ผมพูดเผลอไปบ่อย ๆ แต่ในอยู (ปัจจุบัน) ไม่เขินแล้ว ใครจะยิ้มเมื่อฟังผมก็พูดสู้ ๆ ไปเรื่อย

     วันนี้ผมไปทำหน้าที่วิทยากรกระบวนการกลุ่มของการประชุมระดมสมองวิทยากรกลางภาคใต้ “Healthy Thailand” ที่โรงแรมเจบี หาดใหญ่ ขณะที่ทำหน้าที่ทั้งช่วงเช้าและบ่าย ไม่เป็นไรครับ ใช้ภาษาถิ่น กับกลุ่มในจังหวัดเดียวกัน “ซัดภาษาใต้แบบเมืองลุง” กันเต็มที่ ไม่มีทองแดงหล่น เพราะได้พูดตามที่ถนัด

     พอช่วงเย็น ก็ต้องออกไปนำเสนอสรุปผลการระดมสมอง บนเวที ที่นี้ต้องพูดภาษากลาง จริง ๆ นะหากพูดแล้วรู้ว่าคนฟังฟังเป็นสากล ก็ไม่เท่าไหร่ พูดได้ อาจจะมีบางคำพูดไม่ชัด แต่ก็ไม่เคอะเขินอะไร แต่เวลาพูดให้คนฟังเขาฟัง โดยที่เรารู้อยู่เต็มอกว่าส่วนใหญ่นะเป็นคนใต้ ตรงนี้แหละครับที่มักจะหลุด “ทองแดง” ออกมา วันนี้ก็เช่นกัน บรรยากาศนี้เลยเช่น

          “กลุ่มจังหวัดพัทลุง ที่ผมจะนำเสนอต่อไปนี้ เราได้แหลง (พูดคุย) กันจนตลกผลึกได้ว่า...”
          “ทุกวันนี้เวลาจะพูดคุยกัน ก็ต้องจ่ายเบี้ย (เงิน) ไม่เหมือนเมื่อก่อน...”
          “ข้อหนึง (ข้อหนึ่ง) เราจะเตรียมดินและหน่อปลูก...”
          “เราต้องทำให้ชับ ๆ (เอาจริงเอาจัง หรือมั่นคง) เพื่อความยั่งยืน...”

     จากตัวอย่างที่ยกมา ผมพูดเผลอไปบ่อย ๆ แต่ในอยู (ปัจจุบัน) ไม่เขินแล้ว ใครจะยิ้มเมื่อฟังผมก็พูดสู้ ๆ ไปเรื่อย จะทองแดงบ้างก็ช่าง...นะ