่น ชาเย็น                                                                                                                          พ่อเจ้าประคุณตัวนี้ ตั้งแต่ผมไม่อยู่ ท่านก็ไม่ค่อยอยู่บ้าน วันๆใช้ชีวิตเป็นสุนัขนอกรั้ว นานๆจะหิวโซกลับเข้ามากินข้าวซะที แล้วก็ออกไปใหม่ ที่เจ็บใจเป็นที่สุด ก็คือ ดันไปเข้าแก๊งส์ซ่ากับเจ้าสองตัวที่มากัดสาวโซดา แถมยังพามาเดินลอยหน้าลอยตา ผ่านหน้าบ้านให้เจ้าโซดา ตื่น อีกต่างหาก แต่มันไม่เคยไปไหนไกล ยังไงก็วนเวียนป้วนเปี้ยนอยู่ย่านทุ่งแถวนั้น และทำหน้าที่เป็นหมาลาดตระเวณตรวจตราพื้นที่ เห่าส่งสัญญาณ เวลามีคนหรือรถแปลกหน้าผ่านเข้ามา ตกกลางคืนก็จะมานอนหน้ารั้วบ้านของผม แบบ หมาป้อมยาม <img src="http://gotoknow.org/file/ptemsak/DOG035.jpg" border="0" /> พอผมกลับมา เจ้าชาเย็นที่เคยตะลอนๆอยู่ข้างนอก ก็สงบเสงี่ยมกลับมาอยู่บ้านเหมือนเดิม อย่างน่าแปลกใจ แถมเดี๋ยวนี้ ยอมให้ผมลูบหัวลูบหลังได้นานๆเป็นช่วงๆ เวลาทีเผลอ แต่พอรู้ตัวก็หนีห่างไปอีก ผมเองดีใจสุดๆ ที่อย่างน้อยมันยอมให้ผมแตะต้องตัวแล้ว ไม่เหมือนเมื่อก่อน ผมพยายามหาคำอธิบายเรื่องนี้ ไม่รู้เป็นเพราะว่า ผมกันเจ้าโซดาออกไปเวลาจะเข้าหาเจ้าชาเย็น เพราะสาวนั้นมักจะเข้ามาขวางและอาศัยความน่ารักกว่าดึงความสนใจจากผมไป หรือไม่ก็เป็นเพราะเดี๋ยวนี้ผมได้ กลเม็ดมีกลิ่น ใส่เสื้อแขนยาวที่เอาไว้ใส่เล่นกับหมาโดยเฉพาะ เพราะถูกมันข่วนจนเป็นแผลเต็มตัว เป็นเสื้อที่ไม่ได้ซํกทุกวัน จนมีกลิ่นตุๆของพวกมันติดอยู่ หรือเปล่าก็ไม่ทราบ

2008-07-31T18:32:40+07:00

false 197898

2008-08-09T21:47:00+07:00

false

2008-07-31T18:32:40+07:00

๔ เดือนของโซดากับชาเย็น