ช่วงสัปดาห์นี้มีเหตุการณ์เกิดขึ้นมากมายที่ทำให้ได้เรียนรู้พลังของเครือข่าย นับตั้งแต่ เหตุการณ์ที่พี่ไพลิน(ดีเจ คนสวยประจำ ศวพถ.) โทรมาบอกว่า น้องปู ช่วยมาจัดรายการวิทยุแทนพี่หน่อยได้ไหมพี่มีธุระจำเป็น   "ขา" เป็นคำอุทาน ที่ตกใจ เพราะไม่เคยจัดรายการ จะมีเพียงไปร่วมรายการ 2 ครั้ง เมื่อพี่ไพลินได้ยินเสียงขาน คงจะเดาใจถูก จึงบอกว่า เถอะนะน้องทำได้อยู่แล้ว (ตามสไตล์นักเสริมพลังนักพัฒนา)    ด้วยใจคิดว่า ไม่อยากให้พี่มีความลำบากใจ ว่าต้องมีงานมาผูกมัดเราจนทำอะไรไม่ได้ จึงรับปาก

 และ กลับไปคิดว่าทำอย่างไรดีนะ  โทรหาพี่จุ๊บทันที (ผู้ประสานชมรมเพิ่มพูนพลังคนพิการ อ.ควนขนุน) ทันทีเช่นกันพี่จุ๊บ เอาเลยน้องเดี๋ยวพี่จะชวนป้าวัน(แกนนำคนพิการชมรมเพิ่มพูนพลังคนพิการ อ.ควนขนุน)  ไปเล่าเรื่องเพื่อนเยี่ยมเพื่อน ok คะพี่

  และขณะขับรถไปจัดรายการ ก็นึกถึงโครงการเยาวชน ของอ. สมพรที่จัดค่ายเยวชน เมื่อวันที่13-15 มิย.2550 ที่ผ่านมา ที่ปากพะยูนอยาก กะให้พี่เค้าโทรมาเล่าบรรยากาศให้ฟังกันตอนออกรายการ  จัดแจงยกโทรศัพท์ขึ้นทันที พี่สมพร บอกว่าได้เลยน้อง  ทีเด็ดกว่านั้นคือเมื่อถึงสถานีวิทยุพวกเราทุกคนมาพร้อมกัน รวมทั้งพี่สมพรด้วย  นึกยิ้มทันทีว่า สงสัยต้องพัฒนาภาษาพูดเสียแล้วเรา แต่ไม่เป็นไร รายการเรา 2 ชั่วโมง แบ่งกัน เรื่องละ ชั่วโมงแล้วกัน เปิดเพลงให้นอ้ยหน่อยนะท่านผู้ฟังขา
     ส่วนอีกเหตุการณ์หนึ่งคือน้องต้อย(ผู้ประสานชมรมเพิ่มพูนพลังคนพิการ อ.ตะโหมด) ซึ่งเป็นน้องใหม่ ที่ย้ายมาแทนผู้ประสานคนเดิม โทรมาถามเรื่องการยกร่างยุทธศาสตร์คนพิการที่จะทำเวทีที่ตะโหมด (จากโครงการทวีพลังคนพิการ ที่ได้ทุนจากสวรส.) จะเชิญใครมาเป็นวิทยากรดี ด้วยความรีบเร่งเข้าห้องผ่าตัด จึงบอกน้องว่าไม่เป็นไรน้อง เดี๋ยวพี่ค่อยดูทีมให้ แล้วจะโทรกลับไปหา เมือ่ออกจากห้องผ่าตัดกำลังเตรียมจัดการเรื่องนี้ น้องยุ้ยโทรกลับมาอีกแล้ว (ในใจนึกทันทีว่า ตายแล้วยังไม่ประสานให้น้องเลย)  ยังไม่พูดอะไร น้องยุ้ยบอกว่าพี่คะ น้องโทรไปหาพี่จุ๊บ แล้วเราว่าเราจะจัดทีมของเรา เป็นวิทยากรกันเอง และน้องเริ่มเข้าใจแล้วว่า น้องจะทำอย่างไร
อะไรมันจะดีขนาดนี้เชียว  นี่ละพลังของเครือข่าย