ชัมบาลา : หนทางของนักรบ

“ความกล้า”  เป็นอาวุธสำคัญที่สุดของนักรบ  ในหนทางของนักรบชัมบาลา ความกล้า นี้ไม่ได้หมายถึงความอหังการที่จะไปตีหัวใคร หากแต่เป็น ความกล้า ที่จะสัมผัสหัวใจตนเองอย่างสัตย์ซื่อ..ในระหว่างการเดินทางของนักรบนั้น พุทธรรม คงอยู่เคียงข้างและเป็นที่พึ่ง ส่วนสำภาระอย่างอื่น เช่น ความคิดฟุ้งซ่าน  ความกังวล เป็นสิ่งที่ควรพิจรณาคัดออก

การเผชิญหน้ากับความจริงอย่างมี สติ บนพื้นฐานของการเรียนรู้จากประสบการณ์อันสดใหม่ของแต่ละคนจะสามารถนำมาช่วยเยียวยาในสถานการณ์ต่างๆ ด้วยท่วงทำนองในแบบที่ตนเองเป็น ได้ดียิ่งขึ้น อีกทั้งยังช่วยลดความทะเยอทะยานที่จะไปสู่จุดสำเร็จ  จนเป็นอันลืมหลายรายละเอียดที่งดงามและน่าศึกษา

บนหนทางนี้  ไม่มีสิ่งที่เรียกว่า “จุดหมาย”  แต่อาจบอกได้ว่า “ เป้าหมายคือการเดินทาง”  หรือ “การเรียนรู้อย่างไม่มีที่สิ้นสุด”  หนทางแห่งการเรียนรู้ยังคงอยู่กับเราในทุกขณะ ตราบวันสุดท้ายของชีวิต เพียงแต่ “ช้า” กับมันสักหน่อย การช้า ก็เป็นมิติหนึ่งของท้วงท่าแห่ง ความอ่อนโยนซึ่งอาจนำพาสู่ ภาพความงามของสิ่งที่เป็นรายละเอียดเล็กน้อยได้  อาจจะเป็น พระอาทิตย์ขึ้นในยามเช้า  หยดน้ำค้าง  การล้างจาน รับประทานอาหาร ๆลๆ    มีประสปการณหนึ่งของฉัน ในขณะที่ทานขนมตะโก้อย่างช้าๆ ก็เกิดบทสนทนาเล็กๆภายในใจ ราวกับขนมนั้นมีชีวิตและคุณค่าพิเศษ  ฉันได้มองเห็นเส้นทางกว่าจะมาเป็นตะโก้นี้ว่า  กว่าจะเป็นต้นมะพร้าว  กว่าคนจะเก็บมะพร้าว กว่ามะพร้าวจะถูกขูด  ไหนจะคั้น และ อีกมาก  สรุปแล้วตะโก้ชิ้นนี้มีความหมายกว่าอันอื่นๆ มันทำให้เกิดสำนึกถึงคุณค่าอะไรหลายอย่าง..

ภาวะความเป็นธรรมชาติของจิตใจ ( natural state ) ได้หยิบยื่นความท้าทายให้กับฉันในขณะที่เข้าร่วมการภาวนา และจุดประกายให้เกิดการเปิดพื้นที่ ที่เปี่ยมด้วยความผ่อนคลายและอ่อนโยน ราวกับว่ายไปในมหาสมุทรแห่งการตื่นรู้ ภาวะการตื่นจากการหลับไหลของจิตจะนำไปซึ่ง ความผ่อนคลายต่อสภาวะความเป็นจริง เพราะในชีวิตประจำวันทั่วไปต้องเจอกับสิ่งต่างๆทั้งที่เราเลือกแล้วและยังไม่ได้เลือก และโดยปรกติคนเรามักจะหลบหลีกสภาวะอันไม่พึงประสงค์ แต่การเชื้อเชิญสิ่งนั้นอย่างเป็นมิตรและลอง “อยู่ร่วม” เป็นหนึ่งเดียวกับสิ่งนั้น ถือได้ว่าเป็นบททดสอบที่ท้าทายอีกบทหนึ่ง

“หัวใจอันเปราะบาง”  ตามธรรมชาติ  ให้แง่คิดของความจริง อันไม่เที่ยงเหมือนลำธารที่ไหลรินแต่ยังคงความมีชีวิตและความสวยงามไว้อย่างที่มันเป็น หากใจตั้งมั่นว่าจะเป็นนักรบที่ดีแล้ว ต้องมีหัวใจที่ไม่ขัดขืนหรือเขินอาย ไม่กลัวที่จะเผยความจริงในใจ และยอม ให้สิ่งต่างๆมาสะกิดหัวใจ ให้ได้ เรียนรู้  แบ่งปัน  และเต้นรำไปกับชีวิตไปอย่างตระหนักรู้...