เบิร์ดนั่งมองพี่เงียบๆตั้งแต่ไปถึงจนวันกลับ เพราะเบิร์ดชอบที่พี่บางทรายมองทุกอย่างด้วยใจผ่านสายตาค่ะ และเวลาที่พี่คิดอะไรได้พี่จะจดเสมอจนเบิร์ดอมยิ้มนึกในใจว่าซักวันจะขอดูสมุดซะหน่อยเหอะน่า อิ อิ อิ

มาเพิ่มเติมครับ

มีหลายท่านที่เป็นผู้สอนการทำบันทึก หนึ่งคือท่านอาจารย์สุริยา สมุทรคุปต์ ท่านเป็นนักมานุษยวิทยาที่น่านับถือมากๆท่านหนึ่งท่านเป็นคนเหนือ สอนที่ มข.และย้ายไปสุรนารี ท่านบรรยายเรื่องราวของนักมานุษยวิทยาที่ไปฝังตัวในชุมชนนานเป็นปีปี และเฝ้าร่วมกินกรรมทุกอย่างของชุมชน และทำการบันทึกอย่างละเอียดยิบ

ท่านที่สองเป็นนักมานุษยวิทยาชาว ฮอลแลนด์ที่มาทำวิจัยชาวเขา อาข่าที่ดอย ที่ตั้งวังสมเด็จย่า พี่มากินนอนที่นั่นหลายคืนฟังท่านพูดถึงการบันทึกวิถีชีวิตชาวอาข่า รวมทั้งถ่ายสไลด์ สมัยนั้นไม่มี ดิจิตอล รูปที่ท่านถ่ายนั้นเป็นลังๆมากมาย ท่านเป็นอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยลอนดอนครับ ตอนหลังแต่งงานกับชาวอาข่าที่เชียงรายนี่แหละครับ

ท่านที่สามคือ กำนันบรรเจิด คุ้นวงษ์ (ไร่กำนันจุน) เพชรบูรณ์ เพื่อนพี่ไปฝึกงานที่นั่นสนิทกับท่าน พี่จึงถือโอกาสไปเรียนรู้ท่าน สิ่งที่เห็นก็คือ ก่อนที่ท่านจะออกตรวจไร่ สวนของท่าน ท่านจะเอากล่องกระดาษที่จะทิ้งน่ะครับน้องเบิร์ด.. ท่านเอากรรไกรมาตัดเป็นแผ่นๆขนาดใส่กระเป๋าเสื้อได้ จนหมดกล่อง แล้วก็แบ่งหยิบใส่กระเป๋าเสื้อ ปากกาหมึกแห้งราคา 5 บาท เข้าสวนไป ท่านนึกอะไรได้ เห็นอะไรคิดอะไรได้ก็หยิบปากกามาบันทึกลงไปในกระดาษนั้นทันที  น้องเบิร์ดครับ นั่นคือเศษขยะที่ใครต่อใครทิ้งแล้ว แต่ท่านยังเอามาใช้ประโยชน์ และมีประโยชน์มหาศาล  ความสำเร็จของกิจการของท่านมาจากสมุดโน้ตอันนี้ของท่านครับ

เราซะอีกมีสมุดสวยๆ อยากจะเอาซักกี่เล่มยังไม่บันทึกเลย  พี่ก็เลยติดนิสัยบันทึกมานานแล้วครับ  มันเป็นบันทึกส่วนตัวจริงๆ  มีอะไรก็ใส่ลงไปเถอะ เหมือนแกงโฮ๊ะ..อิอิ น้องเบิร์ด

ที่เบิร์ดประทับใจที่สุดคือลายเส้นที่พี่บางทรายลากเป็นเส้นชีวิตตามที่ได้ยินเสียงกีตาร์เทพและขลุ่ยนางฟ้าบรรเลง เบิร์ดเห็นว่าคลาสสิคมากค่ะ เป็นการเชื่อมโยงชีวิตกับจิตวิญญาณที่ตื่นด้วยเสียงเพลงที่เบิร์ดอยากจะเรียกว่าบรรเลงแบบ Naive เพราะเป็นการบรรเลงแบบสดๆ ตรงไปตรงมา ไม่มีการเสแสร้งทำให้ " อิ่ม " โดยไม่มีคำบรรยายใดๆมาเขียนได้เลย ^ ^

เมื่อเรียนมัธยมต้น พี่เป็นนักดนตรีที่โรงเรียน เป่า "ยูฟอเนี่ยม" ไม่รู้สกดอย่างไร  เรียนตัวโน้ต บันไดเสียง ตอนมีลูกสาว ผลักใสให้เขาเรียนดนตรี กลั้นใจซื้อเปียโน 1 หลังเบ่อเริ่มให้เธอ ไปรับส่งเธอเรียนก็เห็นสมุดโน้ต เห็นเธอเอามาเล่น  และเป็นคนชอบฟังเพลงครับ เมื่อได้ยินกีต้าร์เทพเขย่าขวัยเราพร้อมกับขลุ่ยนางฟ้าจิ  โอย..มันกระแทกใจเต็มๆ เลยพยายามเขียนเส้นเสียงออกมาจากโสตที่เรารับได้ แม้จะไม่ทั้งหมด และคิดว่า เออ หากเราลากเส้นเสียงนี้ไปเรื่อยๆตามการขึ้นลงของเสียง รูปร่างเส้นเสียงจะเป็นอย่างไรหนอ...จึงลงมือทำ  แปลกที่มันสอดรับกับเส้นชีวิตของคน ขึ้นลง ขึ้นลง  ช่างอัศจรรย์ใจจริงๆ เพราะน้องจิเล่นด้วยความบริสุทธิ์จริงๆ  เธอไม่มีประสบการณ์ชีวิตมากเท่าเรา  แต่เธอสร้างเส้นชีวิตจากเสียงได้....

พี่เลยคิดต่อว่าในทางตรงข้าม หากเราสามารถมีเครื่องมือเอาเส้นอะไรก็ได้  เช่น เส้นขอบใบไม้ ไปแปลงเป็นเสียงเพลง มันคงจะไพเราะมากๆ และแปลกๆมากเลยนะน้องเบิร์ด  พี่เลยถือโอกาสเอารูปใบไม้มาให้ครับน้องเบิร์ด

ภาพที่ทำให้เบิร์ดต้องซ่อนยิ้มคือภาพที่พี่บางทรายพยายามตั้งสมาธิจรดจ่อกับคำของอาจารย์ให้ได้ ในขณะที่มีน้องจิ น้องอ้าย น้องนีน่าพันอยู่รอบเอว ^ ^....น่ารักจริงๆนะคะน้องๆหลานๆก็เพลินกับการหยอกล้อกันเองข้ามตักพี่บางทราย น่าเอ็นดู๊ น่าเอ็นดู อิ อิ อิ

ฮ่า ฮ่า ฮ่า เป็นการเรียนรู้ท่ามกลางความบันเทิง ความบริสุทธิ์ของเด็กน้อยครับ  อิอิ..

การเข้ามาช่วยเหลือในช่วงที่เบิร์ดกำลังเกาหัวก็เป็นความช่วยเหลือที่พอดิบพอดีเช่นเดียวกันค่ะ ...การเริ่มต้นปูอิฐอีกด้านใหม่ทำให้เบิร์ดพบเหมือนที่พี่ป้อม ( ใช่หรือเปล่าน้อ )..กล่าวว่า " การเริ่มใหม่ง่ายกว่าการปรับปรุงของเดิมเยอะ "....ซึ่งถือว่าเป็นอีกวิธีที่ใช้ได้ผลในการแก้ไขปัญหานะคะ  เพราะเมื่อเริ่มใหม่ตรงทางเลี้ยวแล้วเอาอิฐหักมาเชื่อมก็ทำให้สำเร็จได้ในเวลาอันสั้นก่อนฝนจะตก ^ ^

ตรงไปตรงมา พี่ไม่ทราบว่าน้องเบิร์ดกำลังทำ voice dialogue เพียงเดินเข้าไป และอยากช่วย เห็นน้องสร้อย น่ารักจริงๆ ช่วยขนอิฐที่มีมดเต็มไปให้น้องเบิร์ด  พี่กดไปหลายรูป แต่เบลอหมด

การไปช่วยก็คิดว่า รอยต่อนั้นคงไม่ยากหากอิฐไม่หักและมีขนาดเท่ากันหมด  และเวลาที่รีบเร่งฝนกำลังจะมา เลยคิดว่า เออปูใหม่ซะ แล้วค่อยหาอิฐหักมาเติมในส่วนต่อก็น่าจะเร็วขึ้นครับ  หากการกระทำของพี่ไปทำลายความตั้งใจ  ไปทำลายสมาธิเดิมที่ต้องการจะส้รางด้วยตัวเองละก็ พี่ขออภัยด้วยครับ

เบิร์ดชอบใจต้นตะไคร้ที่พี่บางทรายเอามาฝากที่สวนป่าแล้วพ่อให้ช่วยกันปลูกส่งท้ายมากค่ะ เพราะเพิ่งเคยเห็นว่าตะไคร้แบบเป็นต้นสูง เป็นไม้เนื้อแข็งนั้นหน้าตาเป็นแบบนี้ ใบเค้าหอมแปลก ทั้งใบเปลือกและเมล็ดก็สกัดเป็นยาได้ด้วยน่าสนใจมากๆเลยนะคะ  สะตอป่าก็แจ๋ว  ผักหวานป่าก็เยี่ยม ...ไว้ต้องคอยดูว่าจะรอดกี่ต้นเนาะคะ ฮี่ ฮี่ ฮี่

พี่ขึ้นดอยไปดูแหล่งน้ำหลายปีก่อน ชาวบ้านชี้ให้ดู "ตะไคร้ต้น" และเอาเปลือกมาให้ หอมมากครับน้องเบิร์ด ชาวบ้านแนะนำคุณสมบัติทางยาให้ทราบแต่เราไม่ได้บันทึก  มาทีหลังพบเอกสารกล่าวถึงตะไคร้ต้นมากมาย ฟังวิทยึว่า มหิดลสนับสนันชาวแม่ฮ่องสอนทำการกลั่นสารหอมระเหยจากผลตะไคร้ต้นเอามาทำยากันยุง สะบู่ และสารพัด  จึงเกิดตื่นขึ้นมาว่าดงหลวงคือถิ่นไม้สมุนไพร จึงไปแลกเปลี่ยนกับชาวบ้านครับ  เขายังให้ความรู้กลับมาอีกตั้งเยอะแยะ อิอิ

เอาดอกมาให้ดูอีกครั้งครับ

กอดแน่นๆด้วยความคิดถึงและขอบพระคุณสำหรับเพลงบรรเลงของขลุ่ยเทพเจ้าที่พี่บางทรายส่งมาให้นะคะ...ขอบพระคุณมากๆค่ะ

ด้วยความยินดีครับน้องสาว

ถึงไม่มีโอกาสไปร่วมวงด้วยแต่มาตามอ่านเรื่องราวและชมภาพก็ได้เรียนรู้(สะเก็ดๆ) ปลื้มใจไปด้วย ก็ดีไปอีกแบบนะคะ เป็นบรรยากาศที่ร่ำรวยด้วยไมตรี สุนทรียสนทนา และข้อคิด ความรู้/ปัญญา ที่งอกงามจากพื้นที่ประเทืองปัญญาชั้นเยี่ยมจริงๆค่ะ

พี่ว่าผลออกมาอย่างนี้ หลายคนคงอยากจะมีโอกาสเข้าร่วมสักครั้ง น่าที่จะมีรุ่นต่อไปครับน้องคุณนายครับ

พี่เองก็ไม่คาดคิดอะไรอย่างนี้ คิดว่าเป็น TOT ในสาระแบบเดิมๆที่เป็นกระบวนการแบบเก่าๆที่เราคุ้นชินกัน ซึ่งพี่เองก้เตรียมไปแลกเปลี่ยนอยู่หลายแระเด็น เพราะก่อนหน้าที่ก็ทำ BAR มาบ้างแล้วครับ แต่ไม่เลย เป็นอีกแบบที่ใหม่กว่า เข้าถึงจิตใจมากกว่า มันเป็นสิ่งที่พี่ควานหามานานแล้ว 

แต่มิใช่ว่าจบแล้วพี่จะเอากระบวนการไปสานต่ออย่างสมบูรณ์นั้นคงยังไม่ใช่เพราะต้องเรียนรู้เพิ่มเติม ฝึกฝนเพื่อถ่ายทอดเพราะกระบวนการมันเปลี่ยนไปหมดสิ้นจากเดิมน่ะครับ

เอารูปตอนที่ไปภูเก็ตมาให้ชมครับน้องนุชครับ

น้องข้างล่าง คือน้องpoo เป็นลูกช้างนะครับน้องนุช

* มาอ่านข้อคิด มาแอบดู พี่เบิร์ดที่รัก กับพี่ลูกช้าง คุยกัน

* โอ ช่างล้ำเลิศ น้องคงต้อง ฝึกอีกยาวไกลน่ะคะ

เพราะไม่สามารถคิดเช่นนี้ได้จริงๆ

ไม่จริงหรอกน้อง poo ผู้เข้มแข็ง active ที่สุด ไม่จริง ประสบการณ์ของน้องก็มากมายไร้เทียมทาน เพียงแต่ยังไม่ได้แลกเปลี่ยนกันเท่านั้นเองครับน้องครับ   พี่เชื่อว่าประสบการณ์ที่หลบซ่อนภายในนั้นหากมีกระบวนการที่เหมาะสมก็จะพรั่งพรูออกมาจนล้นเลยหละครับน้องครับ

...  ท่านยังบอกว่า ถ้าเธอเห็นกองขี้หมาสวยและอธิบายได้ ก็ใช้ได้.??? ...

... อย่าว่าแต่ขี้น้องหมาเลยพี่ท่าน แม้แต่ขี้ไก่ ยังบ่ไหว อิอิ

นั่นเป็นเรื่องปกติของคนที่สัมผัสอะไรก็แสดงความชอบไม่ชอบโดยตรง เราฝึกมาอย่างนั้น เราอยู่ในเบ้าหลอมอย่างนั้นมานานแสนนาน ไม่ผิดหรอก เพียงแต่ว่ามันมีมุมความสวยที่สามารถเห็นจากด้านอื่นได้อีก ท่านอาจารย์ถวัลย์ท่านพูดเชิงเปรียบเทียบ

เช่นเราคงเคยได้ยินคนกลุ่มหนึ่งพูดถึงคนคนหนึ่งที่หน้าตาไม่สวย ไม่หล่อเลย แต่จิตใจงามจริงๆ จนพูดว่ามิได้รักกันที่หน้าตา แต่รักกันด้วยใจ คุณความดี  นี่คือความสวยในรูปแบบหนึ่ง  เป็นความสวยภายใน ด้านใน 

แน่นอนบางคนทั้งสวยนอกสวยใน และก็มีทั้งไม่สวยนอกและไม่สวยใน

ศิลปินเยี่ยงท่านถวัลย์นั้นท่านเข้าถึงพุทธศาสนามากกว่าเราหลายเท่าตัวนัก ศิลปินจำนวนมาก ศึกษาศาสนาแล้วแปลเป็นแรงขับออกมาทางฝีภูกันเป็นรูปที่สวยงาม  พี่เคยไปนั่งฟังท่านถวัลย์ ดัชนีพูดที่ลานหน้าคณะสังคมศาสตร์เรื่อง pop-art ในสมัยนั้น ท่านพูดเหมือนพระมาเทศน์ครับ  แสดงว่าท่านศึกษาและเข้าถึงศาสนามากกว่าเราหลายเท่าตัวนักครับน้อง poo

... เราไปปิดตาตัวเอง หรือหลงไหลกับรูปทรงมากกว่า เน๊าะน้อง poo

...   ยังใหลหลง รูปทรงอย่างพี่ท่านว่าแหละคะ  ...

ขนาดตัวอักษร ปูยังเรื่องมาก เลือกแล้วเลือกอีก ..

น้อง poo ครับอย่าไปติดรูปภายนอกมากนัก ใครจะสวยจะหล่ออย่างไรก็เป็นเรื่องภายนอก สนใจเรื่องภายในมากกว่าครับ  คนที่เลอเลิศภายในไม่จำเป็นต้องนุ่งขาก๊วยใส่เสื้อหม้อฮ่อม  ใส่เสื้อขาวแขนยาวผูกเน็คไทด์ก็เลอเลิศภายในได้ครับ

มีเพื่อนบางคนนะคะ .. เวลาทานข้าว เขายังเลือกจานใบสวยๆ เลือกสวยที่สุดเท่าที่จะสวยได้ เลยค่ะ

... เรื่องหลงรูปทรงนี่ .. ปูเห็นเพื่อนๆ ผู้ชายเขาก็เป็นกันทั้งนั้นเลยค่ะ ...  5 5 

เป็นเรื่องปกติของคนในสังคมครับ พี่ยอมรับความเป็นปกติ แต่อย่าล้ำความเป็นปกติ

เอารูปมาให้น้องสาวครับ  อ้อ  คุณนายดอกเตอร์ นั้นคือพี่ช้างของน้อง poo นะ

ลุงทำอะไรอยู่หรอค่ะ พรุ่งนี้น้องจิเข้าหอพักแล้วน๊า อย่าลืมโทรมาคุยกับน้องจิบ้างนะค่ะ คิดถึงค่ะ รักษาสุขภาพด้วยนะเจ้าค่ะ รักลุงที่สู๊ดดดดดดดดดดดด

เป็นกำลังใจให้เจ้าค่ะ *----> น้องจิ ^_^

ลุงเขียนบันทึกอยู่ครับ

เข้าหอพักแล้ว เย้..ชีวิตใหม่เริ่มแล้ว...

ลุงเป็นกำลังใจให้ครับ  ไม่ต้องห่วง ลุงจะเยี่ยมหอพักบ่อยๆนะ

นอนหลับฝันดีนะครับน้องจิ