ผมรักสวนโมกข์ .. เคยบวชเรียนและจำพรรษาที่นั่นเมื่อ ปี 2531 เพื่อนๆขอให้ช่วยเป็นประธานรุ่นพระนวกะในปีนั้น มีความประทับใจมากมาย ได้เอาเหงื่อล้างอัตตากันไม่น้อย  เช่นขุด-ขนดิน ปรับระดับพื้นที่สวนโมกข์นานาชาติ ฯลฯ  วันหนึ่งขณะที่เดินอยู่กับท่านอาจารย์โพธิ์ มีนกป่าตัวเล็กบินเล่นและส่งเสียงร้องอยู่ในพุ่มไม้ใกล้กุฏิท่านอาจารย์พุทธทาส  ท่านชี้ไปที่นกแล้วบอกว่า เห็นไหม มันบินไปไหนๆได้สบายเพราะมันไม่แบกอะไรไปเลย .. สั้นๆแต่ประทับใจ .. ลาสิกขาบท ออกมาทำงานแล้วก็ยังนึกเรื่องนี้ถึงอยู่บ่อยๆ จึงเขียนบทกลอนไปวางให้อ่านกันใน Pantip.com นานมาแล้วครับ ..

                          เจ้านกน้อย ทำไม บินไกลนัก

                    ไม่รู้จัก เหนื่อยล้า หรือไฉน

                    ทุกทุกวัน เราเห็น จนเจนใจ

                    เจ้าบินได้ อย่างไร แสนเสรี

                            มองดูเถิด เห็นอะไร ในเรื่องนก

                    เจ้าวิหค แบกอะไร ไปไหมนี่

                    แล้วเราล่ะ แบกอะไร ทุกนาที

                    แบกอย่างนี้ ไม่ฉลาด ปราชญ์ให้ปลง

                            ปลงออกไป ใช่ฝืนใจ ฝืนความคิด

                    ปลงด้วยจิต เห็นพิษภัย เลิกไหลหลง

                    ยิ้มรับสู้ ทุกสิ่งไป ใจมั่นคง

                    เป็นอานิสงส์ เรื่องวิหค นกโบยบิน.