เอาแต่ใจตัวเอง เป็นนิสัยของลูกโทนหรือเปล่า?

     ใครเป็นลูกคนเดียวหรือที่เรียกว่าลูกโทนของครอบครัวบ้าง? ยกมือขึ้น.... ฉันนี่แหละเป็นหนึ่งในนั้น..... วันนี้ที่เขียนบันทึกเรื่องนี้ เพราะเมื่อกี้รู้สึกว่าตัวเองนิสัยไม่ดีเลย เหตุการณ์มีอยู่ว่า เพื่อนบ้านมาคุยกับแม่ที่บ้าน ฉันก็นั่งทำงานอยู่ในบ้าน แล้วจู่ๆ ก็ได้ยินเสียงคนด่ากัน เอ็ดตะโรอยู่หลังบ้านฉัน ด่ากันไป ด่ากันมา ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด แล้วก็เสียงดังมากขึ้นเรื่อยๆ ตอนนั้นรู้สึกว่ามันปรี๊ดทันที สติกระเจิงไปหมดแล้ว ด้วยความที่ฉันเคยชินกับการอยู่บ้านเงียบๆ คนเดียว จึงทนไม่ได้ที่จะมีคนมาทำเสียงดังที่บ้านของตัวเอง ทันใดนั้น ฉันลุยทันทีค่ะ ผสมโรงด้วยคนเลย เผลอตัวด่าตามไปทันที ตอนนั้นไม่รู้แล้วว่าใครผู้ใหญ่ใครเด็ก รู้สึกแต่ว่าไม่มีมารยาทหรือเกรงใจเจ้าของบ้านบ้างเลย หลังจากเหตุการณ์สงบลง สติเริ่มกลับเข้าร่าง เราทำอะไรไปเนี่ย ไม่น่าเผลอตัวด้วยเลย....

     กลับมานั่งคิดๆ สาเหตุอาจจะเกิดจากการที่เราถูกตามใจเพราะเป็นลูกคนเดียวหรือเปล่า? อยากจะทำอะไรก็ทำ โดยที่ไม่ได้คิดถึงคนอื่น ส่วนหนึ่งก็น่าจะใช่ สิ่งนี้ทำให้เรานิสัยเสีย ไม่เกรงใจหรือไว้หน้าแม่ของตัวเอง แต่ก็แหละนะสิ่งที่ทำไปแล้วก็แก้ไขอะไรไม่ได้อีกแล้ว นอกเสียจากว่าจะปรับปรุงไม่ให้เกิดซ้ำขึ้นอีกในคราวหน้า.......

     ฉันไม่รู้ว่าลูกโทนของบ้านอื่นๆ จะมีนิสัยเป็นอย่างไรบ้าง จะเหมือนฉันบ้างหรือเปล่า? วันนี้ฉันได้ค้นพบด้านมืดของตัวเอง ลึกๆ แล้วฉันก็เป็นคนเอาแต่ใจตัวเองอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน โดยเฉพาะกับแม่ของตัวเอง ไม่เคยยอมแม่เลย.... ฉันคงต้องปรับปรุงตัวเองเสียใหม่แล้วนะเนี่ย.... วันนี้ก็เลยขอสารภาพผิดผ่านบล็อกซะเลยนะคะ