ประเทศไทย - คนส่วนมากเลือกทักษิณ และสมัคร-> เพื่อเห็นแก่ความสุขด้านปากท้องระยะสั้นของตัวเอง

อเมริกา - คนส่วนมากเลือก Bush -> เพื่อปกป้องอัตตาและความปลอดภัยของตัวเอง

ฟิลิปปินส์ - คนส่วนมากเลือกดาราหนัง -> เพราะคิดอะไรดีกว่านั้นไม่ออก

มีอะไรบ้างที่ 3 ประเทศนี้เหมือนกัน -> คนส่วนมากจน คนส่วนมากโง่ คนส่วนมากเห็นแก่ตัว และเป็นประเทศ “ประชาธิปไตย”

ผมคิดว่า ประชาธิปไตย ใช้ได้เฉพาะในประเทศขนาดเล็กที่คนส่วนมากฉลาดและไม่เห็นแก่ตัว (มากนัก) เช่นกรีกโบราณ หรือโลกพระศรีอารย์

ถ้าเรายึดถือประชาธิปไตยอย่างหน้ามืดตามัว สิ่งที่ได้คือ “ผู้แทน” ที่ตอบสนองความตัณหาระยะสั้นของคนจำนวนมากได้ นั่นคือประชานิยม ซึ่งไม่ได้หมายความว่ามันจะนำพามาซึ่งความสุขหรือพัฒนาการอย่างยั่งยืน

มีเรื่องเล่าว่าที่ภูฐาน (ซึ่งกำลังจะเป็นประชาธิปไตย…) เวลาสร้างถนน เค้าจะจ้างคนงานอินเดีย เหตุผลก็คือ คนภูฐานไม่อยากฆ่ามดปลวกบนดินเวลาทำถนน…

หมายเหตุ: ผมรู้ว่าบันทึกนี้มัน politically incorrect แต่อย่าลืมว่านี่คือ Chitpong’s “Personal” Thought นะครับ

คำถามต่อไป: ถ้าประชาธิปไตยต้องการประชาชนที่ “ฉลาด” และ “ไม่เห็นแก่ตัว” ต้องทำยังไง?

(Copy มาจากบล็อกเดิมของผมที่ wordpress)