ชีวิตที่ผ่านมารู้สึกคุ้นเคยกับคำ คำนี้ "ไม่มีอะไรเกินความพยายาม" ตั้งแต่ชีวิตที่เป็นเด็กนักเรียนเนื่องจากตัวเองอยู่โรงเรียนประจำ มีอะไรที่ต้องต่อสู้เยอะกว่าเด็กที่เดินบ้านธรรมดา นั่นกลับกลายเป็นสิ่งที่ให้เกิดผลดีกับตัวเราเองที่รู้ถึงคุณค่าของสิ่งที่มองไม่เห็น แต่รับรู้ได้ถึงสัมผัสแห่งความภาคภูมิใจเมื่อเราทำสำเร็จ 

เช่นเดียวกับตอนนี้ ที่เพิ่งบันทึกสิ่งที่พิมพ์ไว้ในบล็อก-งานวางแผนได้ ไม่อยากบอกเลยว่าใช้เวลาทั้งหมดประมาณ 4 ชั่วโมงเนื่องจาก Netdown บ่อยมาก การต่อแต่ละครั้งก็ใช้เวลานานมากกกก (เผลอหลับไปก็มี) เนื่องจากใช้ของฟรี ประกอบกับวันนี้พิมพ์กับ Notebook ด้วยเพราะเดินทางไปบ้านคุณย่าของพวกเด็กๆ อย่างไรก็ตามรู้สึกภูมิใจที่เอาชนะ Net ได้...ลองเข้าไปอ่านอีกบล็อกนึงนะคะ แล้วจะเห็นความพยายามของวลีค่ะ