• เป็นไงบ้างปุ๊ก สนุกกับการเรียนไหม
• เหงาก็เข้ามาเขียนบล็อกนะครับ คนทางนี้รออ่าน ติดตามเพื่อนๆ ที่จากไปเว้า ลาวอยู่ทางโน้น
• ขอให้มีความสุขกับการเรียนนะครับ
  

ขอบคุณค่ะอจ. หนึ่ง สำหรับกำลังใจ :-)   มาเรียนแลล้วรู้สึกเลยว่าความรู้เกี่ยวกับวิจัยแค่ป โท ช่วยได้ไม่เท่าไหร่เอง   ต้องเพิ่มอีกเยอะเลย  อจ คงสบายดีนะคะ   แล้วจะเข้ามาอ่านบทความใน blog บ่อยๆค่ะ

พี่ปุ๊กคะ

• อ่าน blog พี่ปุ๊กแล้วนึกถึง "เพลงจ้องตากับความเหงา" ของ ลานนา จังเลยค่ะ ...อินเทรนด์มากเลยนะพี่ปุ๊ก

• ในค่ำคืนที่เหว่ว้า ฉันนั่งจ้องตากับความเหงา
  ชีวิตว่างเปล่าไม่มีใคร
  โลกของฉันมันเปลี่ยนสี ตั้งแต่เขาทิ้งฉันไป
  และฉันก็เหลือแค่ใจร้าวๆ
  
  จะคิดถึงคำว่ารัก ที่เลยผ่านไปให้มันคุ้น
  ให้ใจเคยอุ่นคุ้นความหนาว  
  จะอย่างไรก็ช่างมัน ก็จะคิดถึงวันเก่า ดูสิน้ำตาจะมีเท่าไร
  
  * เมื่อมันเหงาก็ต้องเหงา ยังไงต้องทน
  ถนนของความเดียวดายยังอีกไกล
  เมื่อมันเหงาก็ต้องเหงา ต้องอยู่ให้ได้
  ชีวิตดำเนินต่อไป ขาดเขาแล้วมันจะตาย ให้รู้ไป
  
  ** ในค่ำคืนที่เหว่ว้า ฉันนั่งจ้องตากับความเหงา ยอมรับความเศร้าไม่ไปไหน
  บอกตัวเองตั้งแต่นี้ ไม่มีเขาไม่เป็นไร
  จากนี้ต้องทำหัวใจให้ชิน
  

เวลาเหงาหรอค่ะ ให้หากิจกรรมที่อยากทำแต่ไม่ค่อยได้ทำ ลองทำอะไรใหม่ๆ ดู จะทำให้ลืมความคิดถึงบ้านได้ชั่วขณะค่ะ

ถ้าเหงามั่กมากจริงๆ ก็...โทรไปหาคนที่รักและห่วงใยเรา ก็จะหายคิดถึง หายเหงาได้ แต่...ขอให้เป็นทางเลือกสุดท้าย ต้องลองอดทนก่อนค่ะ แล้วจะแกร่ง...ได้จริงๆ

^___^

อยากฟังเพลง จ้องตากับความเหงา แบบออนไลน์น่ะค่ะ   มี URL มั๊ยคะ

       นั่นแน่ !!! แอบนอนร้องไห้รึเปล่าเนี้ย   จำได้ว่าตอนไปอยู่  มข.  ครั้งแรก มันเศร้าสุด ๆ  อากาศก็เย็นสุด .... สุด  มันเงียบเหงาสุด .... สุด    อุอุ  แล้วก็มีเรื่องเล่าที่น่ากลัวสุด ๆ ที่สะพานขาว   เหอ ๆ  อย่าไปแถวนั้นดึก ๆ ดื่น ๆ นะ .....................  อิอิ  ล้อเล่นจ้าไม่มีอะไรหรอก     ความเหงาบรรเทาด้วยกิจกรรม  พี่ปุ๊กลองหาอะไรกิจกรรมอะไรทำสักอย่างสิจ้า  

       อิอิ ถ้าเหงา และ หนาว มาก ๆ ต้องหาใครสักคนอยู่ข้างกายจะได้คลายทั้งหนาวกายและเหงาใจ  5555

     ปล. ตั้งแต่พี่ปุ๊กไปเรียน  น้อย ผวา สุด ๆ เวลาได้ยินเสียงโทรศัพท์   ...เครียด   ... กินข้าว

      คุณอิงจันทร์ก็แซวพี่moonlight ของเรา จังเลยนะมันเป็นธรรมดาของคนที่ที่อยู่ไกลบ้านน่ะ  หม่อมกลางก็เป็นเหมือนกันน่ะสมัยเมื่อเกือบ 10 ปีที่ได้เข้าเมืองกรุงเพื่อไปศึกษาต่อน่ะ  เวลาที่พ่อกับแม่โทรไปหาน้ำตามันไหล   (แต่เดี๋ยวมันจะชินค่ะเพราะว่ามันจะมีสิ่งที่มาทำให้เราไม่เหงาเลย)

    แต่หม่อมกลางมีวิธีแก้ความเหงาค่ะ  มีดังนี้

    1.  เหงา..............เศร้า = กิน

     2. เหงา..............เศร้า  = กิน

     3.  เหงา.............เศร้า  = กิน

     4.  กลับไปทำข้อ 1-3 ค่ะ  จบ

ส่ง link  เพลงจ้องตากับความเหงา  มาให้จ้า  เป็น MV  นะจ๊ะ 

ดีใจจัง เพื่อนๆ มาตอบเยอะเลย เริ่มไม่เหงาแล้วหละ แต่จะสับสนกับชีวิตแทน  อจ บอกว่ามันจะเป็นอย่างนี้ประมานเดือนนึง  ถ้ามันยังไม่หาย มันต้องบ้ามากกว่านี้  55555

และแล้วก็มีคนเผยความหลังออกมา ว่าเคย homesick  เหมือนกัน อิอิ

• Music is my life.

ในค่ำคืนที่เหว่ว้า ฉันนั่งจ้องตากับความเหงา
ชีวิตว่างเปล่าไม่มีใคร......

 ฟังเพลง...แล้วอย่าจ้องตากับความเหงาเพลินล่ะ

เปลี่ยนไปจ้องตากับหนุ่ม ๆ (ถ้ามี) หากโอกาสอำนวย.... อย่าคิดว่า ชีวิตว่างเปล่าไม่มีใคร
ยังมีใคร ๆ อีกมากมาย....ที่รัก...และคิดถึง..ปุ๊กเสมอ...

ขอให้มีคนมาจ้องตาแทนความเหงา...ทีเหอะ.... สาธุ.....ๆๆๆ

- เป็นคน มข. ค่ะ

ไม่เหงาหรอกคะ  คนที่นี้น่ารักออก  หาอะไรทำ อ่านหนังสือ และ นอน (อันนี้ชอบมากเลย) เดี่ยว ความเหงาก็หายไปเองนะคะ

• ใช่ค่ะ  มข. ไม่เหงาหรอก คนเยอะ จัดงานก็บ่อยๆ  ^__* ลองไปเดินๆดูได้นะคะ
• มมส สิน่าจะเหงากว่าเมืองเล็กๆ เงียบๆ....แต่เราก็ไม่เหงาค๊ะ...งานเยอะจนจะหง่อมแล้ว... (บ่นๆๆ) ^__* อิอิ

พี่ปุ๊กสู่ๆๆๆๆ

เดี๋ยวก็เจอ เพื่อนใหม่....สังคมใหม่...อะไรใหม่ ๆ โดยเฉพาะ ประสบการณ์ใหม่ๆ เพียบผมว่านะ...น่าจะสนุกดีออก

ขอให้มีความสุขกับการเรียนนะพี่

หอสมุดถ้ามีปัญหาอะไรผมกับอิงจันทร์จะโทรไปหาครับ อิอิ

คิดถึงจังเลย

ถ้าว่างจากการเรียนเมื่อไหร่แวะมาที่หอสมุดบ้างนะคะ

ดรีมคิดถึงนะ