น้องที่รัก... ชีวิตพี่ต้องอยู่ในสภาพเช่นนี้มาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน วันที่ต้องเลี้ยงส่งกัน แยกย้ายไปกันตามทางของชีวิต พี่นึกถึงภาพยนตร์เรื่อง จีซัส ไครส์ ซุปเปอร์สตาร์ เมื่อหลายสิบปีก่อน  เริ่มโดยมีรถบัสคันหนึ่งมีคนเต็มรถมาจอดลง แล้วคนในรถก็หอบหิ้วกระเป๋าเสื้อผ้าลงรถ ภาพก็เฟดเอ้าท์ไป แล้วเฟดอินมาใหม่ แต่ละคนในรถนั้นกลายเป็นการแสดงบทบาทต่างๆในเรื่องราวของ จีซัส ไครส์  จนจบเรื่องแล้วทุกคนก็สลัดเสื้อผ้าออกเดินขึ้นรถบัสคันเดิมออกไปฝุ่นตลบ.... 

น้องที่รัก... ชีวิตเราก็เป็นเช่นนั้น เมื่อ 6 ปีที่แล้วเราต่างมารวมตัวกันที่โครงการนี้ เราสวมบทบาทต่างๆกัน เรียกพี่ว่าเป็นผู้จัดการ เรียกน้องในตำแหน่งนั้นตำแหน่งนี้ เราต่างแสดงบทบาทตามหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายมา  ทุกคนทุกตำแหน่งมีความหมายต่องานทั้งสิ้น แล้วก็มาถึงวันที่บทบาทในโครงการสิ้นสุดลง... 

น้องที่รัก... แต่บทบาทในชีวิตจริงของพี่ มันต่อเนื่องกับบทบาทสมมตินี้เสียแล้ว เพียงแต่ต่างสถานที่กันไปเท่านั้น ต่างสถานการณ์ ต่างผู้คนออกไป ตราบใดที่ยังมีชนบทอยู่เราก็ยังคงทำหน้าที่นี้ต่อไป  แม้ว่าหน่วยงานที่เราสังกัดจะไม่ได้มอบหมายหน้าที่ให้เราอีกแล้วก็ตาม เพราะมันเป็นชีวิตไปแล้ว... 

น้องที่รัก... พี่ไม่รู้ว่าน้องๆคิดต่อเรื่องนี้อย่างไร พี่อยากจะบอกน้องว่า  ตลอดเวลาที่เราคลุกคลีกับชาวบ้านนั้น จงเรียนรู้และยกระดับประสบการณ์ของเราขึ้นไป และแสดงศักยภาพผู้ผ่านบทเรียนเหล่านี้ออกมา ให้เกิดการผลักดันงานพัฒนาคน พัฒนาชนบทต่อไป แม้ว่าเราอาจจะต้องแยกทางกันในวันสิ้นเดือนนี้ก็ตาม  เพราะแต่ละคนก็มีเส้นทางเดินของตัวเอง  ยกเว้นว่าอนาคตเราอาจจะมารวมตัวกันอีก พี่ก็ยินดียิ่งที่จะร่วมงานกันต่อไป 

น้องที่รัก... ทุกครั้งที่เราตั้งใจทำงานเพื่อพัฒนาคน พัฒนาชนบท ทุกครั้งที่เราจะตัดสินใจอะไรเกี่ยวเนื่องกับพี่น้องในชนบท ขอให้น้องๆคิดถึงเรื่องราวที่เราพบในหมู่บ้าน ในครอบครัวที่มีปัญหาที่สุด ที่จนที่สุด ที่เขาไม่มีข้าวกินครบตลอดปี นึกถึงครอบครัวที่ไม่มีเงินติดบ้านสักบาท นึกถึงพี่สีลาที่ต้องออกจากครอบครัวด้วยน้ำตา เพราะต้องไปหางานทำ หาเงินเพื่อส่งลูกเรียนหนังสือ ขณะที่เรามีเงินเดือนกิน   

น้องที่รัก... ขอให้น้องคิดถึงพ่อชาดี ที่พยายามสอนเพื่อนชนเผ่าให้เฝ้าทำงาน ประหยัด ให้เพาะปลูกพืชทุกอย่างที่อยากกิน และให้กินพืชทุกอย่างที่ปลูกได้ ลดละเลิก สิ่งไม่จำเป็นแก่ชีวิต  

น้องที่รัก... ขอให้น้องคิดถึงพ่อใบ แม้อายุพ่อจะเข้าสู่วัยชรา แต่พ่อยังก้าวขาออกจากบ้านไปสวน เฝ้าดูการเติบโตของผักหวานป่าที่พ่อทนุถนอม เอาไว้ให้ครอบครัวได้กิน และเอาไว้ขายเพื่อสะสมเงินไว้ใช้จ่ายยามจำเป็น  

น้องที่รัก... เราไปนอนบนบ้านชาวบ้านโดยทิ้งรถยนต์ รถมอเตอร์ไซด์ไว้ใต้ถุนบ้าน  ดึกๆ หมาเห่าครั้งเดียวเจ้าบ้านก็ลุกมาดูรถ  ปล่อยให้เรานอนอย่างสบาย เมื่อเราตื่นขึ้นมาข้าวปลาพร้อมที่จะให้เราได้กิน… 

น้องที่รัก... ปัญหาอีกหลายอย่างยังไม่ได้รับการแก้ไข  คนป่วยยังไม่ได้รับการเยียวยาที่ดีพอ  คนจนยังไม่มีหลักประกันของชีวิต สื่อต่างๆยังมอมเมา หลอกล่อให้ชาวบ้านเป็นหนี้สิน  ผู้หวังดีต่างๆมาแล้วก็ไป นรินทร์ยังต้องเข้าป่าไปหาอาหารป่า ป้าสาลี่ยังเข้าป่าไปเก็บขี้ซี  ลุงช่วงยังหอบสังขารขึ้นเขาไปดูวัวที่ปล่อยไปหากินเอง.... เด็กน้อยคนนั้นยังเดินเท้าเปล่าไปโรงเรียน..  

น้องที่รักครับ... ขอขอบคุณน้องทุกคนที่ร่วมมือกันอย่างดีตลอดมา เราจะต้องแยกจากกันในวันสิ้นเดือนนี้ แต่ใจเรายังผูกพันกัน ผูกพันกับคน กับชนบท กับชีวิตของพี่น้องร่วมชาติ พี่ขอเป็นกำลังใจให้น้องๆทุกคน มีอะไรก็ติดต่อพี่ได้ตลอด  

ขอลาน้องๆด้วยความรัก ความรักที่ออกมาจากข้างในใจพี่  ลาก่อนน้องรักทุกคน.