ผมเคยพบcase เด็กพิการ เป็นเด็กหนุ่มน่าตาดี แต่ขาพิการจากอุบัติเหตุ มาด้วยการดื่มยาพิษ และล้างท้องเรียบร้อยแล้ว ผมเป็นผู้ให้คำปรึกษาครับ- - -ทุกอย่างไปได้ด้วยดี

ถึงเวลาเยี่ยมบ้านเราก็พบปัญหามากมาย โชคดีที่คุณพ่อคุณแม่เข้าใจอารมณ์ที่ผันแปรของลูกชายที่เกิดขึ้นบ่อยๆ

ปัญหาอยู่ที่ที่เรียนครับ เด็กอยากเรียน แต่ลักษณธของการช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ แม้กระทั่งเขาห้องน้ำ ผมพยายามติดต่อสถาบันที่สอนเด็กพิการหลายๆแห่งก็ไม่ได้รับคำตอบที่น่าพอใจ

สรุปแล้วแกก็ไม่ได้เรียน อ่านบันทึกนี้ผมนึกขึ้นมาได้ นานมากแล้วไม่ทราบว่าน้องเป็นอย่างไร

ให้กำลังใจคนทำงานนะครับ...ทำสิ่งดีๆเพื่อสังคม

• สวัสดีครับ  คุณก้ามปู
• สังคมไม่เคยมีความเท่าเทียมกัน  ทั้ง ๆ ที่มีคำพูดที่สวยหรูมากมายว่าทุกคนมีความเสมอภาค กันในทางความเป็นมนุษย์และสังคม
• ผู้พิการทางกาย   เมื่อก้าวออกมาสู่สังคม  แต่ต้องพบเจอกับพื้นที่อันตีบตันในทางสังคม  บางรายถึงกับหม่นเศร้าและกลายเป็นคนพิการทางจิตใจอย่างน่าสงสาร
• ....
• ที่มหาวิทยาลัย,  เปิดให้นิสิตพิการได้เรียนอย่างเท่าเทียมกับบุคคลอื่น  เรามีงานบริการสนับสนุนนิสิตพิการที่ขับเคลื่อนงานได้เป็นอย่างดี
• แต่นิสิตพิการที่มาเรียนในมหาวิทยาลัย  ส่วนใหญ่ชนะทุกอย่างมาเกือบหมดแล้ว  และพวกเขาก็ไม่ได้คิดว่าต้องการให้มหาวิทยาลัยดูแลพวกเขาต่างไปจากคนอื่น ๆ
• ...
• ผมเขียนกลอนบทต่อไปนี้นานมากแล้ว  แต่เคยนำมาบอกกล่าวไว้ในบนทึกก็หลายตอน  เลยขออนุญาตมากล่าวซ้ำอีกรอบ  นะครับ

คุณค่าความเป็นคน

สูงส่งสักแค่ไหน

ต้อยต่ำสักปานใด

ล้วนอยู่ใต้ฟ้าเดียวกัน 

สวัสดีค่ะคุณก้ามปู

ดีใจที่ได้เห็นคนทำงานกับคนพิการอีกท่านนึงค่ะ  และจะบอกว่า "ปิติ"ขึ้นมาอีกเมื่อทราบว่า  คุณก้ามปูอยู่ในวิชาชีพเดียวกัน

การศึกษาของผู้พิการ  มีข้อคับข้องอยู่หลายส่วนค่ะ  ดิฉันค่อนข้างเห็นใจและเข้าใจข้อคับข้องของทุกส่วนนะคะ  ไม่ว่าจะทางสถานศึกษาหรือผู้ปกครอง  ไหนจะความพร้อมและนโยบายอีกด้วย

จากที่ข้อมูลที่ให้มาเบื้องต้นนี้  ดิฉันเข้าใจว่าน้องคงจะเป็นเด็กที่มีความบกพร่องทางการเรียนรู้ (Learning Disability : LD) ใช่หรือไม่คะ

การศึกษาของผู้พิการมีรายละเอียด  และค่อนข้างอ่อนไหวค่ะ  อย่างไรก็ดี  ลองหาข้อมูลและปรึกษา  ศูนย์การศึกษาพิเศษประจำจังหวัด  หรือ ศูนย์การศึกษาพิเศษของมหาวิทยาลัยราชภัฏ  ที่ใกล้บ้านนะคะ จะได้ข้อมูลที่ชัดเจนและทำได้จริงกว่าค่ะ 

ถ้าน้องคือ เด็ก LD (จริงอย่างที่ดิฉันเข้าใจ)  การจัดการศึกษาของน้อง  ไม่ใช่แค่ให้เรียนผ่านชั้นไปเท่านั้นนะคะ   เพราะการที่โรงเรียนหรือครู  สอนแบบ"เอื้ออาทร"  ไม่ใช่เน้นที่"การพัฒนาศักยภาพ"จริงๆ  และปล่อยให้ผ่านชั้นมาด้วยความสงสารเรื่อยๆ  แม้น้องจะสำเร็จการศึกษาผ่านในระดับชั้นต้นๆมา 

แต่เมื่อต้องเปลี่ยนโรงเรียนเพื่อผ่านไประดับชั้นสูงขึ้น  ต้องมีการสอบประเมินใหม่   ถ้าน้องไม่ได้ตามเกณฑ์จริงๆ  และโรงเรียนใหม่ไม่มีนโยบายหรือความพร้อมด้านบุคคลากรที่จะดูแลน้องเป็นพิเศษ (ครูการศึกษาพิเศษหรือครูเรียนร่วม) ก็คงจะลำบากใจในการรับเข้าเรียนอ่ะค่ะ

ยิ่งเป็นการศึกษาที่สูงขึ้นย่อมต้องเรียนรู้มากขึ้น  ต้องการการดูแลมากขึ้นค่ะ 

โดยส่วนตัวแล้ว  เท่าที่ดิฉันทำงานการจัดการศึกษาของผู้พิการอยู่  จะได้ยินคำถามจากอาจารย์ผู้สอนที่สนใจเด็กๆเหล่านั้นว่า  จะสอนอย่างไร  จะต้องระดับเข้มข้นขนาดไหน 

ดิฉันจะเรียนชี้แจงเสมอว่า  ดิฉันไม่ต้องการให้อาจารย์แต่ละท่านอ่อนเข้มลงเพียงเพราะว่า เด็กพิการ  ดิฉันเชื่อมั่นว่า ลูกๆทำได้ค่ะ  เพราะอย่างน้อยเด็กที่นี่ก็ผ่านการสอบเข้ามาช่องทางเดียวกันกับเด็กทั่วไป   ถ้าจะเรียนปริญญาตรี  ก็ต้องเรียนเหมือนเด็กทั่วไป ศึกษาค้นคว้า ทำรายงานเหมือนเด็กอื่นๆ  ไม่ยิ่งหย่อนกว่ากัน เพียงแต่บางครั้ง(บางกรณี) เด็กๆอาจจะส่งงานช้ากว่าเพื่อนเล็กน้อย  เพราะเด็กๆอาจจะไม่สามารถเข้าถึงสื่อการเรียนรู้ได้  เช่น เด็กตาบอด  ดิฉันจะต้องมาทำเป็นสื่อเสียง  หรือ สื่อเบรลล์ก่อน 

เพราะเมื่อลูกๆของ DSS สำเร็จการศึกษาเขาจะต้องไปหางานทำในแหล่งงานเดียวกันกับคนทั่วไป  อันนำไปสู่การดำรงชีวิตอิสระ  (Independent Living: IL)

ถ้าเขาได้รับปริญญาเอื้ออาทร เพราะว่าเขาพิการ   เขาจะมีความสามารถทัดเทียมเด็กอื่นได้อย่างไร 

ในภาวะการณ์ที่ต้องแข่งขัน  เช่นนี้นายจ้างจะให้โอกาสเขาเข้าทำงานหรือ ในเมื่อเขาเองก็มีความบกพร่องทางร่างกายให้เห็นอยู่แล้ว  แถมพ่วงมาด้วยปริญญาเอื้ออาทร

โดยส่วนตัวดิฉันเห็นว่า...  การศึกษาทุกระดับสำคัญมาก  คุณภาพของแต่ละระดับต้องได้เรื่องของการพัฒนาศักยภาพของแต่ละระดับจริงๆ  ไม่เช่นนั้นเราจะมีคนพิการที่สำเร็จการศึกษาสูงขึ้น  (ฟังเหมือนดูดีนะคะ ว่าคนพิการมีการศึกษาสูงขึ้น)

แต่ไม่สามารถทำงานได้  เช่นคนทั่วไปที่สำเร็จการศึกษาในระดับเดียวกัน

คนพิการไม่มีใครอยากเป็นภาระของสังคมค่ะ  ทุกคนมีความวิริยะมาก  เราผู้อยู่ในวงการศึกษาต่างหาก  อดทนกับการพัฒนาศักยภาพที่แท้จริงของเขาหรือยัง 

บางครั้งบางเรื่องเด็กๆต้องการเวลาในการเรียนรู้มากกว่าคนอื่นนะคะ  เพราะเขามีข้อจำกัดในการเข้าถึงสื่อการเรียนรู้มากกว่าคนทั่วไป  อย่าจำกัดหรือประเมินการศึกษาแค่ตามเวลา  ต้องดูที่เป้าประสงค์การศึกษานั้นๆว่าผ่านเกณฑ์หรือยัง

อื้มมม...ก็เป็นความคิดเห็นส่วนตัวนะคะ    จากประสบการ์ที่ทำงานด้านการจัดการศึกษาของผู้พิการในมหาวิทยาลัยค่ะ

งานบริการสนับสนุนนิสิตพิการ  กองกิจการนิสิต  มหาวิทยาลัยมหาสารคาม ค่ะ

http://www.msu.ac.th/sa/dss/