Tsunami วันนั้น

14707

true วันนั้นเป็นวันสุดท้ายของการสัมมนาเรื่องตลาดชุมชน ที่ RDI จัดขึ้นที่โรงแรมกิมเจ็กซิน มุกดาหาร เราจึงเชิญกรรมการตลาดชุมชนทุกคน และข้าราชการจาก 4 จังหวัด ข้ามไปเยี่ยมท่านกงสุลใหญ่ประเทศไทยประจำแขวงสะหวันนะเขต   <img src="http://gotoknow.org/file/bangsai/sawannaket001.jpg" border="0" /> หลังจากรับฟังท่านกงสุลใหญ่กล่าวถึงระบบการค้าของไทยในแขวงนี้แล้ว ก็มีการพูดคุยแลกเปลี่ยนกัน หลังจากที่รับประทานอาหารกลางวันเสร็จ ก็พาทีมงานทั้งหมดไปชมตลาดสิงค์โปร์  แล้วก็นั่งเรือข้ามกลับมาฝั่งมุกดาหาร <img src="http://gotoknow.org/file/bangsai/Tsunami02.jpg" border="0" /> บ่ายมากแล้วเราส่งทุกคนเดินทางกลับแต่ละจังหวัด แล้วเราก็เข้าสำนักงาน ทันใดนั้นข่าวทางวิทยุก็ประกาศว่า คลื่นยักษ์ถล่มพังงา ภูเก็ต ฯลฯ มีคนเสียชีวิตมากมาย.... วันนั้นเป็นวันที่ 26 ธันวาคม 2547 ..... ระลึกถึง Tsunami ด้วยความอาลัยโศกนาถกรรมอันยิ่งใหญ่ครั้งนั้น.... ขอดวงวิญญาณทุกท่านผู้ล่วงลับสู่สุคติเถิด....

2009-12-26T01:46:41+07:00

false 323010

2010-01-07T00:16:03+07:00

false

2009-12-26T01:46:41+07:00

Tsunami วันนั้น

14707

true <img src="http://gotoknow.org/file/bangsai/Bhudhason.jpg" border="0" /> <h5 style="text-align: center;">ข้าน้อย ขอกราบคารวะพุทธบุตร</h5> <h5 style="text-align: center;">ผู้มีจิตบริโภคศีลเป็นอาหาร</h5> <h5 style="text-align: center;">ท่ามกลางแสงแดดที่แผดเผาร่างกายให้ไหม้เกรียม</h5> <h5 style="text-align: center;">แต่ดวงจิตภายในของท่านนั้นสดใสและเย็นยิ่งนัก</h5> <h5 style="text-align: center;">ทุกก้าวที่ตนบุญย่างไป สงบ เงียบ สำรวม</h5> <h5 style="text-align: center;">แม้ดงหลวงเป็นเพียงทางผ่านของเหล่าพุทธบุตร</h5> <h5 style="text-align: center;">ข้าน้อยผู้ยังเวียนว่าย…</h5> <h5 style="text-align: center;">ก็สำนึกในความมุ่งมั่นแห่งจิตภาวนาของพุทธบุตร</h5> <h5 style="text-align: center;">สาธุ  สาธุ  สาธุ....</h5>

2009-12-23T23:32:04+07:00

false 322503

2009-12-29T14:00:16+07:00

false

2009-12-23T23:35:52+07:00

พุทธบุตรสัญจร

14707

true ไผ่ป่า.. เป็นภาพที่คุ้นเคยที่ผ่านตาเมื่อเราขับรถเข้าไปในดงหลวง หรือพื้นที่อื่นๆที่เป็นเชิงเขา แต่ภาพเหล่านี้ไม่ได้เห็นตลอดปี จะเห็นเฉพาะช่วงฤดูกาลเท่านั้น  <img src="http://gotoknow.org/file/bangsai/bamboo1.jpg" border="0" /> อะไรล่ะนี่: ก็ภาพชาวบ้านใช้มอเตอร์ไซด์บรรทุกท่อนไม้ไผ่น่ะซี เอาไปทำอะไร: เอาไปสานกระติบข้าวเหนียว สานเอาไปทำอะไร: สานแล้วน่าที่จะเอาไปขาย เพราะหากเอาไปใช้เองก็คงไม่ใช้ไม้ไผ่มากมายเท่านี้  <img src="http://gotoknow.org/file/bangsai/bamboo2.jpg" border="0" /> มุมมองอื่นๆ: นี่คือการพึ่งพิงป่า เพราะชาวบ้านคนนี้มาเอาไม้ไผ่ป่าชนิดนี้ไปจากป่าในดงหลวง คงไม่ใช่ชาวบ้านคนนี้คนเดียว คงมีอีกหลายคน มากเท่าไหร่ มีจำนวนเท่าไหร่ที่มาเอาไม้ไผป่าแบบนี้ไป แล้วไม้ไผ่ป่าจะลดน้อยลงไหม จะหมดไปไหม เวลามันออกหน่อก็มาเอาไปกินช่วงหนึ่งแล้ว พอมันโตขึ้นก็มาเอาลำต้นไปอีก  <img src="http://gotoknow.org/file/bangsai/bamboo3.jpg" border="0" /> คำถาม: ทำไมไม่ปลูกเอง... ทำไมไม่คิดอนุรักษ์ มีแต่ มาเอาไม่ป่าออกไป ออกไป.... เดี๋ยวป่าหมดก็เดือดร้อนกันอีก มุมคนทำงาน: เป็นเรื่องที่คิดง่าย ตั้งคำถามได้ง่ายมาก แต่การไปสร้างคน สร้างชาวบ้าน ปลุกสำนึก ให้คิด และเปลี่ยนไปตามหลักการดีดีที่ง่ายแสนง่าย อย่างที่คิดและพูดออกมานั้น ใครมีเครื่องมือที่ดีจริงก็ลองบอกเล่ากันหน่อยนะ หรือลองลงไปทำดูซิว่ามันง่ายหรือยากแค่ไหน ...เรารอคุณอยู่...ที่ดงหลวงด้วยความยินดียิ่ง..อิอิ.

2009-10-10T11:55:05+07:00

false 304747

2009-10-21T22:03:51+07:00

false

2009-10-10T12:02:19+07:00

ไผ่ป่ากับวิถีชุมชนเชิงเขา

14707

true <img src="http://gotoknow.org/file/bangsai/sunsetintown.jpg" border="0" /> เห็นอะไรในภาพนี้…   <h5>หากมองผิวเผินแบบไม่ได้คิดอะไร ก็อาจนึกไปว่า ถ่ายมาได้อย่างไรภาพนี้ ไม่เห็นมีความสวยงาม แต่อย่างใดเลย สายไฟรกรุงรัง ไม่น่าดู ไม่น่าชม  ดวงอาทิตย์ก็มัวๆกำลังจะดับมิดไป...</h5> แต่บางมุมมอง.. <h5>สายไฟแรงสูงคือพลังงานที่เราบริโภคกันอย่างมหาศาลและมากขึ้นทุกปี จนเราต้องไปซื้อพลังงานมาจากเพื่อนบ้าน และพลังงานกำลังเป็นระเบิดลูกมหึมาของสังคมโลกของเรา</h5> ส่วนดวงอาทิตย์นั้น คือ แหล่งพลังงานธรรมชาติที่มนุษย์คิดอ่านมานานที่จะเอามาใช้ทดแทนแหล่งพลังงานที่มาจาก Fossil <h4>แล้วแต่มุมมอง..</h4>

2009-10-09T23:22:17+07:00

false 304645

2009-12-18T15:57:41+07:00

false

2009-10-09T23:22:17+07:00

มุมมอง..

14707

true <img src="http://gotoknow.org/file/bangsai/WanYai1.jpg" border="0" /> <h3 style="text-align: center;">อิฐเก่าแต่ละก้อน</h3> <h3 style="text-align: center;">เอามาซ้อนเรียงแถว</h3> <h3 style="text-align: center;">เอาปูนยาตามแนว</h3> <h3 style="text-align: center;">แข็งแกร่งกร้าวแกร่วเป็นร้อยปี</h3> <h3 style="text-align: center;">เอามวลมหาประชาไทย</h3> <h3 style="text-align: center;">มาร้อยเรียงดวงใจและศักดิ์ศรี</h3> <h3 style="text-align: center;">เอาศรัทธาความรักมาสามัคคี</h3> <h3 style="text-align: center;">จะกร้าวแกร่งพันปีก็น้อยไป...</h3> --------- บางทราย/521007/วัดพระศรีมหาโพธิ์ หว้านใหญ่

2009-10-07T20:30:13+07:00

false 303985

2009-10-09T20:23:13+07:00

false

2009-10-07T20:30:13+07:00

แกร่งอิฐเก่า...

14707

true   <img src="http://gotoknow.org/file/bangsai/RURALINFLAME.JPG" border="0" /> <h3 style="text-align: center;">เอาชนบทมาใส่กรอบ</h3> <h3 style="text-align: center;">แล้วส่งมอบให้ผู้ใหญ่</h3> <h3 style="text-align: center;">ท่านที่มีหน้าที่พัฒนาไทย</h3> <h3 style="text-align: center;">เขากินอยู่อย่างไรออกไปดู</h3> ---------- 521007/บางทราย/ดงหลวง

2009-10-07T00:07:16+07:00

false 303763

2009-10-08T15:28:07+07:00

false

2009-10-07T12:44:51+07:00

ใส่กรอบชนบท

14707

true เรื่องกินเรื่องอยู่นั้นไม่น่าจะเป็นเรื่อง แต่ก็เป็นเรื่อง โดยเฉพาะคนที่ทำงานเกี่ยวข้องกับการกินการอยู่ และการดำรงชีวิต        หลายปีก่อนที่มหาวิทยาลัยขอนแก่น คณะแพทย์ศาสตร์ร่วมกับคณะนักวิจัย สถาบันวิจัยและพัฒนา ทำการศึกษาสาเหตุของการเกิดมะเร็งตับของคนอีสาน ค้นพบว่าเพราะวัฒนธรรมการบริโภคของคนอีสานนั้น “กินดิบ” จึงมีความเสี่ยงในการเกิดโรคมาก  อาหารที่ชาวอีสานกินดิบนั้นสารพัดอย่าง รวมไปถึง หอยน้ำจืด ซึ่งทางชีววิทยาพบว่า หอยนั้นเป็น Host ของพยาธิชนิดหนึ่งในวงจรชีวิตเขา เมื่อคนอีสานกินดิบ โอกาสที่พยาธิจะเข้าไปในร่างกายก็เกิดขึ้นได้ และพยาธิชนิดนี้เป็นสาเหตุหนึ่งของมะเร็งตับ แม้แต่ท่านอาจารย์ที่รักเคารพของผมท่านหนึ่งซึ่งเป็นหัวหน้าภาพวิชาโภชนาการ มข. ก็เสียชีวิตเพราะมะเร็งตับ ซึ่งท่านก็บอกว่า ก็กินมาตั้งแต่เด็กๆ มาเข้าใจเอาตอนโต เรียนหนังสือแล้ว  แต่พยาธิมันเข้าไปอาศัยในร่างกายนานแล้ว และมาแสดงผลเอาตอนอายุเลยวัยกลางคนไปแล้ว....  นี่คือเรื่องวัฒนธรรมการกินอย่างหนึ่ง...        คนใต้ ไปอยู่ไหนๆก็ต้องมองหาร้านอาหารปักษ์ใต้ ก็แกงเหลือง แกงไตปลา ขนมจีนแบบปักษ์ใต้ คั่วกลิ้ง ฯลฯ.....มันหร้อยจังฮู้.. ที่บ้านก็ต้องหามากินบ่อยๆหากคุณเธอไม่มีเวลาทำเอง... ผมเองก็ติดน้ำพริก ผักสดหรือผักลวกก็ตาม สารพัดชนิดชอบมั๊กมั๊ก.... สมัยก่อนหากกลับบ้านก็ต้องให้แม่หรือน้องสาวทำปลาร้าทรงเครื่อง ที่มีผักพื้นบ้านเต็มถาด จะเป็นมื้อที่อร่อยที่สุดในโลกนี่เป็นวัฒนธรรมบริโภคของคนประจำภาค ประจำถิ่น ...เพราะติดในรส ที่ถูกฝึกมาทั้งชีวิตตั้งแต่เด็กๆ        ผมมาอยู่ดงหลวงถิ่นชนเผ่า ไทโซ่ มีที่ตั้งชุมชนติดภูเขา ที่เรียกว่ามีระบบภูมินิเวศแบบเชิงเขา  ชาวบ้านก็จะมีวิถีชีวิตที่พึ่งพิงป่าสูงมาก กล่าวกันว่า ทุกคนทั้งหญิงและชายจะต้องขึ้นป่า ด้วยจิตวิญญาณ.. ดังนั้น ผมเคยขึ้นป่ากับชาวบ้าน พบว่าชาวบ้านเตรียมแต่ข้าวเหนียวไปเอามีดไปและเครื่องครัว อาหารการกินไปหาเอาข้างหน้า เช่นลงไปในลำห้วยก็ได้เขียด ได้หอยป่า ได้ปูภูเขา อาจจะได้ปลามา หากโชคดีก็ได้สัตว์ป่า ซึ่งเหลือน้อยเต็มทีแล้ว แล้วก็มาทำกินกันแบบลูกทุ่ง เอาใบไม้มารองอาหาร การหุงข้าวหากไม่ได้เอาหม้อไป หรือเอาหม้อที่ซ่อนไว้ในป่า ก็ไปตัดไม้ไผ่ปล้องใหญ่ๆมาผ่าครึ่งแล้วก็หุงข้าวในนั้น        นรินทร์ เยาวชนรุ่นใหญ่ดงหลวงคนหนึ่งบอกว่า อาจารย์...เวลาเข้าป่าเขาหุงข้าวด้วยปล้องไม้ไผ่ ข้าวหอมมากๆ น่ากิน ช้อนก็ไม่จำเป็นต้องเอาติดตัวไปก็ได้ ใช้มือเรานี่แหละ หากวันนั้นมีต้มมีแกงก็ไปหาใบไม้สารพัดชนิดที่ใกล้ตัว เด็ดมาห่อทำเป็นช้อนตักน้ำแกงซดกิน  ใบไม้บางชนิดเมื่อโดนความร้อนมันก็หอม อร่อย... และที่สำคัญ “เราก็ติดใจในรสอาหาร และธรรมชาติของป่านั้น...” ไม่ว่าวัยรุ่นวัยเฒ่าแค่ไหนวิถีชีวิตก็ขึ้นป่า...หากินกันแบบนั้น.. ผมเคยตั้งคำถามนรินทร์ เยาวชนรุ่นใหญ่ดงหลวงว่า “..บ่อยครั้งแค่ไหนที่เข้าป่า นรินทร์ตอบว่า อย่างน้อยที่สุดสัปดาห์ละหนึ่งครั้งโดยเฉลี่ย เพราะไปหาอาหารป่า หรือก็ขอให้ได้เข้าป่า แม้จะไม่ได้อะไรติดมือมาเลยก็ตาม....” “ไปคนเดียวผมก็ยังไปเลย แรกๆก็กลัวๆกล้าๆ นานไปกลับสนุก กลางคืนก็ไปคนเดียว นอนกลางป่าเลย...”

2009-10-06T13:53:39+07:00

“..บ่อยครั้งแค่ไหนที่เข้าป่า นรินทร์ตอบว่า อย่างน้อยที่สุดสัปดาห์ละหนึ่งครั้งโดยเฉลี่ย เพราะไปหาอาหารป่า หรือก็ขอให้ได้เข้าป่า แม้จะไม่ได้อะไรติดมือมาเลยก็ตาม....” “ไปคนเดียวผมก็ยังไปเลย แรกๆก็กลัวๆกล้าๆ นานไปกลับสนุก กลางคืนก็ไปคนเดียว นอนกลางป่าเลย...” false 303633

2009-10-08T15:52:32+07:00

false

2009-10-06T13:53:39+07:00

วัฒนธรรมการบริโภค

14707

true วันนี้มาประชุมเรื่อง blog <img src="http://gotoknow.org/file/bangsai/DSCF1382.JPG" border="0" />   จบแล้วครับ

2009-09-14T16:13:33+07:00

false 297522

2009-09-15T12:15:46+07:00

false

2009-09-14T16:13:33+07:00

ทดสอบ

14707

true ผมไม่ได้ไปข่มเหงใคร และใครก็ไม่ได้มาข่มเหงผมหรอกครับ ... แล้วคำนี้เกี่ยวกับรูปที่เอามาแสดงอย่างไร หลายท่านคงสงสัยและคงสงสัยเหมือนผมงงเมื่อได้ยินคำนี้ท่ามกลางงานศพเมื่อเย็นนี้  <img src="http://gotoknow.org/file/bangsai/kai01.jpg" border="0" width="335" height="229" /> <img src="http://gotoknow.org/file/bangsai/kai02.jpg" border="0" width="283" height="229" /> เมื่อเช้าเข้าที่ทำงานสายหน่อย เพราะเมื่อคืนก่อนนอนดึกเร่งงานให้เสร็จ โชคดีที่ที่ทำงานผมไม่ได้ใช้ระเบียบราชการที่มีเส้นสีแดงกำกับการเข้ามาทำงาน ของผมอิสระ หากมีภารกิจสำคัญก็บอกกล่าวกันได้ อาจเรียกว่า ทำงานแบบเคารพความเป็นคนทำงานที่ต้องรับผิดชอบกันมากกว่าจะเอาเวลามาเป็นเส้นกำหนด เมื่อเข้าที่ทำงานก็มีโน๊ทบนโต๊ะทำงานกล่าวว่า พ่อไข วงศ์กระโซ่เสียชีวิตแล้ว จะเผาวันนี้ ขอเชิญ...เข้าร่วมงานศพด้วย พ่อไข เป็นผู้นำชาวบ้านที่เราสนิทสนมด้วยตั้งแต่แรก พ่อไขเป็นกลุ่มคนแรกๆที่ดงหลวงที่ทดลองทำปุ๋ยน้ำหมักชีวภาพเพื่อใส่พืชผักต่างๆจนได้ผล พ่อไขทำเกษตรผสมผสานให้คนอื่นๆดู ขุดสระน้ำ เอาน้ำมาใช้เพื่อการเกษตรพอเพียง ปลูกทุกอย่างที่กินได้ ตามแนวคิดของเครือข่ายอินแปงแห่งสกลนคร พ่อไขเข้าร่วมกับ พคท.เมื่อสมัยโน้น และรับผิดชอบด้านการคลัง บริหารการเงินในป่านับล้านๆบาท ความที่พ่อไขเป็นคนนิ่ง สุขุม หนักแน่นจึงได้รับหน้าที่นี้ เมื่อออกมาจากป่าเป็นผู้ร่วมพัฒนาชาติไทยก็กลับมาฟื้นฟูเศรษฐกิจครอบครัวด้วยแนวคิดการเกษตรเพื่อการพึ่งตนเอง เข้าร่วมกับโครงการที่ผมรับผิดชอบอยู่.. นอกจากนี้พ่อไขยังมีบทบาทที่สำคัญในการเป็นมัคทายกวัด ดูแลเอาใจใส่พระสงฆ์องค์เจ้าทุกด้าน โดยเฉพาะเรื่องที่ดินสงฆ์ที่ต้องเดินทางเข้ามาในเมืองหลายต่อหลายครั้งเพื่อดำเนินการตามระบบราชการเพื่อออกเอกสารสิทธิในที่ดินวัด  <img src="http://gotoknow.org/file/bangsai/kai03.jpg" border="0" width="309" height="235" /><img src="http://gotoknow.org/file/bangsai/kai04.jpg" border="0" width="306" height="233" /> วัย 70 เศษที่มาล้มป่วยด้วยเรื่องของตับ เร่ร่อนไปรักษาตามโรงพยาบาลมามากมายทั้งของรัฐของเอกชน ทั้งสมุนไพร ..แต่ก็ต้องเป็นไปตามกฎธรรมชาติ กว่าผมจะเสร็จงานก็บ่ายแก่แล้ว รีบเดินทางประมาณ 60 กม.เข้าดงหลวงเพื่อร่วมงานศพ มาถึงบ้านพบว่าเคลื่อนศพไปสถานที่เผาแล้ว ผมยิ่งงงเพราะเขาใช้สวนของพ่อไขเป็นสถานที่เผาศพ ไม่ได้ใช้วัด หรือป่าช้า ทั้งนี้เป็นไปตามความต้องการของลูกหลาน โดยเฉพาะกลุ่มไทโซ่ ที่จะเอาบรรพบุรุษไปเผาและเก็บกระดูกไว้ที่สวน ที่นาของเจ้าของ ผมได้เห็นพิธีแบบชาวบ้านที่แปลกตาไปจากแบบเมือง การกองฟืนแล้วเอาศพไปวางไว้ข้างบนนั้นทางภาคกลางเรียก “เผามอญ”  หลังจากพระทำพิธีแล้วญาติสนิท มิตรสหายเอาน้ำมะพร้าว และน้ำพิเศษชนิดหนึ่งไปรดลงใบหน้าศพ ครบถ้วนแล้ว ก็จะทำพิธีเผา แล้วผมก็เห็นชาวบ้านหลายคนช่วยกัน ยกไม้ขนาดใหญ่มากจำนวน 4 ต้นเอามาวางพิงทับโลงศพด้านละสองต้น ดังภาพ ผมแปลกใจว่าเอามาอิงเช่นนั้นไว้ทำไม เป็นฟืนหรือ ก็ไม่น่าใช่เพราะกองฟืนนั้นใหญ่โต โฆษกยังพูดออกไมโครโฟนว่า กองฟื้นนี้เผาสามศพก็ไม่หมดฟืน.. ผมถามผู้นำชาวบ้านหนุ่มว่า ไม้ใหญ่ที่เอามาอิง มาทับนั้นทำไว้ทำไม... ผู้นำบอกผมว่า เอามาทับไม่ให้เวลาเผาศพ เผาโลงแล้ว โลงจะกลิ้งตกลงมาเพราะการเผาไหม้น่ะซี  เขาเรียกไม้สี่ต้นนี้ว่า “ไม้ข่มเหง” ผมฟังไม่ผิดครับเพราะซักผู้นำจนมั่นใจว่าเรียกเช่นนั้นจริงๆ  เอาไม้ใหญ่ไปวางทับเพราะต้องการข่มเหงโลงศพไม่ให้ไหลกลิ้งลงมาช่วงเผานั่นเอง..... (ใช้มือถือถ่ายรูปช่วงเย็นมากแล้วจึงไม่ชัด)

2009-09-12T01:41:47+07:00

ไม้ข่มเหง false 296718

2009-09-17T21:43:41+07:00

false

2009-09-12T01:41:47+07:00

ข่มเหง

14707

true บ่ายวันที่ 22 สิงหาคม 51 บนยอดเขาทางตอนเหนือของตำบลกกตูม  ผู้คนที่เป็นทั้งคนรู้จัก เป็นพี่น้อง เครือญาติ ทั้งโดยข้อผูกพันทางสังคม ภาระงาน และแวดวงงานพัฒนาองค์กรเอกชน รวมถึงหน่วยงานราชการ ทยอยมารวมกัน ณ วัดภูไม้ฮาว วัดป่าซึ่งเป็นที่พึ่งของชาวบ้าน และ ศิษย์ยานุศิษย์จากหลายสารทิศ บนเขานั้น  ไม่เพียงเป็นสถานที่ปฏิบัติธรรม หากวันนี้ยังเป็นที่ตั้งบำเพ็ญศพของ “น้องป่าน” ผู้เป็นลูกสาวของชายวัยกลางคน ผู้มุ่งมั่นทำงานพัฒนาร่วมกับพี่น้องทางเทือกเขาภูพาน รวมกันเป็นกลุ่ม ขยายเป็นเครือข่าย มีรูปแบบการทำงานด้วยความเป็นเสมือนญาติที่ร่วมทุกข์สุขกันมาตลอดร่วมยี่สิบปี และเช่นกันในเวลาระหว่างนั้นเขาก็ได้ดูแล เลี้ยงดูลูกสาว โดยมีพี่น้องไทบ้านแบ่งปันความเอ็นดูเสมอมา ธวัชชัย หรือ คุณเอก ในเวลานี้ เขาได้สูญเสียลูกสาวที่ตนเองรัก และบ่ายวันเดียวกันนั้นเอง ผู้คนเกือบสามร้อยคน ต่างมารวมจิตใจกัน บนลานวัด ซึ่งอยู่สูงขึ้นไป ต้องเดินเท้าปีนไต่ความสูงชัน ลัดเลาะตามโขดหินผา รวมแล้วกว่าครึ่งกิโลเมตร ทุกคนที่ไปที่นั้นหลายต่อหลายครั้งต้องบ่นเป็นเสียงผสมลมหายใจหอบกระเส่า แต่ทว่าที่นี่  ตลอดเกือบสองเดือนที่ขึ้นมาเจริญจิตภาวนา ธวัชชัย ใช้เวลาเพื่อดูแลเคียงข้างลูกสาว เดินเท้าขึ้นลงเพื่อเสาะหาอาหาร ที่แต่ละวันได้คัดเลือกและวางแผนเอาไว้เป็นอย่างดี ทุกเช้า และเย็น...จะมีหรือความเหนื่อยอ่อนอันใด..?   ในลานวัดซึ่งเป็นถ้ำในชะง่อนหินอันสงบ  หลวงพ่อ นำจิตแผ่บุญกุศล และบรรยายธรรม จนคล้อยล่วงเข้าบ่ายสอง  ธวัชชัย แง้มคำพูดความในใจของผู้เป็นพ่อ  “ไม่เพียงแค่พ่อแม่และญาติพี่น้องเท่านั้นที่เลี้ยงดูน้องป่านมา แต่ที่ผ่านมานั้น มีทั้งพี่น้อง โดยเฉพาะอินแปง ญาติพี่น้องทางแม่ ทางญาติ และทุกคนช่วยกันเลี้ยงจนเติบโตมา และเป็นคนทั้งดี  ทั้งเก่ง ทั้งอดทนและอะไรต่างๆ ที่ดีๆ ไม่ใช้ว่าลูกคนนี้ตายแล้วยกย่องเขา แต่เขามีหลายอย่างเกินความเป็นเด็ก” ช่วงเวลาที่ผ่านมา มะเร็งร้ายคุกคามลูกสาว ธวัชชัย ได้ใช้ความพยายามดูแลรักษา ตามผู้เป็นพ่อซึ่งต้องดูแลอย่างที่สุด  จนช่วงสุดท้ายได้ตัดสินใจมาอยู่วัด “ที่ผ่านมาได้ดูแลตามหมอเขียว คือกินผักผลไม้ อาหารรสเย็น จืด ได้หลวงพ่อ อาจารย์ชรินทร์ พี่เปี๊ยก ให้คำปรึกษาจนได้ตกลงตัดสินใจมาอยู่วัด” “ลูกผม ตัดสินใจ ที่มาอยู่วัด ในวันที่มา คุณแม่ผมร้องให้ เพราะทางขึ้นมาลำบากมาก คลื่นติดต่อทางโทรศัพท์ก็ไม่มี จนได้พี่น้องบ้านติ้วช่วยหามกันขึ้นมา คิดดูแล้วหากป่วยจะมีใครเอามารักษาในวัด คุณแม่เจ็บปวดเรื่องพ่อที่พึ่งเสียไปไม่นาน และหลานที่เป็นมะเร็ง จนต้องร้องให้ จนไม่รู้จะพูดช่วยแบบไหน จนได้หลวงพ่อ ช่วยอธิบายเรื่องจิต และตนเองได้เห็นลูกสาวแผ่จิตเมตตา การอ่าน รวมทั้งการศึกษาด้วย ลูกผมไม่พียงอ่านหนังสือมากแล้ว อ่านหนังสือหนาเป็นสี่ห้าร้อยหน้า อ่านประมาณว่าหากเปรียบเทียบว่าเอาหนังสือการ์ตูนมารวมกันแล้ว ประมาณสามร้อยเล่ม และอ่านหนังสือธรรมะ เกี่ยวกับเรื่องพระพุทธเจ้า หนังสือแปลจากประเทศต่างๆ และเขาจะรู้สึกสนุก ฝัน มีความสุขไปแบบนั้น..” “..หนสุดท้ายมันก็คงเป็นสัจธรรมอย่างหลวงพ่อว่า โรคมะเร็งเมื่อถึงเวลาแล้ว กำลังเราก็อ่อนลงไป และกำลังเราไม่เพียงพอจนสุดท้ายลูกผมก็จากไป..” “  สถานการณที่ลูกผมจากไป ที่เห็นได้ว่าลำบากนิดหนึ่งก็คือตอนที่เขาก่อนจะเสีย มีอาการกึกกักในหูในปากเล็กน้อย มีอาการกัดลิ้นนิดหนึ่งและผ่อนคลาย ค่อยๆหมดลมหายใจ ถามว่าเจ็บไหม ไม่ ปวดไหม ไม่ ร้อนไหม ไม่ ยกมือขึ้นไหว้ แล้วก็จากไป..”             เสียงสั่นเครือของ ธวัชชัย บ่งบอกถึงความสูญเสีย แต่ความรู้สึกสูญเสียนั้น เขาได้เห็นพลังของเพื่อน ญาติพี่น้อง และแปรเปลี่ยนเป็นกำลังใจไปโดยพลัน  “สิ่งที่ผมได้ คือมีแต่คนมาช่วย มาให้ ผมต้องขอบคุณ ผมไม่มีเงิน ไม่มีหลักประกัน เพราะไม่ใช่ข้าราชการ แต่ว่าผมมีพี่น้อง คนนั้นคนนี้ ให้มาตลอด ให้จนเหลือ”   “  สิ่งที่พูดสุดท้าย คือ ผมตั้งใจ นำเงินให้เป็นกองบุญ โดยของอนุญาตใช้ชื่อว่า กองบุญวิมุตา คือชื่อลูกสาวผมเอง ตั้งเป็นทุนเพื่อศึกษา เพื่อให้รู้จัก เข้าใจ และหาทางแก้ไข และหาทางออกในการรักษาโรคมะเร็ง ให้ได้มากขึ้น และดีกว่านี้ ไม่ว่าจะเป็นแผนปัจจุบัน หรือแพทย์ทางเลือก โดยพยายามใช้ประสบการณ์จากลูกสาว และคนอื่น ๆ  โดยจะเอาเงินจากพี่น้องที่บริจาคเข้ามา และในขณะที่พี่น้องชาวบ้านทำบุญ ผมซึ่งใจพี่น้องบ้านเก่า บ้านบัว และบ้านอื่นๆ แต่ที่ผมต้องขอบคุณคือ พี่น้องบ้านกกตูม ซึ่งผมเองไม่รู้จักซื่อ ไม่เคยเห็นหน้า แต่รู้จักสามสี่คนที่นี่ตามที่หลวงพ่อแนะนำให้รู้จัก นอกนั้นผมไม่รู้จัก แต่พี่น้องเอาข้าว เอาเงินห้าบาท สิบบาท ยี่สิบบาท มาให้ ผมเห็นค่าของเงินเหล่านั้น ผมเป็นคนจน เป็นคนทุกข์ ผมเห็นเงินเหล่านี้ผมไม่ใช้ ผมจะเอาเงินมารวบรวมเป็นกองทุน และมั่นใจว่าจะมีคนมาช่วยค้นหา หรือถอดความรู้เกี่ยวกับโรคมะเร็งให้ได้มากกว่านี้ “   ธวัชชัย กล่าวตอนท้าย หลังจากที่สกัดกั้นความเสียใจในความรู้สึกของพ่อซึ่งสูญเสียลูก  เสียงสะอึกอื้นปนความข่มใจอย่างผู้นำก็กลบความอ่อนแอที่มีให้เห็นเป็นระยะ “ผมไม่ยอมแพ้เด็ดขาด ผมสูญเสียลูกผมไป แต่ผมต้องเอาชนะเรื่องเหล่านี้ให้ได้ แต่ไม่ใช่ผมคนเดียว ซึ่งต้องอาศัยเพื่อน และคนรู้จักมีความรู้เรื่องสุขภาพเข้ามาช่วยกันดูแลร่วมกัน “   “..เป็นธรรมเนียมประเพณีเครือข่ายอินแปง ซึ่งมีทุนสวัสดิการช่วยเหลือครอบครัว และผมจะนำไปเป็นเงินก้อนแรกที่จะดำเนินการเป็นกองบุญต่อไป..”           .. ล่วงเข้าบ่ายสาม  หลวงพ่อนำแผ่เมตตา และเริ่มเคลื่อนร่างน้องป่านไปยังลานหินทางทิศใต้ ที่ซึ่งมีการเตรียมกองฟืนสำหรับทำพิธีเผาตามประเพณีแล้ว ญาติพี่น้องเริ่มวางดอกไม้จันทน์ จากนั้นนำไฟจุดลงในกองฟืน มีร่างของน้องอยู่ในโลงน้อยวางข้างบนเป็นที่เรียบร้อย .. ...ไฟเริ่มทยอยติดฟืน พี่น้องเริ่มเดินทางกลับ หมู่ญาติ และมิตรสหาย ยังคงยืนดูเคียงข้างลานผาที่บัดนี้ปกคลุมด้วยไอควัน สีขาว ความรู้สึกเศร้าหมองยังคงอยู่เสมือนควันไฟจาง ๆ ตัดแสงแดดยามบ่ายแก่ๆ เช่นเดียวกับความหวัง และเจตนารมณ์ของ ธวัชชัย และมิตรสหาย ที่เปล่งประกายไปทั่วคุ้งลานผา ที่แห่งนั้น..ภูไม้ฮาว           พวกเราเดินทางกลับลงเขา ผู้คนทยอยกลับ ทิ้งไว้ความทรงจำแสนเศร้า ทว่า ความหวังตามเจตนารมณ์ กองบุญวิมุตตา นั้นเป็นเรื่องที่ราวกับว่าจะสร้างพลัง พลังของพี่น้อง เพื่อน  พ่อ แม่ ฯลฯ สิ่งสำคัญคงต้องใช้เวลาต่อนี้ไปเดินตามเจตนารมณ์ เจตนารมณ์ที่ควรต้องเดินไปด้วยกัน.   โดย นายภูเบศ มีธรรม ---------------------------   บันทึกนี้ นายภูเบศ มีธรรม อดีตเจ้าหน้าที่โครงการศึกษาและส่งเสริมการจัดตั้งตลาดชุมชน สังกัด RDI ในโครงการ คฟป.ของเรา เมื่อ RDI ไม่ได้รับผิดชอบนี้ต่อ ภูเบศก็ไปทำงานเป็นนักวิจัยท้องถิ่นที่สกลนครและความผูกพันส่วนตัวกับ เอก เครือข่ายอินแปง และคนทำงานพัฒนาจึงเข้าร่วมงานศพน้องป่านที่วัดป่าภูไม้ฮาวดังกล่าวและบันทึกเอกสารนี้ขึ้น ผมเห็นว่าเป็นเอกสารที่สมควรเผยแพร่จึงนำมาลงใน “KM ฅนฟื้นฟู” เพื่อสนองเจตนารมณ์ของเอกต่อไปครับ..... อันอาจเป็นการกระตุ้นให้มวลมิตร คิดต่อ สานต่อ ปรึกษาหารือกันต่อ ตามโอกาสและความเหมาะสมต่อไป.  (ไพศาล)

2009-02-14T19:46:52+07:00

false 242164

2009-06-04T07:10:58+07:00

false

2009-02-14T19:47:36+07:00

ภูไม้ฮาว 3 :กองบุญวิมุตตา.. เจตนารมณ์ และจุดเริ่มต้นของการจากไป