สำหรับผมแล้วการทำหน้าที่ครูให้แก่ทุกโรงเรียนเท่าที่จะมีโอกาสได้ไปไม่ว่าแห่งหนตำบลใดมันคือภารกิจงานที่ผมเลือกทำและต้องทำเพราะผมมองว่าคือหน้าที่ และวันนี้เป็นอีกวันครับที่ผมได้มีโอกาสไปเป็นวิทยากรติวเข้มการสอบ O-NET ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๖ ซึ่งจัดโดยโรงเรียนศาสนูปถัมภ์ (บานา) อ.เมือง จ.ปัตตานี

         

ภาพแห่งความประทับใจ...ภาพแห่งกำลังใจที่ทำให้ผมกล้าก้าวเดินต่อไปในพื้นที่ฯ

สรุป...ผมมีความสุขทุกครั้งที่ได้ทำและที่ผมเลือกทำเพราะผมมีความสุข

ผมมองว่าการศึกษาในพื้นที่แห่งนี้ยังคงรอคอยผู้คนมาร่วมขับเคลื่อนอย่าจริงๆจังๆสักที เพราะทุกเวทีที่เลือกไปบอกได้เลยครับว่า...

ต้องรื้อฟื้นพื้นฐานการใหม่อย่างที่ไม่ควรจะเป็น

อะไรคือปัญหา...อะไรคือคำตอบ...ใคร ใคร ใครช่วยตอบผมที (พร่ำหลายรอบแล้วครับ)

...

   เสร็จจากความสุขที่เลือกทำเมื่อเช้าผมรีบบึ่งรถกลับเข้า ม.อ. เพื่อเข้าร่วมงาน "มหกรรมสันติภาพจังหวัดชายแดนภาคใต้" พอดีสนใจในการสานเสวนาในวันนี้และพรุ่งนี้ของช่วงบ่ายทั้งสองวัน เข้าไปก็งงครับเพราะตัวเองเข้าห้องไปช้าแล้วพอเข้าไปก็เจอกบการแสดงของน้องๆเยาวชนในพื้นที่ก็งงว่ามาถูกงานถูกห้องหรือเปล่าหันไปไหนก็เจอแต่น้องๆจากโรงเรียนตาดีกาเต็มไปหมดและพี่น้องคนพื้นที่บ้าง(ไม่เจอนักวิชาการเลยครับทั้งๆที่ประเด็นการเสวนาของงานน่าสนใจมากครับก็หันไปเห็น ดร.มารค ตามไท อ.ซากีย์  พิทักษ์คุ้มพล  อ.อับดุลซูโกร์  ดินอะ  อ.อิบรอเฮม  ยานยา และ อ.ประสิทธิ์  เมฆสุวรรณ (ประธานสมาพันธ์ครูจังหวัดชายแดนภาคใต้) ก็เลยอุ่นใจว่ามาไม่ผิดงานแน่

...

    บางครั้งเรื่องบางเรื่องทำไมคนพื้นที่ถึงกล้าพูดแต่รัฐกลับไม่ได้ยินเพื่อทำความเข้าใจ

โดยเฉพาะประเด็นวันนี้ "ปอเนาะ ตาดีกา วาทกรรมแห่งการซ่องซุมการแบ่งแยกดินแดน"  หรือว่าได้ยินแต่ไม่เข้าใจ หรือว่า... หรือ... การเข้าใจ เข้าถึง มันตรงข้ามเลยไม่เกิดการพัฒนา

...

    หรือว่าผมเองที่ไม่เข้าใจ(รัฐ) อิอิ