อ่านข่าวจาก ผู้จัดการรายวัน ที่กรมการค้าภายในเชิญตัวแทนค้าปลีกไปร่วมร่างไกด์ไลน์ค้าปลีก แต่เข้าประชุมรายเดียว  (คนอื่นไม่ว่าง !) ด้วยความเข้าอกเข้าใจ และสงสาร

อ่านจบแล้ว อดไม่ได้ตั้งคำถามทางวิชาการว่า เป็นไปได้เพียงใด ในการบริหารต้นทุนของสินค้าในการค้าปลีก ให้กลายเป็นศูนย์

คำว่า ต้นทุนศูนย์ หมายถึง ไม่ต้องออกเงินซื้อสินค้าเลยสักบาทเดียว แต่ขายได้ กำไรเก็บ

คำตอบคือ เป็นไปได้ครับ แม้จะไม่ง่ายนัก เพราะต้องตั้งต้นให้ใหญ่ยักษ์

สงสัยไหมครับ ว่าทำไม

คำตอบอาจอยู่ที่ความเข้าใจของเราในศัพท์ทางเทคนิคในข่าวนี้ เช่น ค่าธรรมเนียมแรกเข้า(เอนทรานซ์ ฟี) 2 แสนถึง 1 ล้านบาท ต่อหนึ่งสินค้า, การเรียกส่วนลดการขายตามปริมาณเป้าหมาย (รีเบต) โดยเฉลี่ยส่วนใหญ่อยู่ที่ 1% จากยอดขาย แต่มีบางรายเรียกเก็บสูง 5-6%, การประวิงการจ่ายเงิน ห้างค้าปลีกบางราย มีการจ่ายเงินให้ผู้ผลิตสินค้าต่างกัน เร็วสุด 30 วัน ช้าสุด 90 วันก็มี

ประเด็นเหล่านี้ ผู้ซื้อที่มีอำมหิตาจิต มักจะชอบ เพราะจะรู้สึกว่า ซื้อของได้ถูกลง "ตั้งหลายเปอร์เซนต์" แน่ะ แต่เบื้องหลังของถูกหลายเปอร์เซนต์เหล่านี้ คืออะไร ?

สมมติว่าผมเรียกเก็บค่าธรรมเนียมแรกเข้าของสินค้า รายละ 1 ล้านบาท คูณรายการสินค้าทั้งห้าง (น่าคิดนะครับ ว่ากี่รายการ) นำมาใช้เป็นทุนหมุนเวียนสร้างสาขา จ้างคน ได้สบาย ๆ รับมือกับต้นทุนคงที่โดยไม่ต้องจ่ายเอง

รีเบต เพิ่มมาร์จินกำไรขึ้นเป็นหลายเท่า โชวห่วยขายกัน 2-3 ชิ้น ห้างใหญ่ ขายได้ชิ้นเดียว กำไรดันเท่ากัน !

ยังไม่หนำใจ โชวห่วย ต้องเอาเงินไปจมเป็นปี แต่ห้างไม่ต้องออกเงินเลย มีของมาขาย ขายหมดก่อน เอาเงินไปหมุน ได้กำไรการขาย แถมผลตอบแทนจากเงินหมุน ก็ไม่มีต้นทุน

สะใจไหมครับ ?

โชวห่วย จึงกลายเป็น endangered species ด้วยเหตุผลดังฉะนี้ ฯ

สรุปแล้ว ...

ไม่ว่าง ! ....."เป็นคำตอบสุดท้าย"

ถูกต้องแล้วคร๊าบ !