เรื่องเล่าเล็กๆในองค์กรแห่งความสุข..5

เป็นภาพที่น่าประทับใจจังครับ

สวัสดีครับ

^_^  ขอบคุณมากครับ

พ่อผมเคยไหล่หลุดครับ จากโรงพยาบาลอำเถอต้องส่งไปจังหวัด เพราะเอากลับเข้าที่ไม่ได้ ปรากฏพอเข้าเรียบร้อยแล้ว หมอก็ไม่ได้บอกอะไรให้พ่อผมทราบ พอท่านรู้สึกตัวท่านก็ทำเหมือนไม่เกิดอะไรขึ้น สุดท้ายก็หลุดอีกรอบหนึ่ง คราวนี้แหละครับหมอจึงอธิบายวิชีการดูแลตัวเองในช่วงไหล่หลุดพร้อมกับเสียงบ่น

พ่อผมพูดอย่างเดียวครับว่า แล้วก็ไม่ยอกอะไรตั้งแต่ต้น ฮิฮิ

ทั้งแพทย์ พยาบาล ผู้ช่วย ญาติ ฯลฯ คนไร้หมวกครับ

ความสุขหาได้ไม่ยาก หากเราไม่มองข้ามมัน....

น่าประทับใจค่ะ..เอ..ไม่มีใครไปจอย เฮฮาศาสตร์ศาสตร์ ครั้งที่ 5 เลยหรือค่ะบล็อกเกอร์ปาย..เพิ่งกลับมาค่ะ..น้องสบายน่ารักมากค่ะ(ยิ้ม)

สวัสดีครับอาจารย์ จารุวัจน์

  ^_^ เป็นเรื่องการสื่อสารครับ... ผมเองก็เคยลืมบอกครับ  ตอนแรกๆ..

  เดือนก่อนมีฝรั่งคนหนึ่ง  เข้าไปแล้วแต่ก็ไปขยับอีก  พอเช้าก็หลุดอีก  ผมเลยส่งไปไป ชม. เลย  แบบว่าเพราะเป็นฝรั่งครับ..กลัว ซู..

   คนนี้ตอนแรกก็เกือบถอดใจครับ...ดึงยากมาก

   คนที่เป็นซ้ำๆ บ่อยๆ  ผมก็ส่งไปผ่าตัดเกือบหมดแล้วละครับ...

เพิ่งรู้ว่าไหล่หลุดแล้วจะเป็นซ้ำๆ ได้ถ้าไม่ระวัง..

ชอบคำบรรยายภาพการช่วยกันดึง..เห็นภาพว่าร่วมใจกันขนาดไหน พร้อมกับลุ้นแทนผู้ป่วยไปด้วย

ขอบคุณค่ะ ^ ^

สวัสดีครับอาจารย์  กมลวัลย์

   พวกที่หลุดบ่อยๆ นะครับ  กลุ่มนี้จะมีปัญหาเรื่องเอ็น และกล้ามเนื้อที่หุ้มรอบข้อ  ครับ

  ตอนแรกผมไม่ได้สังเกตและจับประเด็นครับ

  แต่พี่ susu  ซึ่งเป็นหนึ่งใน 7 คนนี้

 ท่านเป็นผู้วางยาสลบให้กับคนไข้ครับ

   ท่านกริ่นขึ้นมา  ผมเลยคิดย้อนหลังดู  อืจริงๆด้วยครับ

  ต้องขอบคุณ  พี่susu ครับ

 ขอบคุณอาจารย์มากๆครับ

ฉลองทุกชัยชนะครับ หมอ

สวัสดีค่ะ

อ่านบันทึท่านแล้วคิดถึงน้องหมอบางคน

ตัวเล็กมาก ๆ แต่เห็นท่านดึงกระดูกหลุดแถว ๆ สะโพก ดึงคนเดียวเฉย

อย่างนี้เรียกว่า...เพริกขี้หนู