ช่วงนี้จิตผมไม่สงบเอาเสียเลย  เข้ามาดูบันทึกใน gotoknow ก็ดูแบบฉาบฉวยผ่านๆเลยๆ  แต่ประกายความคิดเรื่องอนาคต gotoknow ก็ยังไม่หายไปจากความคิด  ที่จริงว่าไปแล้วไม่รู้จะคิดมันไปทำไม  เพราะไม่ใคร่เห็นมีใครเขาจะสนใจคิดกันสักเท่าไร  อาจเป็นเรื่องปกติของจิตมนุษย์ไทยหรือเปล่าก็ไม่รู้  ที่อยู่กับกระแสร์ว่ากันเป็นวันๆไป

หากใครได้เข้าไปดูสถิติตัวเลขของคนที่เข้ามาใช้งานใน gotoknow แล้ว  ก็อยากถามว่ามันมีอันเป็นไปอะไร  ตัวเลขคนเข้ามาใช้จึงหายไปมากมาย  หรืออาจเป็นเพราะใกล้วันนำนโยบายตัดหางปล่อยวัดไปสู่การปฏิบัติหรือเปล่าก็ไม่รู้  ตัวเลขคนมาดูจึงหายไปเป็นล้านต่อเดือน

gotoknow ถูกปล่อยโดยไม่ได้คิด  หรือเขาคิดแล้วปล่อยแต่เราไม่สนใจดูแลรักษาตัวเอง  มีคนคุยกันว่าพวกเราเป็นเด็กที่ถูกกระทำให้เกิดขึ้นมา  พอยังไม่ถึงเวลาก็ปล่อยเข้าวัด  หวังว่าพระจะเลี้ยงดู  ช่างอดสูใจยิ่งนัก  นี่อาจเป็นสาเหตุที่จิตไม่นิ่งของผม  บางครั้งมานั่งบ้าถามตัวเองว่าเอ็งจะไปทุกข์ร้อนหาพระแสงอะไร  ก็เพราะคนที่อยู่ในนั้น  ไม่เห็นมีใครอยากจะทุกข์จะร้อน อนาทรกับชีวิตสักเท่าไหร่  ซ้ำร้ายยังมีพวกไก่เตรียมถูกเชือดซะอีก  ดีว่าไม่หนักหนาสาหัสให้เห็นนัก  มีน้องๆบางคนบอกผมว่าอยากหนีไปเวทีอื่นแล้ว  เพราะอ่านความคิดบางคนแล้วใจแป้ว

อันที่จริงเข้าใจว่าหลายๆคนคงไม่รู้  ว่าตัวเองถูกปล่อยวัดมาตั้งแต่ 12 กันยายน 50 จากบันทึกนี้ "ไม่เป็นเจ้าของ GotoKnow" ที่คณะได้มอบ GotoKnow ให้แก่ "สังคมไทย" อ่านคำสัมภาษณ์อาจารย์ธวัชชัย ก็เข้าใจชีวิตมากขึ้น  ก็พอมองภาพอนาคตออกบ้าง 

ผมโชคดีมีโอกาสดีที่ได้พูดเรื่องนี้กับ อ.หมอวิจารณ์  ดร.ประพนธ์  อ.ธวัช คุณ Conductor  ขาดเพียงแต่ ดร.จันทวรรณและ ดร.ธวัชชัย  จึงรู้ว่า ฉันปล่อยแกแน่  แล้วแกไปหากินเอง

แล้วท่านล่ะได้คิดบ้างหรือยัง

ขออภัยเป็นวันเสาร์วันหยุด  ที่ทำให้ท่านไม่ได้พักสมอง  เพราะผมเปิดประเด็นแรงไปหน่อย  เอาเป็นว่าเตรียมไว้ต้อนรับการเลือกตั้งที่แสนจะโสโครก  ที่จะเกิดขึ้นในเร็ววันนี้ก็แล้วกัน