เช้าวันนี้ เวลา ๖ โมงเช้าพี่สาวจากสระบุรีมารับไปเที่ยวอำเภอท่าตะโก จังหวัดนครสวรรค์  สอบถามได้ความว่าจะไปเที่ยววัดป่าสิริวัฒนาวิสุทธิ์   

              คุณยายซิ่งรถไฟฟ้าไปตลาดเช้า ที่ตลาดร้อยปี

อ. สามชุก จ. สุพรรณบุรี 

               เราตั้งใจแวะกินข้าวเช้าที่ตลาดร้อยปีสามชุก ขับรถเข้าตลาดเราเห็นคุณยายเราก็อยากได้ภาพแต่คณะของเรายังหาที่จอดรถไม่ได้  กว่าจะได้จอดรถคุณยายก็ไปไหนต่อไหนเสียแล้ว  ขากลับขณะที่รถติดในซอยเพื่อรอหลีกกัน  หันไปมองข้างหลัง  เฮ้ย! คุณยายขับรถมาเร็วๆๆๆๆ ลงไปขอถ่ายรูปหน่อย  ถ่ายภาพเสร็จเจ้าเอ้ตากล้องเล่าให้ฟังว่า " คุณยายถามว่าจะถ่ายไปทำไม  แต่คุณยายก็กรุณาถอยรถ(ออกจากซอยที่กำลังจะเลี้ยวเข้าบ้าน)และเก็กท่าให้เราได้ภาพสวยๆ "

                  พุทธสถานเจดีย์พุทธคยาจำลองพร้อมกับลานหยินหยาง ที่วัดป่าสิริวัฒนาวิสุทธิ์  อ. ท่าตะโก จ. นครสวรรค์  เป็นวัดที่สวยงามมาก  เมื่อถึงท่าตะโกผู้ท่องเที่ยวต่างสับสนเพราะมีวัดที่สวยงามอีกแห่งหนึ่งคือวัดเขาพนมฉัตร

                     น้องฮ่องเต้  เราพบน้องคนนี้ขณะเดินลงเขาเพื่อเดินทางกลับ แรกเห็นน้องก็หายเหนื่อยเลย เราจึงขอถ่ายภาพน้อง  ใครเห็นใครทักน้องเลยทำหน้างงงง....เกือบแงแง

          เครื่องมือชนิดหนึ่ง........ใครรู้ช่วยบอกด้วยค่ะ  เกี่ยวข้องกับการรถไฟไทย

                   นี่ก็เครื่องมืออีกชนิดหนึ่ง........ของการรถไฟไทย มีภาษาไทยเขียนไว้ด้วย คือ ทางปิด  ขบวนรถจะออก  ขบวนรถจะถึง 

                                นี่เจ้าเอ้ขอถ่ายภาพกับรถไฟซึ่งเป็นตู้สุดท้ายสำหรับพนักงานรักษารถของขบวนตู้สินค้า ...ลูกไม่เคยเห็นเพราะส่วนใหญ่คุ้นเคยกับตู้โดยสาร  ...ที่วัดนี้ตั้งแสดงไว้ ๒ ตู้  พร้อมกับที่นั่งของผู้โดยสารที่ทำด้วยไม้(สมัยเก่า)  และเครื่องมือ ๒ เครื่องที่อยู่ภาพบน

                            ต่อสู้เพื่อชีวิต....มะละกอต้นนี้ขึ้นอยู่กลางซอกหินและโน้มเอียงลำต้นเพื่อหาแสงแดดในการเจริญเติบโต

                กลับจากวัดป่าสิริวัฒนา เราก็เลยต้องแถมขอขึ้นไปดูวัดเขาพนมฉัตร .....วัดนี้แรกเห็นต้องคิดว่าเป็นวัดสระโบสถ์  รถหลายคันหลงเข้าไปวัดนี้กันทั้งสิ้นไม่เว้นแม้แต่คณะของเรา...สอบถามจึงได้ความว่าทางเข้าต้องไปเข้าเส้นทางเดียวกับวัดดอนคา  ไกลพอสมควรเชียวหละ  แต่เมื่อได้ขึ้นไปแล้วก็ไม่ผิดหวังมีพระธาตุให้นมัสการด้วย....  วัดนี้ได้เงินส่งเสริมในการสร้างพุทธสถานจากคุณบุญชู  โรจนเสถียร ประมาณ ๑๗ ล้านบาท เป็นเงินส่วนตัว เขาเขียนป้ายไว้ว่าอย่างนั้น.....ใครที่เคยไปนมัสการวัดพระธาตุช่อแฮ ที่ จ. แพร่  จะรู้สึกคุ้นๆ กับพุทธสถานแห่งนี้ ... เขายังสร้างไม่เสร็จ  ทางขึ้นก็ชันและโค้งหักศอก  ที่จอดรถก็ต้องเรียกว่ายังไม่มี  เห็นมีจอดอยู่ ๔ คัน รวมทั้งของเราด้วยก็เต็มพื้นที่แล้ว 

                    กลอง....เพิ่งเชื่อนิทานเรื่องที่นางอรพิมหนียักษ์เข้าไปอยู่ในกลองก็คราวนี้แหละ ..ดูหนังกลองน่าจะใช้หนังช้างมั้ง..ใหญ่เหลือเกิน  กลองนี้อยู่ทางทิศเหนือของมณฑปที่บรรจุพระธาตุ...ลองตีดูเสียงดังไพเราะดี..ตีเสร็จแล้วจึงเห็นไม้ตีกลอง๕๕๕

                    ดูขนาดซิ...ใส่คนได้มากกว่า ๑ คนแน่นอน

             ดอกงิ้ว ...หนึ่งเดียว....งามท่ามกลางขวากหนาม....และหุบเหว....อยู่ด้านทิศตะวันตก

              ขากลับลงมาข้างล่างที่วัดดอนคาก็ได้คำตอบว่าชาวบ้านมาทำอะไรกันมากมาย...เขาบวชนาคกัน  นี่คงเป็นนาคคนจนมั้ง...ถ้าคนรวยสมัยก่อนเขานั้งรถยนต์ไปวัดกันนี่นา...เจ้อูฐเล่าให้ฟังว่าเมื่อก่อนพี่ๆ เขาเราเช่นลูกป้าคนนั้นคนนี้บวชพร้อมกันสี่คนที่วัดบ้านบน ท่าน้ำอ้อย  พี่ๆ เขาก็ขี่ช้างไปวัดกัน...เหอๆ บ้านอยู่ห่างวัดห่างโบสถ์ไม่ถึง ๕๐  เมตรเนี่ยนะต้องขี่ช้างไปวัด....ที่หมูบ้านดอนคา(เขาล้อ)นี่เราขับรถผ่านตอนแรกคิดว่าหมู่บ้านเล็กๆ พอขึ้นไปอยู่บนเขามองลงมาไม่เป็นอย่างที่คิด...เป็นหมู่บ้านใหญ่มีมากกว่า ๕๐๐ หลังคาเรือนและบ้านแต่ละหลังก็ใหญ่โตมีทั้งบ้านแบบโบราณและสมัยใหม่แต่สิ่งที่เขาอนุรักษ์ไว้(คิดเองนะคะ) น่าจะเป็นยุ้งข้าวเพราะเห็นมีแทบทุกบ้าน

               กลับจากท่าตะโกเราก็เดินทางกลับตามเส้นทางพยุหะคีรีเพื่อความสะดวกในการเดินทาง...เราก็เลยได้แวะไปที่วัดปากคลองมะขามเฒ่าเพื่อกราบหลวงปู่สุข แล้วเจ้าเอ้ก็ได้ภาพเครื่องมือเสี่ยงทำนายโชคชะตาหรือที่เราเรียกกันว่าเซียมซี  ...เขาบอกถูกใจเพราะเล็กดีและสวยงามมาก

                   แม่เจ้าเอ้ลองหมุนดูว่าหมุนได้จริงไหม...หมุนได้จริงและลื่นมากเรียกว่าหมุนติ้วเลยหละ  แสดงว่ามีผู้คนมาเสี่ยงทายกันมาก

               เจ้อูฐพี่สาวคนโตของครูพรรณา  กับพี่เล็กพี่เขยผู้มีอาชีพขับรถลากไม้จากป่าต่างๆ ทั่วประเทศไทย  แถมพม่า มาเลย์ และลาว...ครูพรรณาชอบฟังพี่เล็กเล่าเรื่องราวต่างๆ จากการทำงานของเขา...

                 ข้อสังเกต  การไปเที่ยววัดป่าสิริวัฒนา  ควรไปด้วยรถยนต์ส่วนตัว  ผู้ขับขี่ต้องมีความสามารถในการขับรถขึ้นลงเขาอย่างชำนาญถ้าต้องการขับรถขึ้นเขาด้วยตนเอง  และไม่ควรไปช่วงเทศกาลเพราะชั้นที่ ๒สำหรับจอดรถไม่มีที่จอดเพียงพอ...ต้องเดินขึ้นเนินไปประมาณ ๕๐๐ เมตร จุดจอดรถ  จากนั้นเราควรขึ้นรถโดยสารที่เขามีบริการขึ้นไปชมชั้นที่ ๓  หลังจากนั้นก็เดินชมพุทธสถานตามชั้นต่างๆ ส่วนขาลงเราก็อาจลงโดยใช้รถโดยสารบริการหรือเดินลงทางลัดได้....ผู้สูงอายุที่ไม่แข็งแรงพอไม่ควรเดินขึ้นชมพุทธสถาน ควรใช้รถที่เขามีไว้บริการจะปลอดภัยกว่า