มีเรื่องน่าเขียนถึงมากมายเกี่ยวกับควันหลงจากการอบรมครูต่างชาติรุ่น 6 ที่เพิ่งปิดเวทีไปเมื่อเย็นวันนี้ แบบต้องเหนื่อยสุดๆ กว่าทุกรุ่นที่ผ่านมา  เขียนยังไม่ไหวครับ แต่ก็ได้วางหัวข้อกันลืมไว้บ้างแล้ว ในบันทึกที่ผ่านมา  ตอนนี้ขอขัดตาทัพไปก่อนด้วยวิธีง่าย ก็คือไปนำเอาสิ่งที่แสดงไว้ ในบ้านญาติๆ มาวางให้อ่านกัน

      จากการอ่านบันทึกของน้องชายคนเก่ง คนดี อีกคนหนึ่ง  ผมชอบใจจนต้องไปเขียนฝากไว้ดังนี้ :-

• ยอดเยี่ยมครับคุณ น้องชาย
• หากอยู่ใกล้จะชวนไปนิเทศนักศึกษาฝึกสอนด้วยกัน
• ที่ทำๆกันอยู่ในระบบการศึกษา ในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆที่เรียกว่า ห้องเรียน มักเป็นไสยศาสตร์เสียมาก
• เรียนทำไม จะไปให้ถึงไหน ดูเหมือนทั้งคนสอน คนเรียนต่างก็ไม่รู้ชัด
• ที่ร้ายอีกแบบหนึ่งก็คือ เขียนฝัน คือจุดประสงค์ไว้ชัด และสวยงาม แต่พอดูการปฏิบัติในกระบวนการกลับไปอีกทาง  ร้ายกว่านั้นพอตามไปดูตอนประเมินผลก็ไปอีกอย่าง ไม่เห็นจะตอบโจทย์ หรือสอดคล้องต้องกันตลอดสายแต่ประการใด
• ส่วนมากก็จะมาวนเวียนอยู่แถวๆ "ท่องจำ และ บอกต่อ" เท่านั้นเอง
• ขอบคุณ และ คิดถึงมากครับ

            นี่เป็นแค่ Introduction ครับ  Intro ให้กับการที่ท่านจะเข้าไปอ่านบันทึกดีๆ เรื่องนี้ ครับ