ขึ้นชื่อว่าความรักดูเป็นอะไรที่สวยงาม และดูโลกนี้สดใส งดงาม ไปหมดทุกอย่าง และไม่ว่าจะทำอะไรดูเหมือนมีแต่ฉันและเธอที่เข้าใจกันและกันเป็นอย่างดีจะทุกข์จะสุขเธอเท่านั้นที่เป็นคนกำหนดว่าจะให้เป็นอย่างไร

       แรกรักสบตากันก็หวั่นไหวไม่ว่าฉันจะทำอะไรเธอก็ว่าดีไม่เคยโกรธหรือถือโทษโกรธเคืองให้ใจต้องหม่นหมอง แต่เมื่อกาลเวลาผ่านไปแม้ยังสบตากับความรักซึ่งเป็นแววตาคู่เดิม ความคิดภายในใจของทั้งฉันและเธอกลับไม่เหมือนเดิมเหมือนแววตาคู่นั้นซึ่งเราเคยสบตากันเมื่อยามแรกรักที่โลกเป็นสีชมพู ใครเห็นก็อิจฉาความรักของเรา

       เหตุผลดูมากมายสำหรับการเปลี่ยนแปลงทำให้ตั้งตัวรับกับแววตาและการกระทำที่เปลี่ยนแปลงไปจากเดิมแทบไม่ได้ สายตาที่หมางเมิน การกระทำที่เย็นชา ดูช่างโหดร้ายกับความรู้สึกดีๆ ที่เคยมีให้แก่กัน อยากถามเขาดังๆ ว่า ทำไมถึงได้เปลี่ยนแปลงไปจากเดิมได้มากขนาดนี้และฉันทำผิดอะไรถึงเห็นฉันเป็นคนนอกสายตาไปได้

       ความรักเมื่อสมหวังใจก็เป็นสุขและทุกครั้งที่สบตากับความรักก็มีแต่ความอิ่มเอมในหัวใจซึ่งจะตรงกันข้ามกับรักที่ตีจากเพียงเพราะว่าอยากเจอคนที่ดีกว่าหรือคนที่คิดว่าใช่สำหรับเขามากกว่าเราที่คบและผูกพันกันมานาน โหดร้ายมากกับการเจอคนประเภทนี้ คงต้องคิดว่าทำบุญมาไม่ดีหรือคงมีเวรต่อกันในชาติปางก่อนจึงต้องมาชดใช้หนี้กรรมต่อกันในชาตินี้

       ดังนั้น เมื่อมีรักก็ขอให้รักษาความรักให้ดีๆ เอาใจเขามาใส่ใจเราให้มากๆ อะไรที่เราเคยคิดว่าทำได้เขาไม่โกรธเราหรอกเพราะยังไงเขาก็รักเรานั้นคงเป็นแค่ความคิดของเราคนเดียว ต่อให้รักกันอย่างไรถ้าอีกฝ่ายคอยทำร้ายน้ำใจหรือทำอะไรให้สูญเสียความศรัทธาที่มีต่อกัน รักนั้นก็คงไปไม่รอดแน่ และจะทำให้เรามานั่งเสียใจและเสียน้ำตาในภายหลังกับการกระทำของตนเอง