เมตตาหรือฆ่ากัน?

             วันนี้กับการทำงานประจำ อาชีพคนสวมหมวกขาว มีทั้งสนุก เศร้า หลากหลายอารมณ์เพราะเราเอาใจเราไปผูกกับชีวิตคนอื่น บางครั้งไม่แยกแยะบ้างเป็นบางครา

             วันนี้ทุกข์หรือสุขไม่รู้ ?

      มีคนไข้รายหนึ่งสูงอายุ มีอาการหลายโรค ทั้งโรคหัวใจ โรคไต เบาหวาน ความดันโลหิตสูง เข้า ๆ ออก ๆ โรงพยาบาลด้วยปัญหาโรคหัวใจ ตาเคยส่งต่อโรงพยาบาลที่มีศักยภาพสูงหลายครั้ง บางครั้งต้องใส่ท่อช่วยหายใจ บทสรุปคือตาเจ็บทุกครั้ง

          วันนี้อาการตาไม่ดีขึ้น มีปัญหาเจ็บหน้าอก หายใจลำบาก       (แต่รู้สติตลอด) ถ้าหากเป็นหมอก็คงต้องใส่ท่อเครื่องช่วยหายใจ

        หากให้ใครทายก็คงต้องส่งต่อ  แต่ตรงข้าม

สิทธิ์ผู้ป่วยเต็มที่ ตามีส่วนร่วมกับแผนการรักษา เลือกปฏิเสธไม่ใส่ท่อช่วยหายใจ รับรู้ว่าตนเป็นโรคอะไร เพราะทุกครั้งได้คุยกับแพทย์ใหญ่ที่จังหวัด "เป็นโรคนี้รักษาไม่หาย ต้องทำใจนะพ่อใหญ่"

       ตาแกจำทุกประโยคที่หมอพูดได้ขึ้นใจ

       หมอต้องเกลี่ยกล่อมนาน ญาติก็จนใจเพราะแกห้ามอย่างสุดฤทธิ์

สุดท้าย เราแนะนำการรักษาซึ่งเขาเหล่านั้นทราบดี หมอให้กลับบ้านเพราะหากมารอตายที่นี่ ไม่ได้ทำอะไรก็เหมือนไม่ได้รักษา ให้กลับบ้านไป เซ็นต์ไม่สมัครอยู่

     พยาบาลทำตามคำสั่ง พร้อมแนะนำ ให้พักชั่วคราว เพราะต้องให้ออกซิเจนพยุงอาการไว้ก่อน พูดง่าย ๆ ก็คือทำใจไม่ได้ เหมือนฆ่าคนทางอ้อมหรือเปล่าหนอ? ขัดคำสั่งหมอแบบกราย ๆ

   ตาเริ่มอาการดีขึ้นเอง พร้อมให้ถอดบริเวณที่ให้ยา และถอดออกซิเจน ญาติเปลี่ยนเสื้อผ้า และพาตากลับบ้าน

    ตอนนี้ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นนะ

    เมตตาหรือฆ่ากันหนอ ?

    บาปหรือบุญ คิดกันเอาเองนะค่ะ  แต่ที่แน่ ๆ ใจทุกข์แล้ว