สมัครสมาชิก   เข้าระบบ  
หอมละมุน
กลิ่นฟาง
P กลิ่นฟาง
สำนักพิมพ์ Thinkdd. [ www.Thinkdd.com]
อีเมลติดต่อ
 
อ่าน: 195
อิสระจากสิ่งที่รู้ (Freedom from the Known)
..............อิสรภาพเกิดขึ้นเมื่อคุณไม่รู้.............

ทำอย่างไรเราจะมอง "สิ่ง"  นั้น อย่างที่มันเป็นทั้งหมดได้

ทำอย่างไรเราจะไม่เอาประสบการณ์ไปเสริมเติมมันให้มากขึ้น

และทำอย่างไร เราจะไม่เอา  " เรา " เข้าไปเกี่ยวกับ สิ่งนั้น

   การมองเห็นสิ่งที่ " แท้ " นั้นนั้นมันไม่ง่ายเลย ความเป็นตัวตน ที่สั่งสมโดยเวลา จากประสบการณ์ ได้เป็นตัวปิดกั้น อิสระภาพ บางอย่างของเราไป  เชื่อมโยงกับดีวีดี what is meditation?ที่ กฤษณะ มูรติ พูดคุยกันกับ เชอเกียม ตรุงปะ ที่ว่า การทำสมาธินั้นคืออะไร ทำให้นึกขึ้นได้ ถึงประโยคที่ว่า "ผู้สังเกตุกับสิ่งที่ถูกสังเกตุ" คือสิ่งเดียวกัน เพราะโดยทั่วไปมักจะเป็นเช่นนั้น อาจเป็นเพราะการดำเนินชีวิตส่วนใหญ่ของเรานั้นค่อนข้างเร็ว และขาด การ ตระหนักรู้ว่าเราไม่ควรเอา เรา เข้าไปอยู่ในสิ่งนั้น โดยที่เราอาจจะฟังเสียงจากภายในหรือภายนอก โดยไม่ตัดสินมัน เช่นนี้ อาจพาไปสู่การมอง สังเกตุ และเรียนรู้อย่างไม่มีที่สิ้นสุด ปราศจากอคติ และก่อตัวกลายเป็นปัญญาญาณที่แหลมคมมากยิ่งขึ้น

สร้าง: ศ. 16 พ.ย. 2550 @ 21:10   แก้ไข: ศ. 16 พ.ย. 2550 @ 21:10   ขนาด: 2434 ไบต์
ความคิดเห็น
P
1. อ.อาลัม
เมื่อ ศ. 16 พ.ย. 2550 @ 21:35
459624 [ลบ]

  • สวัสดีครับคุณกลิ่นฟาง
  • ผมตาม  2 ประโยคข้างบนมาครับที่ว่า "ทำอย่างไรเราจะมอง "สิ่ง"  นั้น อย่างที่มันเป็นทั้งหมดได้

    ทำอย่างไรเราจะไม่เอาประสบการณ์ไปเสริมเติมมันให้มากขึ้น"

  • หากเราคิดบนฐานคิดนี้เราจะพบกับ "สัจธรรม"ของทุกสรรพสิ่ง อย่างที่ท่านศาสดาอิบรอฮีม (อับราฮัม) ใช้เมื่อท่านพิจารณาดวงตะวัน ดวงจันทร์ และดวงดาว จนพบกับบทสรุปของการค้นหา
  • ขอบคุณสำหรับข้อคิดที่ดีๆครับ
P
2. เก็จถะหวา
เมื่อ พฤ. 22 พ.ย. 2550 @ 14:50
466547 [ลบ]

มีขยะความรู้เกิดขึ้นรกในสมองของเราเสมอ

หากเราไม่ขจัดสิ่งรกๆก่อนจะรับเข้ามา

อาจจะล้นเกินจนความจำสับสนกลายเป็น

อัลไซเมอร์ ลืมว่าตัวเองคือใคร 

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 203.151.232.70
  เรียกใช้งานตัวจัดการข้อความ
ข้อความ:
 
รหัสสุ่ม: (ใส่รหัสสุ่มที่แสดงไว้ด้านบน)
  ยกเลิก
ลมโชย....พัดเอากลิ่นจากดิน...มากระทบฟาง.. ได้กลิ่นละมุนอ่อนๆ ช่วงนี้ข้าพเจ้าเองไม่ได้ไปไหน..เพียงแต่นอนอยู่บ้านจินตนาการ ถึงเมื่อเอนหลังลงฟางตอนอยู่บนดอย.... เมื่อคิดถึงช่วงเวลานั้น..นอกจากจะได้พักผ่อนกายใจที่เมื้อยล้า จากความสับสนในเมือง... แถมยังได้เห็นลีลาการเก็บผักพื้นบ้านของชาวปะกากะยออีกด้วย ฟางมีกลิ่นหอม..นิดๆ ไว้เป็นที่พิงหลังทั้งเช้า สาย บ่าย เย็น ตอนพลบค่ำหากจะหาโอกาสที่จะทำอย่างอื่นที่ดีกว่าการดูละครน้ำเน่าหละก็...ข้าพเจ้าเลือกจะไปเอนหลังนับดาวข้างนอกจะดีกว่า..