ความจริงอยากบันทึกเรื่องราวเมื่อวานนี้ในการไปประสานงาน ดูสถานที่และตรวจสอบความพร้อมของอุปกรณ์เครื่องใช้ในห้องประชุม ณ บริษัทแห่งหนึ่งที่เขาเชิญให้ไปพูดคุยกับพนักงานราว 50 คน  ในหัวข้อ "ปรับทัศนคติเพื่อการทำงานอย่างมีความสุข" ซึ่งจะจัดในวันเสาร์พรุ่งนี้ คือ 22 พย. 51  แต่คิดอีกทีน่าจะเอาไว้รวบยอด  รายงานรวดเดียวตลอดกระบวนการเลยจะดีกว่า  เพราะระยะหลังมาเห็นคนอ่านน้อยลง  ก็น่าจะปรับตัวเขียนเท่าที่จำเป็นและเห็นเหมาะสม  แต่ก็ยังคงทำไปด้วยใจอยากแบ่งปัน และได้ผลเท่าไหร่ พอใจเท่านั้น เหมือนเดิม ครับท่าน !

    บันทึกนี้จึงขอแหวกแนวไปอีกหน่อยด้วยการไปสกัดเรื่องราวมาจาก Blog ใน learners.in.th ที่เปิดใช้เพื่อประกอบการเรียนการสอนวิชาเทคโนโลยีสารสนเทศสำหรับครูในภาคเรียนนี้ครับ 

    จาก Blog ดังกล่าว มีบันทึกผมที่เขียนสื่อสารถึงนักศึกษาไปแล้วแล้ว 5-6 บันทึก  แต่ละครั้งก็มีจุดมุ่งหมายหลัก และ จุดมุ่งหมายแอบแฝง ต่างๆกันออกไป  ที่ว่าแอบแฝงนั้นคือมีการวางเงื่อนไขเพื่อจะให้เขาแสดงปฏิสัมพันธ์ด้วยการเขียน Comment ออกมา แล้วก็ตรวจสอบทั้งเรื่องเนื้อหาและความสมบูรณ์ในทุกๆด้าน  เพราะได้ให้หลักการไปแล้วว่า หัวใจไม่ได้อยู่ที่ระบบคอมพิวเตอร์ หรือเทคโนโลยีที่เป็นเครื่องมือ แต่อยู่ที่ สาร และ การสื่อ มากกว่า 

    ข้อมูลและสารสนเทศที่ผู้เรียน จัดทำ และสื่อสารจึงต้องได้รับการดูแลมากเป็นพิเศษ โดยเฉพาะยุคหลังๆที่ระบบการเรียนการสอนในระดับการศึกษาขั้นพื้นฐานเปลี่ยนไป อันเนื่องมาจากการปฏิรูปการศึกษาที่ได้ผลออกมา เป็นความสำเร็จที่ย่อยยับ มากมายนั่นเอง

    ตัวอย่างต่อไปนี้มาจากบันทึกแรกของผม แล้วจะตามด้วยตัวอย่างการ Comment ของนักศึกษา และปิดท้ายด้วยคำชี้แนะครับ .. ไม่ได้แอบนินทา  แต่นำสิ่งที่เป็นปัญหามาใช้เป็นสื่อการเรียนรู้ .. แบบที่ว่า "ผิดเป็นครู" เท่านั้นเองครับ

..............................  OK นะ ผมว่า พิมพ์ผิด ตกหล่นบ้าง เกินบ้าง เดี๋ยวคงดีขึ้น

    สวัสดีค่ะ

    สวัสดีคะอาจารย์

สำหรับประสบการณ์ในการใช้ICTของดิฉัน ช่วงมัธยมศึกษาตอนต้นมีอยู่เหตุการณ์หนึ่งที่ข้าพเจ้าไม่เคยลืมเลยเพราะมีอยู่วันหนึ่งข้าพเจ้าไปเที่ยวบ้านเพื่อนแล้วเพื่อนได้ชวนไปดูคอมพิวเตอร์เครื่องใหม่ เพราะแม่ของเพื่อนซื้อให้ในวันเกิด เมื่อข้าพเจ้าเห็นดิฉันก็ขอเพื่อนเล่น พอดิฉันเล่นไปสักพักก็มีข้อความภาษาอังกฤษเกิดขึ้น ดิฉันตกใจมากความตกใจของดิฉันทำให้ดิฉันทำอะไรไม่ถูกเพราะอยู่แค่ม.2ดิฉันก็กลัวเพื่อนโกรธจึงทำให้ดิฉันถอดปลักไฟออกแล้วก็กลับบ้านโดยไม่รู้เลยว่าคอมพิวเตอร์เป็นอะไรบ้าง การปิดเครื่องแบบนั้นมันเป็นวิธีที่ผิดมาก จึงทำให้ข้าพเจ้ารู้สึกผิดมากจึงมาบอกความจริงกลับเพื่อนตอนจบม.3 เพื่อนๆก็พากันหัวเราะดิฉันกันที่ทำแบบนั้น ข้าพเจ้าหวังว่าคงจะได้รับความรู้จากอาจารย์เพิ่มมากขึ้นหลังจากจบหลักสูตรนะค่ะ ขอบคุณคะ

.................  เล่าเรื่องได้เป็นธรรมชาติดี ... สรรพนามนี่น่าจะเอาอย่างเดียวก็พอ เอาที่ใช้สื่อกันจริงๆน่าจะดีกว่า   เรื่อง ค่ะ กับ คะ นี่เห็นผิดกันบ่อยเหลือเกิน โปรดระวังเพิ่มขึ้น  รวมทั้งการพิมพ์ตัวอักษรกับตัวเลข หรือไทย-อังกฤษติดกัน ไม่นิยมทำ

    ..............................

     แค่นี้พอนะครับ  ที่เขียนเสริมกำลังใจ เขียนได้ดีมีอีกมาก แต่ไม่อยากนำมาวาง เดี๋ยวจะรู้กันหมดว่า "บ้ายอ"...  อิ อิ อิ.

    หลังได้รับ Comment จากนักศึกษาท้ายบันทึกแรกดังกล่าวข้างต้น  ผมยังได้ไปหยอดปิดท้ายไว้อีกว่า ...

34. Handy
เมื่อ ศ. 21 พ.ย. 2551 @ 07:28
326824 [ลบ]

สวัสดีครับ

• ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาทักทาย ให้กำลังใจ และแสดงออกซึ่งความรู้สึกดีๆ  ตลอดจนความมุ่งมั่นที่จะเรียนรู้ เพื่อทำให้การเรียนมีคุณค่า มีความหมาย และนำไปใช้ประโยชน์ได้
• มีข้อสังเกตตามที่ได้นำไปบอกกล่าวในห้องเรียนแล้ว   แต่เพื่อความชัดเจน  และเป็นร่องรอยให้ตามมาอ่านทบทวนได้  ขอสรุปไว้ตรงนี้อีกครั้งดังนี้

1. การเขียนตอบบันทึก  พยายามอย่าพิมพ์ติดต่อกันยาวๆ ทำให้ไม่อยากอ่านเพราะดูเหมือนข้อความมันเยอะ  ขอให้ย่อหน้าบ่อยๆ  ตัวเลขกับตัวอักษร และภาษาไทย-อังกฤษ อย่าพิมพ์ติดกัน เว้นวรรค  และเว้นบรรทัดบ้าง ให้ดูน่าอ่าน  ไม่อึดอัด
2. พยายามอย่าเขียนยาวมาก ไม่ต้องอารัมภบทมาก เข้าเรื่องที่เป็นข้อคิด ความเห็น ความรู้สึกของเราให้เร็ว  แม้ถ้อยคำที่สั้นกระชับ หากเลือกสรรดีๆก็สื่ออะไรที่เราต้องการได้มาก  ควรฝึกสังเกตการเขียน Comment ของผู้อื่นแล้วนำมาปรับปรุงของเราให้ดีขึ้น
3. ตรวจสอบอย่างน้อย 3 รอบก่อนส่งขึ้นไป  เพื่อแก้คำที่พิมพ์ผิด  คำไหนที่ไม่แน่ใจให้ตรวจสอบความถูกต้องจากพจนานุกรมก่อน  จะได้เป็นโอกาสดีในการพัฒนาความรู้และทักษะทางภาษาไปด้วย .. ผิดบ่อยๆ ผิดซ้ำๆ ทำให้ได้ชื่อว่าเป็นคน ไม่ละเอียดรอบคอบ ... ถึงจะขยันและเก่ง .. คนเขาก็ไม่ค่อยเชื่อถือหรือไว้วางใจให้ทำงานสำคัญๆ .. อย่าลืมว่าไปพิมพ์เลขศูนย์ของเขาขาดหายไปตัวสองตัว อาจทำความล่มจมให้เขาได้นะ
4. สรรพนามที่ใช้ เลือกให้เหมาะตามที่เป็นตัวเรา จะใช้ ผม กระผม หนู หรือ ดิฉัน  ข้อสำคัญอย่าใช้สับสนปนกัน เดี๋ยวดิฉัน  เดี๋ยวข้าพเจ้า ก็เห็นมีอยู่บ้าง .. โดยความเห็นส่วนตัว คิดว่าคำ "ข้าพเจ้า" ไม่น่าจะเหมาะ  เพราะไม่เห็นศิษย์กับครูที่ไหนเขาแทนตัวเองว่าข้าพเจ้าเลย .. จะมีก็ตอนนักการเมือง หรือเจ้าใหญ่นายโตเขาขึ้นเวทีกล่าวปราศรัยกัน
5. ฯลฯ .. ลองตรวจสอบ ค้นหาความผิดพลาดและใช้เป็นครูสอน  ไม่ให้ทำผิดอีก ... ทุกอย่างก็จะพัฒนาขึ้นได้ .. ขอให้กำลังใจทุกคน

• ขอบคุณครับ