ตากับยาย

เรื่องจริงไม่อิงนิยาย           ตากับยายอยู่ชายป่า

ทำไร่และไถนา                  ตามประสาอยู่อย่างไทย

ตายายไม่มีลูก                 แกปลูกเรือนหลังไม่ใหญ่

ชายป่านั้นมีไม้                   แกเลื่อยมาทำฝากระดาน 

ปลูกข้าวพอได้ข้าว              ถั่วฝักยาวเลื้อยบนร้าน

ดอกบวบชะอวบบาน              สุขสบายสองยายตา

อยู่มาไม่ช้านาน                เกิดเหตุการณ์ธรรมดา

รถยนต์พาคนมา                 ตัดต้นไม้เข้าในเมือง

ป่าเหี้ยนเตียนโล่งหมด       ไปจนจรดเข้าหัวเหลือง

แดดร้อนราวไปเรือง           ลุกลามไหม้ไร้นาแล้ง

ฝนตกซกซกไหล              น้ำบ่าไปในทุกแห่ง

นาล่มแล้วนาแล้ง                  น้ำนองหน้าสองตายาย

ตายายต้องย้ายถิ่น            หมดแผ่นดินสิ้นสลาย

ยายตาตะเกียกตะกาย    กระเดียดกระบายกระทายกระบุง

เรื่องจริงไม่อิงนิยาย         ตากับยายมาตายในกรุง

ใครเลี้ยงใครบำรุง           ใครทำลายตายายเรา

 เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์

Today I'll tell you a real-life story,

a story about old gramps and granny.

They cleared off some land by the edge of wood

and farmed , the way thai folks aways had.

old Gramps and old Granny had no son.

They built a little house,just enough logs

to saw and split into just enough boards.

They planted their rice and they gathered their rice.

The cowpeas bloomed on the garden fence.

The gourd vines  bloomed like they neber stop.

who could be happier than Granny&Gramps?

It' was't so many years until

a common thing happened'the way things will:

some people drove up and cut the wood down,

put the tree in the truck,and took them to town.

The woodd was gone.What stayed there still

was a yellow,shaved-off,bald-headed hill.

The sun come out like fiery flames

that burnd up Grams'little dried-out fields.

The rain fell slick-slack-slick

it flowed over furrows and rows dikes.

The fields are ruined,the land cracks and creaks.

The water flows down Granny cheeks.

Granny & Gramps have to move along.

No more house and rice and land.

On the highway,look at them scrambling on.

basket on the shoulder,sack under the arm.

A real-life story .No more.That's all.

Gramps and Granny died in the capital.

Tou tell me : Who give sweet and honey

and death to our old and Gramps&Granny?

 by Naowarat pongpaiboon

[translate byRobert Cumming,Deborah cumming,Pornparn sodsie]