วันก่อนไปเยี่ยมอาจารย์ธวัชชัยที่หาดใหญ่เพื่อไปทำ proposal ด้วยกัน ก่อนกลับมีโอกาสสนทนา "ธรรม" กันนิดหน่อย (คำเตือน: บทสนทนาจริงไม่ได้ใช้คำหรูหราแบบนี้ การใช้ถ้อยคำหรูหรามีไว้เพื่อการโฆษณาเท่านั้น!)

ชิตพงษ์: ผมคิดว่าเรากำลังมีชีวิตอยู่ในโลกที่อารยธรรมกำลังถดถอย มนุษย์ไม่ได้สร้างสรรค์มากเท่าทำลาย คุณค่าและความเป็นอารยะกำลังเสื่อมคลาย

ธวัชชัย: ใช่ ในอนาคตถ้าเรามองย้อนกลับมา เราน่าจะเรียกยุคนี้ว่า "ยุคมืด"

ชิตพงษ์: งั้นอย่างนั้นจะมี renaissance (ยุคฟื้นฟูศิลปะวัฒนธรรม) ไหมครับ

ธวัชชัย: ผมเชื่อว่าพ้นยุคมืดต้องเข้าสู่ยุคฟื้นฟูฯ เพราะพัฒนาการของทุกสิ่งมีวัฏจักร มีเกิดย่อมมีดับ ยุคสมัยและแนวโน้มของโลกก็เช่นกัน เมื่อมีความเสื่อมย่อมมีความเจริญ

ชิตพงษ์: แล้วเมื่อไหร่จะถึงยุคฟื้นฟูฯ

ธวัชชัย: ผมว่าอีก 2-300 ปี

ชิตพงษ์: อืม...แล้วอะไรทำให้โลกส่งผ่านจากยุคมืดสู่ยุดฟื้นฟูฯ ได้ล่ะครับ

ธวัชชัย: ผมคิดว่าการที่คนจำนวนมากขึ้นตระหนักถึงคุณค่าร่วมบางอย่าง เช่น การต่อสู้กับภาวะโลกร้อน การอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม...

ชิตพงษ์: นั่นคือวัฒนธรรมกระแสรองทั้งหลาย

ธวัชชัย: ใช่ วัฒนธรรมกระแสรองเกิดขึ้นเพื่อเป็นคำตอบต่อปัญหากระแสหลัก คำตอบเหล่านั้นจะเสียงดังมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อมันขยายตัวสู่คนจำนวนมากขึ้น...

อันที่จริงผมไม่เคยคิดถึงยุคฟื้นฟูจริงๆ จังๆ มาก่อน มานั่งคิดๆ ก็ยิ่งเห็นว่า ถ้าเราสามารถทำให้เสียงที่สองกลายเป็นเสียงแรกได้ ย่อมเป็นโอกาสที่จะพาโลกหวนกลับสู่ "อารยธรรม" อีกครั้ง ลองคิดดูว่าถ้ามีคนจำนวนมากพอที่ตระหนักถึงปัญหาภาวะโลกร้อนอย่างจริงๆ จังๆ และเรียกร้องให้รัฐบาลของตนดำเนินนโยบายที่สอดคล้องกับปัญหาที่เป็นจริง หรือการที่คนจำนวนมากพอมีการศึกษาและรู้เท่าทันสื่อกระแสหลัก และเรียกร้องให้สื่อกระแสหลักพูด "ความจริง" ที่ไม่บิดเบือนเพื่อเอาใจตลาด

และผมเชื่อว่าอินเทอร์เน็ตเป็นเครื่องมือที่ดีที่สุดที่จะนำพา "กระแสรอง" สู่ "กระแสหลัก" ได้