ได้มีโอกาสอ่านหนังสือเล่มหนึ่งเลยหยิบมาเขียนเพื่อแบ่งบันเพื่อนๆสมาชิกทุกคน

"หาก การทำงาน คือ ความรักที่จับต้องได้ แล้วคุณได้เคยสัมผัสกับมันแล้วหรือยัง ?"

"วันนี้ยังดีใจอยู่หรือเปล่าที่ได้ทำงาน"

"เคยลองถามตัวเองดูใหมว่า ในทุกๆเช้าที่ตื่นนอนขึ้นมาด้วยหน้าตาที่ยิ้มแย้มแจ่มใส ตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่ว่า มีสิ่งที่เราอยากทำกำลังรออยู่หรือเปล่า"

  ความจริงแล้วในชีวิตของเราทุกคนล้วนมีปัญหากันทั้งนั้นไม่ว่าจะเรื่องงาน เรื่องความรัก เรื่องความสัมพันธ์กับคนรอบข้าง แม้กระทั่งเรื่องการจัดการกับตัวเอง เรื่องยุ่งยากใจเหล่านี้ ถึงจะหนักแค่ไหนก็มีทางออกเสมอ เพียงแต่เราต้องยอมพาตัวเองออกมาจากปัญหาก่อน แล้วค่อยมองย้อนกลับเข้าไปในมุมมองใหม่ เปลี่ยนตัวเองให้เป็นแค่ผู้เฝ้าดู "ให้เป็นผู้เห็น แต่อย่าเป็นผู้เป็น" แล้วปัญหาเดิมๆก็จะเปลี่ยนไป อาจเล็กกว่าที่เราเคยคิดเอาไว้ก็ได้ หรือไม่ก็อาจจะค้นพบภายหลังก็ได้ว่าบางทีมันก็ไม่ได้สำคัญอะไรมากมายขนาดนั้นเมื่อเทียบกับชีวิตของเราที่เหลืออยู่

  ถ้ามันเหนื่อยเกินไปก็พาหัวใจกลับบ้าน

หากวันนี้ ตอนนี้ กำลังรู้สึกเหนื่อย ท้อแท้ หมดพลังหรือกำลังมีปัญหาเรื่องงานอยู่ นั่นเพราะจิตใจกำลังถูกเล่นงานจากเจ้าความคิดแย่ๆ ทั้งหลายที่เข้ามายึดพื้นที่ในบ้านของเราจนเราไม่มีที่จะอยู่ ซึ่งบ้านก็คือใจของเรา  แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าชีวิตของคุณจะสิ้นหวังเสียทั้งหมด คุณยังสามารถกลับมาเป็นคนเดิมที่เปี่ยมด้วยพลังใจได้ ขอให้หมั่นดูแลใจของเราให้เข้มแข็งก็พอ 

ฉะนั้นเมื่อชีวิตมันเหนื่อยนักก็ควรพาหัวใจกลับบ้านเสียก่อน  ยังมีสิ่งดีๆยังรอคุณอยู่ที่บ้าน  แล้วค่อยๆทำความสะอาด ค่อยๆเรียนรู้ด้วยความอดทน และมีสติ ทุกอย่างในบ้านแห่งชีวิตก็จะคลี่คลายไปในทางที่ดีได้  เพราะเรื่องทุกเรื่อง เหตุการณ์ทุกเหตุการณ์ ทำให้เราสามารถสร้างห้องเรียนชีวิตให้ตัวเองได้ตลอดเวลา และที่สำคัญมันจะนำไปสู่การปรับตัวเองเพื่อสิ่งใหม่ๆดีๆในชีวิตที่กำลังรอเราอยู่ในวันข้างหน้า

นำบทความจากหนังสือมาพิมพ์เสียยืดยาว เพียงเพราะอยากให้ทุกคนเห็นกระบวนการที่เกิดขึ้นกับเรือนใจของเรา และหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะเป็นส่วนหนึ่งของกำลังใจที่ทำให้ทุกคนที่กำลังเจอปํญหา สามรถมองปัญหาพร้อมกับแก้ปัญหาในชีวิตได้เป็นอย่างดี เพราะทุกปัญหาย่อมมีวิธีแก้ที่ง่ายที่สุด แต่วิธีที่ง่ายที่สุดจะพบหลังจากใช้วิธีที่ยากที่สุดไปแล้ว "โง่จึงมาก่อนความฉลาดเสมอ"