เมื่อพูดถึง ความสุข เราต่างก็ยอมรับว่า สุขจากการให้ นั้น อิ่มนาน ยั่งยืน ส่วน สุขจากการรับ นั้น แม้จะตื่นเต้นในบางครั้ง แต่มักจะตามมาด้วยความหนักอกหนักใจ มากบ้าง น้อยบ้าง คนดีจึงนิยมเป็นผู้ให้ มากกกว่าจะเป็น ผู้รับ  แต่เรื่องนี้มาคิดดูอีกที มันยังมีอีกชั้นหนึ่งครับ ผมคิดได้ก็ดวยไปอ่านบันทึกหนึ่งของท่านอาจารย์หมอสกล  สิงหะ และได้ไปเขียนต่อท้ายไว้ว่า ...

ขอบพระคุณมากครับอาจารย์

• อ่านแล้ว ซาบซึ้ง กินใจ
• ไม่ว่าวิชาชีพใด คงต้องเดินเส้นทางนี้แหละครับ
• การลดตัวตน ลดมานะ รู้จัก "ยกท่าน ข่มตน" กตัญญูรู้คุณต่อผู้คนและสรรพสิ่ง คือหนทางนำชีวิตไปสู่สันติสุข
• การศึกษาที่ไม่ได้เสริมสร้างสิ่งเหล่านี้ในกระบวนการเรียนรู้ นับว่าเป็นอันตราย เราจะได้คนเก่ง ที่เห็นแก่ตัว มุ่งประโยชน์ตนเป็นที่ตั้ง ในทุกสาขาอาชีพ .. โลกจะไม่น่าอยู่ขึ้นเรื่อยๆครับ
• จนบางครั้งหมอเกิดความเข้าใจไปว่า หมอเป็นคนให้เท่านั้น ไม่ได้เป็นคนรับ 
• เรื่องนี้น่าคิดครับ .. ผมเพิ่งคุยกับท่านครูบาสุทธินันท์เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา เกี่ยวกับการรับ ว่าหลายคนอาจไม่เข้าใจว่าทำไม คนดีอันเป็นที่เคารพนับถือของเราจึงไม่ปฏิเสธการรับ ทั้งๆที่ท่านก็ไม่ได้เดือดร้อนถึงขนาดต้องไปขอรับความช่วยเหลือเรื่องนั้นๆ จากลูกหลาน บริวาร ..
• สรุปก็คือเราเห็นตรงกันว่า การเป็น "แหล่งของการแสดงน้ำใจอันบริสุทธิ์" นั้น เป็นรื่องสำคัญ คล้ายกับการที่เราพูดถึงการเป็น "เนื้อนาบุญ" ที่พระสงฆ์ผู้ปฏิบัติชอบประพฤติ ปฏิบัติอยู่ จนผู้คนได้มีโอกาสแสดงออกซึ่งความดีงามในจิตใจให้ปรากฏนั่นเอง
• สวัสดีครับ
  
       อ่านแล้วอาจจะงงได้ ว่าผมพูดถึงอะไร และมีที่มาอย่างไร .. ถ้าอย่างนั้นอย่าช้าอยู่เลยครับ  ขอเชิญเข้าไปอ่าน บันทึกนี้ และแนะนำว่าควรอ่านช้าๆ เก็บรายละเอียดให้มากๆ  เชื่อว่าจะได้ประโยชน์มหาศาล จากการอ่านเรื่องดีๆในบันทึกดังกล่าว
• สวัสดีครับ