ฮา..หน้าบัลลังก์๒

26512

true         การไปรับราชการต่างจังหวัดของข้าราชการมักจะเจอเรื่องสนุกสนานเกี่ยวกับภาษาเล่ากันมาเป็นทอดๆ อย่างเช่น หมอหนุ่มรูปหล่อซึ่งเป็นคนภาคใต้ไปรับราชการที่ภาคเหนือ วันหนึ่งมีคนไข้สาวหน้าตาดีไปรับการตรวจรักษา หมอก็ถามว่า “มาหาหมอเป็นอะไรเหรอ” คนไข้สาวมองหน้าหมอหนุ่มแล้วยิ้มอย่างมีไมตรีแล้วตอบว่า “คันหอค่ะ”  (คันหอหมายถึงอาการคันที่ง่ามนิ้ว) หมอหนุ่มกำลังดูดโอเลี้ยงสำลักโฮเลี้ยงไอแค๊กๆ คนไข้สาวถามว่า “คุณหมอเป็นอะไรไปคะ” หมอหนุ่มตอบว่า “ผมคันคอ”...แคว๊กๆๆๆ แต่เรื่องภาษาในทางกฎหมายสำคัญมากๆ บางครั้งภาษาท้องถิ่นทำเอาผู้พิพากษาที่ไม่เข้าใจทำให้สูญเสียความยุติธรรมโดยไม่รู้ตัว         สมัยก่อนนานมาแล้ว ที่ภูเก็ตมีคำพิพากษาศาลฎีกาได้พิพากษายกฟ้องคดีอุฉกรรจ์เรื่องหนึ่งซึ่งเป็นที่เล่าขานกันในหมู่อัยการและทนาย เหตุที่ศาลยกฟ้องเพราะประจักษ์พยานเห็นจำเลยแต่งกายไม่เหมือนกัน ต้องเข้าใจอย่างหนึ่งว่าสมัยก่อนการบันทึกปากคำพยาน ศาลจะบันทึกด้วยการเขียนด้วยลายมือศาลเอง ดังนั้นจะไม่มีใครรู้ว่าศาลบันทึกว่าอย่างไร จะรู้ก็ต่อเมื่อศาลอ่านให้ฟัง (ไม่เหมือนสมัยนี้ที่บันทึกลงเทป บางทีเราก็ได้ยินว่าศาลบันทึกว่าอย่างไร) ในบันทึกคำเบิกความประจักษ์พยานคนหนึ่งศาลบันทึกว่า “จำเลยสวมเสื้อขาว กางเกงสีดำ” ส่วนพยานอีกคนหนึ่งตอบทนายจำเลยถามค้านว่า “จำเลยสวมเสื้อขาว ค้อดำ” ศาลซึ่งเป็นคนภาคกลางก็บันทึกว่า “จำเลยสวมเสื้อขาว คอดำ”  อัยการโจทก์ก็ไม่ถามติงให้ชัดเจนว่ามันหมายถึงอะไรกันแน่ เมื่อคดีไปถึงศาลฎีกา ศาลฎีกาพิพากษายกฟ้องเพราะประจักษ์พยานเบิกความไม่เหมือนกัน แต่เรื่องนี้มันมีเบื้องหลังครับ         ภาษาใต้ โดยเฉพาะภูเก็ตเขาเรียกกางเกงว่า “ค้อ” ถ้าบอกว่า “ค้อสั้น” ก็หมายถึงกางเกงขาสั้น ถ้า “ค้อดำ” ก็หมายถึงกางเกงสีดำนั่นเอง แต่เนื่องจากศาลไม่เข้าใจภาษาถิ่นจึงเกิดปัญหาในการวินิจฉัยของศาลฎีกาว่าพยานคนหนึ่งว่าสวมเสื้อขาวล้วน ส่วนประจักษ์พยานอีกคนอ้างว่าสวมเสื้อขาวที่มีคอสีดำ จึงไม่น่าเชื่อว่าคนที่อ้างว่าเห็นจำเลยกระทำผิดนั้นจะเห็นเหตุการณ์จริง ไปโน่น....         ตอนผมเป็นทนายก็เจอเรื่องแปลกๆมาครั้งหนึ่งแล้ว เจ้าหน้าที่หน้าบัลลังก์เป็นคนท้องถิ่น พอให้พยานสาบานตัวเสร็จแล้วก็บอกกับพยานเป็นภาษาใต้ว่า “เดียวตนต๊อบศาลดังๆนะ” (ประเดี๋ยวคุณตอบ(คำถาม)ศาลดังๆนะ) พยานพยักหน้าหงึกๆ...         ศาลถามว่า “เอ๊า..พยานชื่ออะไร” และแล้วทั้งศาล อัยการและทนายก็ต้องตกใจเมื่อพยานเอาสองมือตบลงบนคอกพยาน “โครม โครม โครม”         ศาลร้องถามเสียงว่า “ทำบ้าอะไร” อิอิ         พยานตอบว่า ก็มัน(ชี้ไปที่เจ้าหน้าที่หน้าบัลลังก์)บอกให้ตบศาลดังๆ ฮา.....         ภาษาท้องถิ่นภูเก็ตกับพังงามันคล้ายกันเพราะส่วนใหญ่เป็นลูกหลานจีนฮกเกี้ยน เวลาชาวบ้านไปศาลก็มักจะพูดภาษากลางไม่ได้ก็จะพูดภาษาท้องถิ่น ซึ่งภาษาท้องถิ่นภูเก็ตพังงา จะผสมระหว่างภาษาจีน อังกฤษและภาษาไทยภาคใต้  เช่น เวลาขับรถเปลี่ยนเกียร์เขาจะเรียก เชนเกียร์ (Change Gear) เดินให้ดีนะระวังตกจุ๊ยก้าว หมายถึงให้เดินระมัดระวังจะตกคูระบายน้ำ คำบางคำเป็นภาษาจีนแต่จะแตกต่างกับจีนทางภาคกลาง เช่น ร้านโชห่วย แต่ทางภูเก็ตพังงาเรียกร้าน จับโห่ย         ผู้พิพากษาที่มาจากภาคอื่นในยุคหลังๆ (หลังจากเกิดเหตุเสื้อขาวค้อดำมาแล้ว อิอิ) ก็มักจะกันเหนียวถามเจ้าหน้าที่หน้าบัลลังก์ซึ่งมักจะเป็นคนท้องถิ่นเพื่อความเข้าใจที่ถูกต้อง         มีคดีเรื่องหนึ่ง ผู้เสียหายที่ถูกปล้นเป็นร้านขายสินค้าเบ็ดเตล็ดที่ภาคกลางเรียกร้านโชห่วยนั่นแหละ พอผู้เสียหายมาเป็นพบยานเพื่อเบิกความศาลก็ถามว่าพยานมีอาชีพทำอะไร พยานก็ตอบว่า “ขายของจับโห่ย”         ศาลท่านก็งง เพื่อความเข้าใจก็เลยถามเจ้าหน้าที่หน้าบัลลังก์ว่า “ขายของจับโห่ยเนี่ย มันเป็นยังไง” เจ้าหน้าที่หน้าบัลลังก์ก็วัยกลางคนเรียนหนังสือก็จบที่ภูเก็ตนั่นแหละ ไม่รู้ว่าของจับโห่ยกรุงเทพเรียกว่าอะไร แถมตัวเองก็พูดกลางไม่ถนัด แต่เมื่อศาลถามก็ต้องตอบ เจ้าหน้าที่หน้าบัลลังก์ก็ตอบว่า         “อ๋อ...มันก็ขายของอีหล็อกฉ็อกแฉ็กนั่นแหละครับ” ฮา....แล้วศาลจะรู้ไหมเนี่ย...(เพราะร้านโชห่วยมันก็ขายของสรรพเพเหระอย่างที่ภาษาบ้านผมเรียก “อีหล็อกฉ็อกแฉ็ก” จริงๆ)

2010-02-06T07:34:14+07:00

ศาลท่านก็งง เพื่อความเข้าใจก็เลยถามเจ้าหน้าที่หน้าบัลลังก์ว่า “ขายของจับโห่ยเนี่ย มันเป็นยังไง” เจ้าหน้าที่หน้าบัลลังก์ก็วัยกลางคนเรียนหนังสือก็จบที่ภูเก็ตนั่นแหละ ไม่รู้ว่าของจับโห่ยกรุงเทพเรียกว่าอะไร แถมตัวเองก็พูดกลางไม่ถนัด แต่เมื่อศาลถามก็ต้องตอบ เจ้าหน้าที่หน้าบัลลังก์ก็ตอบว่า false 334258

2010-02-06T22:16:42+07:00

false

2010-02-06T07:34:14+07:00

ฮา..หน้าบัลลังก์๒

26512

true         ชีวิตการว่าความในขณะเป็นทนายและเป็นอัยการของผม นอกจากจะว่าความกันหน้าดำคร่ำเครียดแต่บางวันก็มีฮาแบบน้ำตาเล็ด ยิ่งถ้าให้บรรดาอัยการมานั่งโจ้กันแล้วให้แต่ละคนเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในแต่ละบัลลังก์ก็จะยิ่งได้อรรถรสมากขึ้น         ใครที่เป็นอัยการผู้ช่วยใหม่ๆส่วนมากจะรู้ถึงหน้าที่ข้อนี้ดี ก็คือพอถึงวันที่ลูกพี่ต้องไปว่าความ เรามีหน้าที่ต้องหอบสำนวนตามลูกพี่ แต่ถ้าพยานไม่มาลูกพี่ก็จะมอบหมายให้เราไปเลื่อนคดี ผมก็ไปเลื่อนคดีเหมือนกัน เพราะพยานลูกพี่ไม่มาศาลแจ้งผลการส่งหมายว่าติดราชการ ลูกพี่ก็มอบหมายให้ไปเลื่อนคดี แต่ของผมตำรวจสองนายอ้างว่าติดราชการ ก็แถลงขอเลื่อนเพราะพยานติดราชการ ศาลท่านก็อายุมากแล้วเช่นกัน ท่านก็พูดขึ้นว่า “เอะอะก็อ้างติดราชการ ราชการอะไรก็ไม่บอก การมาศาลก็ต้องถือว่ามาราชการเหมือนกัน ต้องจัดการซะบ้าง ไม่งั้นมองศาลไม่มีความหมาย” ผมก็นึกในใจว่า ได้ดูของดีแน่เพราะผมเป็นทนายมาก่อน และก็จริงดังคาด ศาลจดรายงานว่า         “การมาศาลถือเป็นราชการอย่างหนึ่ง ที่ผู้มาเป็นพยานต้องให้ความสำคัญ ส.ต.ท.......เป็นตำรวจชั้นผู้น้อย ยังไม่รู้ว่าสิ่งใดควรหรือไม่ควร จึงให้ออกหมายเรียกใหม่ นัดหน้าหากไม่มาศาลโดยอ้างติดราชการอีก ศาลจะพิจารณาสั่งตามที่เห็นสมควรส่วนพ.ต.ท.....เป็นตำรวจชั้นผู้ใหญ่ควรรู้ว่าสิ่งใดควรสิ่งใดไม่ควร ถือว่า การอ้างลอยๆว่าติดราชการโดยไม่ปรากฏว่าราชการใดถือจงใจหลีกเลี่ยงไม่มาศาล จึงให้ออกหมายจับ” อิอิ         ผมนั่งเล่าเรื่องนี้กับท่านฝ่ายฯ(อัยการพิเศษฝ่ายคดีแพ่งเขต ๘) กับท่านอธิบดีฯ และอัยการผู้เชี่ยวชาญ หัวเราะกันคิกคัก ท่านฝ่ายฯก็เล่าเรื่่องตอนเป็นอัยการใหม่ๆให้พวกเราฟัง  ท่านเล่าว่าตอนท่านเป็นอัยการผู้ช่วยใหม่เอี่ยม ลูกพี่ท่านยื่นสำนวนให้บอกให้ไปศาล โดยบอกว่า “เอ็งไปเลื่อนคดีให้หน่อย เอาวันว่างของพี่ไป เฮ้ย..อย่าซีเรียส เอ็งไปศาลบอกว่า “พยานไม่มาศาล ไม่ทราบผลการส่งหมาย ขอเลื่อนคดี” จำได้ไหม ไหนเอ็งลองท่องสิ..         ท่านฝ่ายฯผมก็ท่อง “พยานไม่มาศาล ไม่ทราบผลการส่งหมาย ขอเลื่อนคดี”         ลูกพี่บอกว่า “ใช้ได้ เอ็งไปเลื่อนคดีเลย”         ท่านฝ่ายฯผมก็ไปศาล ไปถึงบัลลังก์ที่จะไปเลื่อนคดีก็ไปเจอผู้พิพากษาที่ค่อนข้างสูงอายุนั่งพิจารณาคดี ศาลท่านก็ถาม “เอ๊า.. คดีนี้ว่าไง พร้อมไหม”         ท่านฝ่ายฯผมก็ลุกขึ้นตอบตามที่ซ้อมมาแล้ว “ท่านครับ พยานไม่มาศาล ไม่ทราบผลการส่งหมาย ขอเลื่อนคดี”         ศาลท่านก็ดุขึ้นมาว่า อะไร...เป็นอย่างนี้ทุกที ไม่ทราบผลการส่งหมาย แล้วทำไมไม่ถาม ไม่ติดตามก่อนล่ะ เป็นอัยการเป็นฝ่ายโจทก์มีหน้าที่นำพยานมาศาล ไม่ใช่มาแถลงแต่ไม่ทราบผลการส่งหมาย...!@#$%%^&*&#%$%^&&*”..”         ท่านฝ่ายฯผมเป็นอัยการผู้ช่วยใหม่ๆก็งงสิครับ เพราะไม่มีอยู่ในตำราว่าศาลจะเฉ่งอัยการถ้าตอบไม่รู้เรื่อง หลังจากที่ศาลท่านโล้งเล้งไปพักใหญ่ ก็ถามว่า “เอา..อัยการจะเอายังไง”         ท่านฝ่ายฯผมก็ไม่รู้จะตอบยังไงเพราะลูกพี่สอนมาแค่นั้น ก็พูดว่า “พยานไม่มาศาล ไม่ทราบผลการส่งหมาย ขอเลื่อนคดี” ฮา..... คราวนี้ ศาลยิ่งหงุดหงิดมากขึ้นก็เล่นงานท่านฝ่ายต่อให้รู้จักความรับผิดชอบในการทำหน้าที่...ท่านฝ่ายฯผมก็มึนเพราะเรียนจบมาไม่เคยว่าความแต่ที่สอบอัยการได้เพราะทำหน้าที่นิติกรไม่เคยว่าความ และในตำราไม่มีเรื่องที่จะถูกศาลเฉ่ง  ศาลว่าอะไรท่านฝ่ายฯผมก็นั่งระงับอารมณ์ทั้งๆที่อายแสนอายเพราะในห้องมีทั้งทนาย พยาน ฝ่ายจำเลย อยู่กันเต็มไปหมด  ท่องในใจว่า“เขาไม่ได้ด่าตู.....เขาด่าคนอื่น....เขาไม่ได้ด่าตู.....เขาด่าคนอื่น.....” ฮา....         ศาลด่าจนเหนื่อย แล้วก็ถามว่า จะเอายังไง.....ท่านฝ่ายผมฯก็ตีหน้าเซ่อ.... “พยานไม่มาศาล ไม่ทราบผลการส่งหมาย ขอเลื่อนคดี” ฮา ฮา ฮา.... ศาลก็ไม่รู้จะทำยังไงก็ไอ้นี่เป็นอัยการผู้ช่วยหน้าใหม่ โกรธมันก็ไม่ถูก โกรธลูกพี่มันก็ไม่อยู่ในห้องให้ด่า ในที่สุดศาลก็บอกว่า “เอาวันว่างมา....” ฮา....ศาลยอมให้เลื่อนคดี (โปรดติดตามความมันตอนต่อไป) อิอิอิ

2010-02-02T12:35:30+07:00

ท่านเล่าว่าตอนท่านเป็นอัยการผู้ช่วยใหม่เอี่ยม ลูกพี่ท่านยื่นสำนวนให้บอกให้ไปศาล โดยบอกว่า “เอ็งไปเลื่อนคดีให้หน่อย เอาวันว่างของพี่ไป เฮ้ย..อย่าซีเรียส เอ็งไปศาลบอกว่า “พยานไม่มาศาล ไม่ทราบผลการส่งหมาย ขอเลื่อนคดี” จำได้ไหม ไหนเอ็งลองท่องสิ.. false 333263

2010-02-05T20:26:28+07:00

false

2010-02-02T12:35:30+07:00

ฮา..หน้าบัลลังก์

26512

true           ผมรู้สึกตัวเองว่าชักจะอ่อนล้าเพราะความชรามาเยือน ความคิดอ่านก็ไม่ค่อยปรู้ดปร้าดเหมือนเมื่อก่อน ตอนวันงานน้องเนติ์มีเฮียอุดม เพื่อนรุ่นพี่ที่รักผมมากมาจากกรุงเทพฯ หิ้วกระเป๋ามาด้วยผมถามว่าแล้วเฮียจะกลับวันไหน เฮียตอบว่ายังไม่รู้เหมือนกันยังไม่ได้ไฟล้ท์กลับ ไอ้เราก็คิดว่าเฮียคงจะไม่มีไฟล้ท์กลับเพราะงานเสร็จเที่ยง และมันเป็นวันหยุดปลายปีเที่ยวบินคงเต็ม ก็เลยขอร้องเพื่อนช่วยหาไฟล้ท์กลับให้หน่อย เพื่อนหาให้ได้เราก็สั่งออกตั๋วเลย ไม่ได้คิดสักนิดเดียวว่าเฮียตั้งใจจะมานอนภูเก็ตหรือเปล่า จนเฮียกลับไปสามสี่วันสมองมันก็นึกเรื่องนี้ขึ้นมาได้เกิดคำถามในใจว่าวันนั้นเราไม่ได้ถามเฮียสักคำว่าเฮียจะนอนภูเก็ตหรือเปล่าแต่เหมือนกับเราพยายามยัดเยียดให้เฮียกลับกรุงเทพฯ ทำไมเราคิดช้านัก (วะ) อิอิ นี่ก็ยังไม่ได้โทร.ไปขอโทษว่าคิดช้าไปหรือเปล่า           วันนี้ตอนเช้าท้องฟ้าโปร่งสีคราม มีเมฆเล็กน้อย เหมาะสำหรับถ่ายรูป ก็เลยขับรถไปเขารังกับคุณแอ๊ดเพื่อถ่ายวิวเล่นๆ พอขึ้นไปเห็นต้นไม้บนเขารังกำลังออกดอกสีเหลืองอร่าม ก็เลยเอาดอกไม้มาฝาก ช่วงที่กำลังซูมดอกไม้เข้ามาเจอแมลงภู่กำลังชื่นชมดอกไม้แต่ตั้งความไวชัตเตอร์ไม่พอที่จะหยุดภาพแมลงภู่ได้แต่ก็พอเห็นธรรมชาติของแมลงและดอกไม้ซึ่งเป็นของคู่กัน <img src="http://gotoknow.org/file/islandpk/kaorang.jpg" border="0" />           น้องนิวไปทำงานที่โรงแรมแห่งใหม่ มีสวนน้ำ(Water Park) ด้วย วันนี้เขาเปิดให้พนักงานและครอบครัวมาเที่ยวเล่นได้ฟรี ปกติค่าเข้าเล่นในสวนน้ำคนละ ๑,๗๙๕ บาท ยังไม่รวมค่าบริการ ๑๐ เปอร์เซ็นต์กับค่าแวตอีก ๗ เปอร์เซ็นต์ น้องนิวชวนไปเล่นน้ำ แต่ก็ต้องรอน้องเนติ์ด้วยเพราะยังสอนพิเศษไม่เสร็จ กว่าจะได้ออกจากบ้านก็บ่ายสามโมง ไปถึงน้องนิวก็ออกมารับพาเข้าไปในสวนน้ำ ได้ถ่ายรูปไม่กี่รุปเพราะอากาศร้อน  และไม่มีรูปที่เราเล่นเครื่องเล่นกันเพราะต้องเก็บกล้องไว้ในล้อกเกอร์ เครื่องเล่นในสวนน้ำเหมาะสำหรับวัยรุ่น เพราะต้องเดินขึ้นบันไดไปสี่ชั้น แล้วมันมีท่อปล่อยลงมา คนเล่นจะต้องนั่งบนเบาะนั่งมีที่จับ มีทั้งแบบนั่งคนเดียวและนั่งสองคน ผมจับคู่กับน้องเนติ์ คุณแอ๊ดจับคู่กับน้องนิว ส่วนน้องหนอมลูกสะใภ้ยังทำงานอยู่ที่หาดใหญ่อีกช่วงหนึ่งไม่ได้ลงมาด้วยในวันนี้  แบบแรกนี้มันจะลงมาตามท่อ หมุนวนลงมาเรื่อยๆ แล้วมันก็มาวนอยู่ตรงกลาง ของผมมันวนอยู่สามรอบแล้วแล้วมันก็ไหลลงท่อเหมือนชักโครกยังไงยังงั้น ฮ่าๆ มันครับพี่น้องจบแบบที่หนึ่งน้องเนติ์กับน้องนิวแบกเบาะขึ้นไปชั้นสี่อีกรอบ คราวนี้แบบที่สอง มันก็ไหลลงท่อเหมือนกัน แต่ความนี้รู้สึกว่ามันชันกว่าแบบแรก เหมือนกับมันปล่อยลงท่อมาแล้วมันส่งขึ้นไปสไลด์ข้างบนแล้วไหลกลับลงข้างล่างทีเดียว ไอ้ตัวนี้เขาบอกว่าคนที่นั่งทั้งคู่ต้องมีน้ำหนักรวมไม่เกิน ๑๘๒ กิโลกรัม แล้วก็มาถึงบางอ้อ...เพราะขาปล่อยลงมาถ้ามีน้ำหนักมากพอมันลงมาจนสุด มันก็จะมีแรงส่งสูง น้องเนติ์บอกว่าตอนมันส่งขึ้นข้างบนขาน้องเนติ์เกือบถึงขอบบน เพราะถ้าเลยขอบบนมันก็จะไปตกบนหลังคาชาวบ้าน ฮ่าๆ <img src="http://gotoknow.org/file/islandpk/waterpark.jpg" border="0" />           มันยังมีอีกหลายแบบแบบไม่ต้องใช้อุปกรณ์ไหลลงตามท่อมาเลยก็มี แบบอุปกรณ์แต่มันไม่มีท่อหุ้มแบบแรกกับแบบที่สอง แต่มีท่อเพียงครึ่งเดียว ผมกับคุณแอ๊ดปล่อยแก่เพียงแค่นั้น ปล่อยให้น้องเนติ์กับน้องนิวเขาเล่นกัน น้องเนติ์บอกว่ามันก็เสียวๆเหมือนกันเพราะมันจะไหลเลือนไปทางข้างซ้ายทีขวาที  จากนั้นเราก็ขึ้นเบาะปล่อยให้มันไหลไปตามทางสนุกดี ผ่านน้ำตกบ้าง ผ่านด่านที่เป็นม่านน้ำบ้างให้ตัวเปียกก็สนุกดี <img src="http://gotoknow.org/file/islandpk/waterpark2.jpg" border="0" /> เราเล่นเครื่องเล่นกันไม่ครบทุกอย่าง เพียงแค่ได้เกิดความมัน เกิดความตื่นเต้น กระชากวัย ได้กลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง คุณแอ๊ดบอกว่าน้องนิวหวีดตอนไหลลงท่อเสียงดังมาก น้องนิวบอกเพื่อนว่าแม่นั่งเงียบตลอดทาง ฮา...เพื่อนน้องนิวแซวต่อว่าสงสัยแม่ร้องไม่ออก ฮา.... ผมเห็นว่าการที่เราไปเล่นแบบเด็กๆ มันเป็นเคล็ดลับที่ทำให้ชีวิตเราเกิดความกระปรี้กระเปร่า มีชีวิตชีวา เป็นหนุ่มเป็นสาวขึ้นมาอีกนิดหน่อย ยิ่งช่วงนี้น้องเนติ์แยกไปอยู่ที่เรือนหอเขา น้องนิวไปอาศัยอยู่หอพักของโรงแรมเพราะงานช่วงนี้มีลูกติดพัน เราสองคนก็เลยควงกันออกไปกินข้าวนอกบ้านบ่อยขึ้น มาเล่าให้ฟังเฉย แต่ไม่อยากให้ใครอิจฉา อิอิ

2010-01-30T22:48:06+07:00

ผมเห็นว่าการที่เราไปเล่นแบบเด็กๆ มันเป็นเคล็ดลับที่ทำให้ชีวิตเราเกิดความกระปรี้กระเปร่า มีชีวิตชีวา เป็นหนุ่มเป็นสาวขึ้นมาอีกนิดหน่อย false 332592

2010-02-05T20:47:48+07:00

false

2010-01-30T22:50:21+07:00

สนุก..กระชากวัย

26512

true เคยรู้สึกบ้างไหมครับว่าถ้าให้เขียนบทความอะไรสักอย่าง แต่เราไม่มีอารมณ์อยากเขียน มันก็เขียนยากเอาการอยู่นะ บางทีเขียนอยู่ดีๆเขียนได้ทุกวัน พอถึงจุดที่มันจะแป๊กมันก็แป๊กเอาเฉยๆเหมือนกัน  ตัวผมเองก็เช่นกัน เขาให้เขียนบทความเกี่ยวกับโรงเรียนสตรีภูเก็ต มีเวลาให้เกือบเดือนเขียนไม่ออก ไม่รู้จะเขียนอะไร พอถึงวันจะเอาต้นฉบับมันก็ลื่นปรู๊ดปร๊าด แป๊บเดียวเสร็จ แถมคนอ่านยังบอกว่าอ่านแล้วรู้สึก..มองเห็นภาพ มาตอนนี้ หลังจากงานแต่งงานลูกชาย มันอ่อนเปลี้ยเพลียแรง แถมไข้หวัดอีกต่างหาก งานก็สุมหัว ผู้ตรวจก็จะมาตรวจราชการ ผู้บริหารโรงเรียนไม่อยู่เพราะต้องไปประชุมก็ขอร้องให้ผมไปรับรองแขกในตอนเช้า แถมต้องประชุม อ.ก.ค.ศ.ในตอนบ่าย เท่ากับว่างานในหน้าที่ตัวเองไม่ได้ทำ แฮ่....(ทำเสร็จไปก่อนแล้ว  อิอิ)  นึกจะเขียนบทความก็ไม่ได้เขียน เพราะไม่รู้จะเขียนอะไร จะเอาละครมาเขียนก็เบื่อละคร เมื่อวานลูกสาวชวนไปดูหนังอวตาร เข้าท่าดี.... เป็นหนังที่ทำเอฟเฟกซ์ได้สุดยอด แม้หนังจะค่อนข้างเว่อร์ไปสักนิดกับการทำลายล้าง แต่สิ่งที่ชอบมากที่สุดสำหรับหนังเรื่องนี้ก็คือ การให้มนุษย์กับสัตว์หรือพืชพันธุ์ต้องเชื่อมสัมพันธ์เข้าหากันผ่านผมเปีย พระเอกหรือนางเอกจะขี่ม้า (หรือเรียกอะไรไม่รู้แฮะ...ตัวเหมือนม้าแต่ปากแหลมๆคล้ายตัวกินมด อิอิ...)ก็ต้องเอาผมเปียเชื่อมกับอวัยวะของม้า อิอิ อย่าคิดลึกมันอยู่แถวหัวของม้า จากนั้นมันจะผสานความรู้สึกเข้าด้วยกัน แล้วผู้ขี่ก็จะควบคุมมันได้  ความจริงแล้วมันก็เหมือนกับที่คนเก่าคนแก่เราสอนให้เราใช้ใจผูกสัมพันธ์กับทุกสิ่งนั่นแหละ พอจะจับนกมาขี่ก็เหมือนกันพอจับตัวมันได้ก็ต้องเชื่อมผมเปียเข้าที่อวัยวะของนก แล้วจากนั้นก็ควบคุมมัน แม้แต่ต้นไม้ก็เช่นกันเมื่อเอาผมเปียไปพันก็จะได้ยินเสียงสรรพสิ่ง หนังยังพูดถึงต้นไม้ต้นใหญ่มหึมาที่มีการเชื่อมเข้าหากันของต้นไม้ต่างๆในป่า ทำให้นึกถึงสรรพสิ่งล้วนพันเกี่ยว สิ่งหนึ่งมีได้เพราะอาศัยสิ่งหนึ่ง ถ้อยทีถ้อยอาศัยกันมันจึงอยู่ด้วยกันได้ ดูหนังเรื่องนี้แล้วทำให้นึกถึงมนุษย์ผู้มี่ได้ชื่อว่ามีใจสูง แต่มนุษย์นี่แหละที่อยากได้ อยากมี อยากเป็น มีแต่กิเลส หนังเรื่องนี้ก็ชี้ให้เห็นว่ามนุษย์อยากได้แร่อะไรสักอย่างที่อยู่บนดาวแพนดอร่า มีราคาถึงกิโลละ ๒๐ ล้านดอลล่าร์  เมื่ออยากได้แม้จะไปรุกรานผู้อื่น แม้จะต้องฆ่าเขาก็จะทำเพื่อได้ในสิ่งที่ตนต้องการ ใช้เครื่องมืออาวุธหนักทำลายล้าง ทั้งๆที่อีกฝ่ายหนึ่งมีอาวุธธรรมดามีด ธนู ใครดูแล้วรู้สึกอย่างไรผมไม่รู้ แต่ผมรู้สึกเหมือนกับว่า เอ..มันเหมือนอเมริกันบุกอิรักอ้างว่าจะต้องทำลายล้างซัดดัมฮุสเซนซึ่งสร้างความเดือดร้อนให้กับชาวอิรัก และอิรักมีอาวุธนิวเคลียร์ แต่เจตนาที่แท้จริงจะเข้าไปครอบครองแหล่งน้ำมันแถมที่ว่ามีนิวเคลียร์ก็มาแถลงอ่อยๆว่าการข่าวผิดพลาด หรือมันเหมือนกับนายทุนเข้าไปไถที่ป่าล้มหายไปแล้วปลูกปาล์มน้ำมันขึ้นมาแทนที่ หรือเข้าไปบุกรุกที่ชายหาดแล้วสร้างโรงแรม แถมชาวบ้านแถวนั้นเคยไปเดินเล่นแถวชายหาดก็เข้าไปเดินเล่นไม่ได้อีกแล้ว ใครจะเดือดร้อนอย่างไรก็ช่างเพราะที่ตรงนี้เป็นของข้าฯ หรือข้าฯไม่มีที่อยู่ ข้าฯจะจ้างลิ่วล้อให้สร้างความปั่นป่วน จะอาวุธหนักอาวุธเบาก็ป่วนมันไว้ก่อน ให้มันอยู่อย่างไม่สงบสุข อย่างไรก็ได้ข้าฯไม่มีความสุขเอ็งก็ไม่ต้องอยู่สุข เอ..นี่มันหนังเรื่องไหน หรือเรื่องนี้เกิดบนดาวแพนดอร่าหรือมันดาวไหนกันแน่..อิอิ สิ่งที่เห็นในหนังเรื่องนี้ คือความสามัคคี การร่วมกันต่อสู้เพื่อความเป็นธรรมเพื่อแผ่นดินของตัว โดยไม่แบ่งฝักแบ่งฝ่ายแบ่งสี จะมีกี่ก๊กกี่เหล่าเขาก็มาร่วมกันสู้ แต่เราไปบอกให้ต่างชาติมาร่วมถล่มประเทศชาติตัวเอง เอาอะไรคิดกันหนอ.... ผมสงสัยว่าอเมริกันเขาก็แบ่งข้างกันนะ ระหว่างเดโมแครตกับรีพับบลิกัน ใครชนะก็บริหารประเทศไป ครบวาระว่ากันใหม่ทำไม่ดีก็แพ้ ก็ถูกวิพากษ์วิจารณ์กันไป แต่ก็ไม่เห็นเขาคิดในทางทำลายประเทศชาติตัวเองนี่นา... หันมาดูของเราฝ่ายหนึ่งแพ้เพราะถูกปฏิวัติ ทำให้รับไม่ได้ เอาละ เลือกตั้งใหม่...ได้เสียงข้างมาก ได้เป็นรัฐบาล แต่ก็อยู่ไม่ได้ พรรคร่วมรัฐบาลเลือกข้างใหม่ มันไม่เป็นประชาธิปไตยตรงไหน แสดงให้ประชาชนเห็นสิครับว่ารัฐบาลผิดพลาดตรงไหน ทุจริตคอรัปชั่นก็ฟาดกันให้หนักๆ แต่ไม่ใช่ยุให้คนป่วนประเทศ หรือสะใจกับการถล่มผู้ไม่เห็นด้วยด้วยเอ็ม ๗๙ ผมยอมรับความจริงนะว่าบางสิ่งบางอย่างรัฐทำไม่ถูก หรือองค์กรอิสระทำอะไรแปร่งๆ ผมยอมรับว่าบางอย่างเหลืองทำไม่ถูก ผมก็ยอมรับว่าบางครั้งแดงเขาก็ทำถูก แต่ก็ต้องยอมรับเหมือนกันว่าบางเรื่องก็ทำไม่ถูก ไม่มีใครทำถูกทุกเรื่อง ผมว่าถ้าเราถอยออกมาก้าวหนึ่งแล้วทำจิตให้นิ่ง แล้วพิเคราะห์ด้วยเหตุด้วยผลมิใช่ด้วยอารมณ์คล้อยตามกันนะ เราจะเข้าใจเรื่องราวได้ดีขึ้น เพียงแต่อยากจะทำอย่างนี้ไหม ประเทศชาติเราจะล่มจมจากเรื่องเล็กๆที่คนหนึ่งไปแกล้งคนหนึ่ง เขารับไม่ได้เขาสู้กลับมั่งด้วยวิธีการที่ชาญฉลาดจนตัวเองพ่ายมั่ง คราวนี้ก็ลามกันไปออกจากเรื่องส่วนตัวของคนสองคนสามคนกลายเป็นเรื่องของกลุ่มสี จนแทบจะอยู่กันอย่างสงบไม่ได้ เพราะคนที่คิดว่าตัวเองฉลาดมีเงินไว้ฟาดหัวใครก็ได้นึกไม่ถึงว่าตัวจะพ่ายแพ้ได้ขนาดนี้ ไปดูหนังเรื่องนี้แล้วคิดแบบในหนังเถอะครับว่าประเทศชาติเราจะอยู่รอดได้ก็เพราะความสามัคคีของทุกกลุ่มทุกเหล่า ต้องร่วมมือกันสู้กับวิกฤติเศรษฐกิจ ร่วมกันสร้างคุณธรรมจริยธรรม ร่วมกันสร้างความเป็นธรรมให้เป็นจริง   ผมดูหนังแล้วก็ฟุ้งซ่านอย่างนี้แหละ ถ้าประเทศเราอยู่กันด้วยความไม่สงบอยากอวตารไปอยู่ดาวแพนดอร่า อิอิ.

2010-01-25T16:52:35+07:00

ผมดูหนังแล้วก็ฟุ้งซ่านอย่างนี้แหละ ถ้าประเทศเราอยู่กันด้วยความไม่สงบอยากอวตารไปอยู่ดาวแพนดอร่า อิอิ. false 330952

2010-01-31T08:09:10+07:00

false

2010-01-25T16:52:35+07:00

อวตาร

26512

true “ไม้เรียวหลวงตาปรารถนาให้ความฉลาด  กินข้าวก้นบาตรก็อาจเป็นรัฐมนตรี อย่าไปถือสา เมื่อตอนหลวงตาจู้จี้  เด็กวัดถมไปด้วยดี ด้วยบารมีหลวงตา ไม้เรียวของครูให้ความรู้และความสามารถ มือครูสะอาดสร้างชาติให้สวยโสภา ดุจโคมสวรรค์ส่องชีวิตอันเจิดจ้า ศิษย์ครูได้รู้วิชาด้วยความเมตตาของครู ไม้เรียวอันน้อยเท่านั้น  นายพลนายพันจึ่งมียศอันโก้หรู จากตัว ก.ไก่ เรื่อยไปถึง เอ ไอ ยู  พระคุณของครูยิ่งใหญ่ดุจดังแผ่นฟ้า ไม้เรียวของครูให้ความรู้และความสามารถ  มือครูสะอาดสร้างชาติให้พัฒนา อย่าจมเรือน้อยที่คอยรับคนข้ามท่า  ไม่มี ครูสอน ก.กา จะได้ปริญญาหรือไร”         ผมฟังเพลงนี้ครั้งแรกก็สะดุดหูและหัดร้องตามทันที และเมื่องานครบ ๘๐ ปี สตรีภูเก็ต ผมเป็นประธานจัดงานและร้องเพลงนี้บนเวที ครูชอบมาก         วันนี้เป็นวันครู เดี๋ยวจะไปร่วมงานวันครูและไปทานข้าวบ้านครู นึกถึงเพลงนี้ได้ ลองหาเพลงนี้มาฟังในอินเทอร์เน็ตไปเจอใยรายการดนตรีกวีศิลป์ แต่คนละเวอร์ชั่น เป็นวัยรุ่นร้องแถมเนื้อคล้ายกัน ไม่ได้อารมณ์เหมือนเพลงลูกทุ่งที่ผมเคยฟัง         ผมอาจไปกราบครูทุกท่านไม่ได้ แต่ขอให้ครูทุกท่านได้โปรดรับรู้ว่าศิษย์คนนี้ยังระลึกบุญคุณครูทุกท่าน ยังเคารพครูด้วยหัวใจ         นอกจากผมจะมีครูเก่าแล้ว ครูใหม่ที่ได้รู้จักเรียนรู้จากท่านผ่านบันทึกในที่นี้ก็เช่นกัน ผมได้ความรู้เพิ่มมากมายจากการเข้ามาอยู่ในเครือข่ายของที่นี่ ผมนับถือท่านเป็นครูของผมเช่นกัน ขอได้รับการคารวะในวันนี้ครูนี้ด้วยครับ

2010-01-16T08:11:31+07:00

false 328477

2010-01-24T10:32:59+07:00

false

2010-01-16T08:11:31+07:00

ไม้เรียวครู

26512

true           ผมเขียนบันทึกนี้เมื่อปี ๒๕๕๐ และได้ตั้งชื่อบันทึกว่า “เขียนให้ลูกเมื่อจะมีครอบครัว” โดยเก็บไว้ในเครื่องคอมพิวเตอร์ที่บ้านซึ่งใช้เป็นส่วนรวม   เพราะน้องเนติ์เริ่มถามถึงเรื่องการสู่ขอและการแต่งงานกับน้องหนอม จึงตั้งใจว่าจะให้เนติ์เป็นของขวัญวันแต่งงานและเขียนยังไม่ทันจบดีก็ไปเจอบันทึกในเครื่องที่ร้านของน้องเนติ์ แสดงว่าน้องเนติ์เห็นก็เลยทำสำเนาไปอ่าน เลยเขียนคาไว้อยู่แค่นั้นแล้วไม่ได้เขียนต่อ เมื่อคืนนึกขึ้นได้ก็เลยเอามาเขียนให้จบ ความจริงตั้งใจจะผนวกบันทึกนี้กับบันทึกที่เขียนถึงน้องเนติ์ตั้งแต่แรกเกิดใน "บันทึกถึงลูกชาย" แล้วไล่เรียงมาให้เห็นว่าพ่อคนนี้ดูแลลูกอย่างไร จนกระทั่งถึงวันที่ลูกมีครอบครัว เอาไว้โอกาสเหมาะจะร้อยเรียงใหม่เป็นรูปเล่ม ดีไม่ดีจะพิมพ์ขาย แฮ่.... ผมว่าคนที่คิดจะมีครอบครัวก็น่าจะอ่านเอาไว้เป็นคู่มือในการดูแลครอบครัวให้ยั่งยืน ลองอ่านดูนะครับ...         "ชีวิตครอบครัวเป็นชีวิตแห่งความรับผิดชอบ เมื่อเราพ้นวัยแห่งการศึกษา มาถึงวัยแห่งการทำมาหาเลี้ยงชีพ เรารับผิดชอบตัวเราเอง แต่เมื่อเรามีครอบครัวเราจะต้องมีภาระในการรับผิดชอบมากขึ้นเป็นสองเท่า เราจะทำอะไรก็ตามจะต้องคิดถึงผลกระทบที่จะเกิดขึ้นกับคนในครอบครัวของเราตลอดเวลา เพื่อประคับประคองชีวิตคู่ให้อยู่ยั่งยืนที่สุดเท่าที่จะทำได้         ชีวิตการแต่งงานมิได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ แต่เป็นชีวิตของการดิ้นรนต่อสู้ เพื่อความอยู่รอดของครอบครัว ในฐานะหัวหน้าครอบครัวเราจะต้องมีความรับผิดชอบมากเป็นสองเท่า ในฐานะผู้ที่เป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวก็จะต้องรู้จักหน้าที่ของตนเอง ต้องรู้จักความว่าง ต้องรู้จักคำว่าพอดี ต้องรู้จักการเปรียบเทียบ ต้องรู้จักการให้         ที่บอกว่าเราจะต้องรู้จักหน้าที่ของตนเองนั้น หมายถึง ในหน้าที่ที่จะต้องเป็นลูกที่ดี เป็นศิษย์ที่ดี เป็นมิตรที่ดี เป็นพลเมืองที่ดี และเป็นศาสนิกชนที่ดีของศาสนาที่เรานับถือ เพราะหากเราไม่รู้จักการเป็นลูกที่ดี เราก็จะไม่รู้จักคำว่าเป็นพ่อที่ดีเป็นแม่ที่ดี ถ้าเราไม่รู้การเป็นศิษย์ที่ดีเราก็จะไม่มีวันเป็นอาจารย์ที่ดี คนเป็นพ่อแม่เป็นครูคนแรกของลูก ครูจะต้องเป็นแบบอย่างที่ดี หากเราไม่เป็นมิตรที่ดี เราก็จะขาดมิตร สังคมมนุษย์ถ้าขาดมิตรเสียแล้วจะทำอะไรก็ยากที่จะประสบความสำเร็จ และการที่เราอยู่ในสังคมของประเทศใดประเทศหนึ่งถ้าเราไม่รู้จักการเป็นพลเมืองที่ดี ปัญหาก็จะเกิดไม่รู้จักจบสิ้น การเคารพกฎเกณฑ์กติกาของสังคมเป็นเรื่องสำคัญ หากเราซึ่งเป็นต้นแบบละเมิดกฎระเบียบของสังคมให้ลูกเห็นอยู่บ่อยๆ ลูกก็จะกลายเป็นคนที่ไร้ระเบียบ ชอบละเมิดกฎระเบียบสร้างความวุ่นวายให้สังคมและคนที่เป็นพ่อแม่ไม่รู้จบสิ้น และที่สำคัญหากเรานับถือศาสนาอะไรก็ควรจะศึกษาให้รู้ถึงแก่นแท้ในสิ่งที่ศาสดาสอน มิใช่รู้เพียงเปลือก กะพี้ แล้วเข้าใจผิดว่านั่นคือศาสนาที่เราเคารพนับถือ เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นในสังคมปัจจุบันเป็นเช่นนั้น         ในศาสนาของเราก็มีธรรมะแห่งการครองเรือน หากเราปฏิบัติตามคำสอนชีวิตครอบครัวก็จะมีความสุข ธรรมะแห่งการครองเรือนคืออย่างไร         ศาสนาพุทธได้สอนถึงหน้าที่ของสามีและภรรยา เพื่อให้ครอบครัวมีความสุข ลองหันไปดูสิ่งแวดล้อมรอบข้างเราดูสิว่า ครอบครัวแต่ละครอบครัวที่เรารู้จักมีการทะเลาะเบาะแว้ง มีการเลิกรากันไปมากน้อยเพียงใด เพราะอะไร         การจะทำให้ครอบครัวมีความสุข ในฐานะสามี มีหน้าที่ที่จะต้องยกย่องให้เกียรติสมฐานะที่เป็นภรรยา ไม่ดูหมิ่น ไม่นอกใจ มอบความเป็นใหญ่ในบ้านโดยเฉพาะส่วนของงานบ้าน และหาของประดับเครื่องแต่งตัวให้เป็นของขวัญบ้างตามโอกาสที่ควร  ต้องแสดงให้สาธารณรู้ว่านี่คือภรรยาของเรา ต้องให้เกียรติต่อตัวภรรยาอย่างจริงใจ ทั้งต่อหน้าและลับหลัง ไม่มีกิ๊ก ไม่มีภรรยาน้อย อย่ายกย่องหญิงอื่นที่ไม่ใช่ภรรยาให้เทียบเท่าภรรยาต่อสาธารณะ เพราะนั่นคือการไม่เคารพตนเอง ไม่เคารพในเกียรติศักดิ์ศรีของผู้ที่เป็นภรรยาซึ่งบิดามารดาของเราได้ยอมรับเขาเป็นสะใภ้ของตระกูลแล้ว ต้องไม่ดูถูกดูหมิ่นภรรยารวมทั้งญาติพี่น้องของภรรยา ไม่ว่าเขาจะมีฐานะทางการเงิน ฐานะทางสังคม ดีกว่าหรือต่ำต้อยกว่าเราก็ตาม ก็ต้องเคารพในญาติพี่น้องของภรรยาอย่างเท่าเทียมกับญาติพี่น้องของเรา  นอกจากนี้เรื่องการจัดการภายในบ้านก็ต้องมอบหมายให้ภรรยาเป็นใหญ่คอยดูแลทั้งหมด แต่ในสภาพปัจจุบันที่ภรรยาต้องออกไปทำงานนอกบ้านหารายได้ จะให้งานบ้านทุกอย่างเป็นหน้าที่ของภรรยาก็ไม่ถูกเพราะหน้าที่หารายได้เข้าสู่ครอบครัวมิได้เป็นของเราเพียงคนเดียว แต่เขาก็มีส่วนหามา ดังนั้นจะให้เขารับภาระซักผ้า ถูบ้าน ทำกับข้าว ทำความสะอาด ทั้งหมดก็เป็นเรื่องหนักสำหรับภรรยาเพราะเขาก็เหนื่อยนอกบ้านมาเช่นกัน ในฐานะสามีจึงต้องช่วยแบ่งเบาภาระ การทำเช่นนี้คนในสังคมมักล้อเลียนว่าไอ้นี่กลัวเมีย แต่เรื่องของครอบครัวคนอื่นไม่เกี่ยวอย่าไปฟังเสียงนกเสียงกา เพราะนี่คือความสุขของครอบครัวที่เรามีหน้าที่ต้องช่วยเหลือเกื้อกูลกัน          ในฐานะภรรยาก็มีเช่นกัน เพราะภรรยามีหน้าที่จัดการงานบ้านให้เรียบร้อย แต่นั่นหมายถึงหน้าที่หารายได้เป็นของสามีเพียงฝ่ายเดียวดังที่พ่อได้บอกข้างต้น ภรรยายังจะต้องมีหน้าที่สงเคราะห์ญาติมิตรทั้งสองฝ่าย เพราะจะให้ต่างฝ่ายต่างละทิ้งญาติอีกฝ่ายหนึ่งย่อมไม่บังควร ต้องยอมรับอยู่อย่างหนึ่งว่าญาติพี่น้องใครๆก็รักและเคารพ และหากญาติฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดเดือดร้อน อีกฝ่ายหนึ่งก็ต้องช่วยเหลือตามสมควร นอกจากนี้ภรรยาก็ต้องไม่นอกใจสามี ไม่คบชู้ หรืออยู่ตามลำพังกับชายอื่นให้เป็นครหานินทา ทั้งเมื่อเป็นแม่บ้านก็ย่อมต้องมีหน้าที่เก็บรักษาทรัพย์สิน เพราะหากทรัพย์สินอยู่กับฝ่ายชายมักจะหมดไปกับอบายมุข หมดไปกับเรื่องไร้สาระเสียเป็นส่วนใหญ่ เช่น ค่าสุรา บุหรี่ การพนัน เป็นต้น  และสุดท้ายก็ต้องเป็นคนขยัน ช่างจัดช่างทำ และทำงานได้ทุกอย่าง ถ้าเป็นสมัยก่อนที่พ่อเป็นเด็ก ผู้หญิงที่เป็นภรรยาสมัยนั้น นอกจากจะทำกับข้าวเก่ง งานบ้านงานเรือนเก่ง งานฝีมือก็เก่ง  เย็บปักถักร้อยก็เป็น เสื้อผ้าที่พ่อใส่ย่าจะเย็บให้ ทั้งชุดนอน ชุดอยู่บ้าน  ชุดเที่ยว  แต่ปัจจุบันสภาพสังคมมันเปลี่ยนก็ทำเท่าที่ทำได้ เพราะเรามักต้องใช้เวลาในการทำงานนอกบ้านกัน         นี่เป็นเพียงหน้าที่ของสามีภรรยาเท่านั้น ความจริงแล้วในเรื่องนี้พระพุทธเจ้าได้ทรงสอนเรื่องการบูชาทิศทั้ง ๖ ซึ่งทิศแต่ละทิศ มีดังนี้ ทิศเบื้องหน้า คือ บิดามารดา ทิศเบื้องขวา ก็คือ ครูบาอาจารย์ ทิศเบื้องหลังก็ภรรยา ดังที่ได้กล่าวแล้วข้างต้น ทิศเบื้องซ้ายก็คือมิตรสหาย ทิศเบื้องล่าง ก็คือลูกน้อง คนรับใช้ คนงาน ที่ทำงานให้กับเรา และสุดท้ายก็คือทิศเบื้องบน ซึ่งก็หมายถึงพระสงฆ์ หรือหากให้ทันสมัยก็คือผู้ทรงศีลไม่ว่าจะเป็นของศาสนาอะไรแต่หากเขาเป็นผู้มีคุณงามความดี สอนให้คนทำดี ก็น่าจะเคารพได้ (แต่จะนับถือหรือไม่เป็นคนละเรื่องกัน)"          ผมเขียนคาไว้ได้แค่นั้นแล้วไม่ได้เขียนต่อ ลองค้นหาบทความนี้จนเจอก็เลยเอามาเขียนให้จบเพื่อการทำหน้าที่ตรงนี้จะได้เสร็จสมบูรณ์ ผมจบบทความด้วยประโยคนี้ครับ         "พ่อได้แต่หวังว่าลูกจะทำความเข้าใจสิ่งเหล่านี้เพราะก่อนลูกจะมีครอบครัว ลูกจะต้องเตรียมพร้อมในฐานะที่จะเป็นพ่อของบ้านซึ่งต้องมีความรับผิดชอบมากกว่าเดิม ลูกจะต้องลดความประสงค์ของตัวเองลงเพื่อไปเพิ่มความประสงค์ให้คู่ครองของลูก(อดทน) พ่อไปอวยพรคู่บ่าวสาวคู่ไหนก็บอกเขาว่าชีวิตสมรสจะอยู่กันยืดหรือไม่อยู่ที่รู้จักยอมกันหรือไม่ ให้เกียรติกันหรือไม่  ให้อภัยได้หรือไม่ ไว้ใจกันหรือไม่ เอาใจกันหรือไม่ ถ้าคำตอบว่า "ได้" ชีวิตสมรสของลูกก็จะยั่งยืน และพ่อก็เชื่อว่าลูกของพ่อทำ "ได้"...

2010-01-07T07:14:57+07:00

false 325560

2010-01-17T06:29:15+07:00

false

2010-01-07T07:14:57+07:00

เขียนให้ลูกเมื่อจะแต่งงาน

26512

true      กลับมาที่งานครับ แขกทยอยเข้างานอย่างต่อเนื่องจนเริ่มจะรับแขกกันไม่ทัน ด้านนอกก็เริ่มหาที่จอดรถยาก แขกมาจากทั่วสารทิศ บางท่านไม่บอกมาล่วงหน้ามาถึงสนามบินไม่มีคนไปรับก็นั่งแทกซี่มาที่งาน บางท่านที่ประสานงานไว้ผมได้ส่งรถไปรับ เด็กๆก็ถูกต้อนไปอยู่ในห้องที่จัดไว้โดยเฉพาะ      บนเวทีก็เริ่มด้วยดนตรีที่พรรคพวกของน้องชายมาช่วยงาน อาจารย์เพียร เดี่ยวโซปราโนแซกโซโฟน เดินเข้ามาในงาน ทำให้งานดูหรูหรา  จากนั้นคุณนิตยา ยั่งยืน ดีเจสาวสวยก็ทำหน้าที่พิธีกร เล่าให้ฟังคอนเซปของงาน จากนั้นก็เป็นหน้าที่ของน้องมายด์ เด็กเก่งของสตรีภูเก็ตอีกคนที่ได้รับรางวัลชนะเลิศการประกวดร้องเพลงของสยามกลการ ร้องเพลงทรายกับทะเล ได้อย่างน่าฟังมาก <img src="http://gotoknow.org/file/islandpk/naewedding03.jpg" border="0" />      ตามมาด้วยน้องเกษซึ่งเป็นน้องสาวของน้องแก้มเดอะสตาร์ ร้องเพลงทะเลยังอิจฉา อย่างได้อารมณ์ อ้อ..เด็กเก่งสตรีภูเก็ตอีกเช่นกัน ก็ผมเป็นประธานกรรมการสถานศึกษาขั้นพื้นฐานโรงเรียนนี้นี่ครับ แหะๆ.....      เนื่องจากเราจัดงานแบบทะเล บนเวทีจึงมีภาพทะเลแหลมกา(ภูเก็ต)และมีนางเงือกที่แหลมสมิหรามานั่งอยู่บนก้อนหินที่แหลมกา การแสดงและเพลงที่ร้องก็จะเกี่ยวเนื่องกัน การแสดงชุดต่อมาทำให้ทุกสายตาในงานหันไปมองเพราะเด็กนักเรียนตัวเล็กๆจากโรงเรียนวิทยาสาธิต(อนุบาล)ออกมาแสดงจินตลีลาชุดฝากฟ้าทะเลฝันอย่างน่ารัก อ้อ..ไม่ต้องสงสัย ผมเป็นรองประธานกรรมการสถานศึกษาของที่นี่ด้วยครับ แฮ่.... <img src="http://gotoknow.org/file/islandpk/naewedding04.jpg" border="0" />       จากนั้นต่อด้วยความอลังการงานสร้างด้วยนักเรียนสตรีภูเก็ตจำนวน ๓๐ คน ขึ้นไปเต็มบนเวทีร่วมกันร้องเพลงภูเก็ตเมืองงามและเพลงสงขลา เพราะเจ้าบ่าวอยู่ภูเก็ต ส่วนเจ้าสาวเป็นสาวหาดใหญ่ จ.สงขลา      ถึงเวลาโกไข่ ซึ่งเป็นอาของเจ้าบ่าวจัดมินิคอนเสริ์ตเริ่มด้วยเพลง “ความคิดถึงกำลังเดินทาง” ช่วงนี้มีการเซอไพรซ์เล็กๆให้เจ้าบ่าวและแขกทั้งงานเมื่อนายสน คู่ Duo ของโกไข่ขึ้นมาร่วมร้องเพลงให้หลานอย่างไพเราะ ๑ เพลง เพลงต่อมาเป็นเพลงกราบหลวงพ่อแช่ม ซึ่งอยู่ในอัลบั้มเพลงภูเก็ตที่โกไข่แต่ง ผมบอกโกไข่ให้ร้องเพลงนี้เป็นการเปิดตัวเจ้าบ่าวเจ้าสาวแบบกลมกลืน แทนที่จะให้พิธีกรประกาศเชิญเจ้าบ่าวเจ้าสาวขึ้นบนเวทีเหมือนงานอื่น พอโกไข่เริ่มดนตรี เจ้าบ่าวเจ้าสาวก็เดินตรงไปกราบหลวงพ่อแช่มซึ่งตั้งอยู่ในบริเวณงาน และน้องเนติ์น้องหนอมเป็นเจ้าบ่าวเจ้าสาวคู่แรกที่กราบหลวงพ่อแช่มก่อนขึ้นเวที จากนั้นทั้งสองก็ขึ้นเวที... <img src="http://gotoknow.org/file/islandpk/wedding8.jpg" border="0" />      พิธีการต่อมาก็ให้เจ้าบ่าวเจ้าสาวเอาพวงมาลัยข้อมือมอบให้พ่อแม่ของทั้งสองฝ่าย แล้วพ่อแม่เจ้าบ่าวก็คล้องพวงมาลัยให้เจ้าสาว และพ่อแม่เจ้าสาวคล้องพวงมาลัยให้เจ้าบ่าว เป็นการยอมรับลูกเขยลูกสะใภ้ เรียกว่างานนี้ใช้แขกน้อยที่สุด อิอิ เนื่องจากท่านวิชัย ไพรสงบ ผู้ว่าราชการจังหวัดภูเก็ตมาร่วมงาน คุณพ่อของผมจึงให้เชิญท่านผู้ว่าฯขึ้นให้โอวาทคู่บ่าวสาว (ความจริงผมขอให้คุณพ่อขึ้นให้โอวาทกับคู่บ่าวสาวเพราะถือเป็นมงคลสำหรับลูกหลาน แต่ท่านบอกว่าต้องให้เกียรติผู้ใหญ่ ซึ่งผมก็เชิญไม่ถูกไม่เหมือนกันเพราะผู้ใหญ่ไปร่วมงานเยอะ หากเชิญผู้พิพากษาหัวหน้าศาลขึ้นกล่าว แล้วอธิบดีอัยการฝ่ายคดีแรงงานเจ้านายผมซึ่งอาวุโสกว่า แต่พอเชิญอธิบดีผม แล้วอธิบดีศาลล่ะ จึงมาลงตัวที่ท่านผู้ว่าฯเป็นกลางดี แฮ่ะๆ) <img src="http://gotoknow.org/file/islandpk/naewedding05.jpg" border="0" /> <img src="http://gotoknow.org/file/islandpk/wedding9.jpg" border="0" />      ถัดจากนั้น ก็เป็นหน้าที่ผมที่จะต้องกล่าวขอบคุณแขกในนามเจ้าภาพทั้งสองฝ่าย แต่งานนี้ต้องมีเซอไพรซ์ ผมกับคุณแอ๊ดเลือกเพลงที่จะร้องอวยพรให้ลูกคือเพลง “พรรักจากสวรรค์” เพลงนี้หากฟังธรรมดาก็จะรู้สึกว่าเพลงนี้เพราะดี ถ้าแขกร้องอวยพรคู่บ่าวสาวก็รู้สึกว่าเหมาะสม แต่พอพ่อร้องอวยพรให้ลูกและลูกสะใภ้มันเกิดอารมณ์อีกแบบที่เจ้าบ่าวเจ้าสาวรับรู้ถึงความรักที่พ่อมีให้อย่างเต็มหัวใจ เจ้าสาวถึงกับร้องไห้ เจ้าบ่าวน้ำตาไหล คนร้องหันไปมองเล่นเอาเสียงเครือไปเหมือนกัน แต่ความซาบซึ้งนี้มิได้รับรู้แต่เพียงเจ้าบ่าวเจ้าสาว กลายเป็นว่าแขกทั้งงานก็รับรู้ความรู้สึกของผม น้ำตาคลอเช็ดน้ำตากันป้อยๆทั้งงาน เลยทำให้ข้อบกพร่องในงานแต่งน้องเนติ์ถูกมองข้ามไป ไชโย.... <object width="425" height="344" data="http://www.youtube.com/v/02r3tz_bhd0&color1=0xb1b1b1&color2=0xcfcfcf&hl=en_US&feature=player_embedded&fs=1" type="application/x-shockwave-flash"> <param name="allowFullScreen" value="true" /> <param name="allowScriptAccess" value="always" /> <param name="src" value="http://www.youtube.com/v/02r3tz_bhd0&color1=0xb1b1b1&color2=0xcfcfcf&hl=en_US&feature=player_embedded&fs=1" /> <param name="allowfullscreen" value="true" /> </object> <img src="http://gotoknow.org/file/islandpk/naewedding06.jpg" border="0" />      เดิมเมื่อจบแล้วจะให้เจ้าบ่าวเจ้าสาวร้องเพลง “ให้เธอ” แต่พอใกล้จะถึงวันเจ้าบ่าวชักไม่แน่ใจขอไม่ร้องเพลง ก็เลยจะให้โกไข่และพี่ๆน้องๆร้องเพลงนี้ให้เจ้าบ่าวเจ้าสาว แต่ทุกคนก็งานยุ่งในที่สุดก็เลยต้องมอบหมายให้วงดนตรีเล่นและร้องเอง แต่ตอนนั้นไมค์อยู่ในมือเจ้าบ่าวเจ้าสาวอยู่แล้ว นักร้องในวงร้องไปเจ้าบ่าวก็ยกไมค์ขึ้นมาร้องไปด้วย เจ้าสาวก็ร้องไปด้วยดูเป็นธรรมชาติดี จบแล้วก็เชิญคู่บ่าวสาวไปขอบคุณแขกตามโต๊ะ ตบท้ายด้วยความน่ารักของเด็กอนุบาลในจินตลีลาชุด “ไข่มุกอันดามัน” แล้วก็ปล่อยให้วงดนตรีเล่นแบบสบายๆ มีญาติผมขึ้นไปร้องเพลงด้วย แถมร้องเพลง “หนาวตัก” ถ้าจำไม่ผิดก็เป็นเพลงในภาพยนตร์เรื่องดัชนีนาง ซึ่งเนื้อเรื่องเกิดที่สงขลา ทั้งเสียงของผู้ร้องกับบรรยากาศแบบทะเลทำให้แขกมาร่วมงานรู้สึกเพลิดเพลินกับงานอย่างไม่รู้ตัว เวลาแขกลุกขึ้นจากโต๊ะเดินกลับออกไปจากงานเหมือนอิ่มกับการไปชมคอนเสริ์ต ผมถือว่างานประสบความสำเร็จค่อนข้างงดงาม <img src="http://gotoknow.org/file/islandpk/naewedding07.jpg" border="0" /> <img src="http://gotoknow.org/file/islandpk/naewedding08.jpg" border="0" /> <img src="http://gotoknow.org/file/islandpk/wedding10.jpg" border="0" />      วันนั้นเมื่อส่งแขกแล้วผมกับคุณแอ๊ดรู้สึกโล่งใจหายเครียด เราเลี้ยงดูลูกของเรามาตั้งแต่เล็ก ให้เขาได้เรียนจนจบการศึกษามีความรู้ เปิดร้านให้เขาทำธุรกิจของตัวเอง เมื่อได้เวลาเหมาะสมก็ให้เขามีครอบครัว หน้าที่ของพ่อแม่ของเราวันนี้สมบูรณ์มาตามขั้นตอนทุกอย่าง จะมีความสุขใดจะเท่ากับการที่เห็นลูกมีความสุข มีครอบครัว ถึงวันนี้ เราก็คงตั้งหน้าตั้งตารอเจ้าตัวเล็กหลานปู่หลานย่า แต่ที่รอมากกว่าผมก็โน่น..คุณพ่อคุณแม่ของผมที่รอจะเป็นทวดต่างหาก อิอิ..

2010-01-06T08:08:46+07:00

false 325337

2010-01-17T06:43:07+07:00

false

2010-01-15T15:02:48+07:00

งานแต่งแบบคอนเสริ์ต

26512

true ในขณะที่บนเวทีใหญ่มีพิธีการกันอยู่ หน่วยปฏิบัติการพิเศษซึ่งเป็นเพื่อนเจ้านิวก็จัดการกับบรรดาหนุ่มน้อยสาวน้อยโดยต้อนไปที่บ้านเจ้าบ่าวเมื่อตอนเช้า ที่นั่นมีโบโซ่จมูกแดงเตรียมกิจกรรมไว้ให้เด็กๆ มีซูชิ ข้าวผัด ขนม น้ำหวาน มีการ์ตูนให้ดู แต่เด็กสมัยนี้ไม่ยอมให้หลอกง่ายหรอกครับ ฮ่าๆ แถมเพื่อนเจ้านิวบางคนไม่รู้จักโบโซ่ด้วย ฮ่าๆ         หนูนิวบอกเพื่อนว่า พาเด็กๆไปหาโบโซ่ มันก็พยักหน้า เออ...ชั้นจัดการเอง แต่มันหารู้ไม่ว่าโบโซ่คืออะไร ไปถามเพื่อนอีกคนนึงว่า เอ็งรู้จักไหมว่าโบโซ่คืออะไร ไอ้คนที่สองก็บอกว่าไม่รู้ ไปถามคนที่สามว่ารู้จักโบโซ่ไหม เวรกรรมเจ้าคนที่สามก็ไม่รู้จักโบโซ่ อ้อ..พวกนี้เป็นเด็กภูเก็จทั้งหมด ฮ่าๆ พอไปถามเพื่อนเจ้านิวที่มาจากกรุงเทพฯ คราวนี้ได้เรื่อง เพื่อนที่กรุงเทพขึ้นเสียงแหลม “หา..แกไม่รู้จักโบโซ่เหรอ...ตัวตลกจมูกแดงน่ะ..” ไอ้เจ้าเพื่อนคนแรกก็เลยอ้างอิงว่า “ชั้นไม่ได้โง่คนเดียวหรอก อีนัง....และอีนัง.....มันก็ไม่รู้จักเหมือนกัน”..ฮา....         เจ้าตัวเล็กผู้ชายชื่อน้องก้อง เด็กคนนี้ฉลาดมาก พอเพื่อนเจ้านิวไปรับบอกกับผู้ปกครองว่าจะพาไปดูแลที่ห้องพิเศษ พอพาน้องก้องเข้าไปนั่งในห้องแล้วเด้นออกไปเพื่อไปพาเด็กคนอื่นเข้ามาในห้อง เขาก็ตะโกนขึ้นมาว่า “ไม่มีใครดูแลน้องก้องเลย” ฮา..ดูเขาสิ พี่ๆเขาก็ต้องเอาอกเอาใจไปดูแล อิอิ         ตัวแสบอีกคนคือน้องอัสมา ก่อนถึงวันงานเขาตื่นเต้นมากที่จะได้ไปงานแต่งงานน้องเนติ์ คุณแอ๊ดก็เลยแกล้งบอกว่างานนี้ห้ามเด็กเข้า ถ้าอยากจะเข้าต้องไปขออนุญาตพี่เนติ์เป็นกรณีพิเศษ แต่เขามั่นใจว่ายังไงเขาต้องไปร่วมงานให้ได้ ใกล้ถึงวันงานเข้ามาอีก ครูที่โรงเรียนบอกว่าน้องอัสมาต้องไปเดินแถวเป็นดรัมเมเยอร์ในงานวันกีฬาจังหวัดนะคะ น้องอัสมาบอกว่า “ไม่ได้หรอกค่ะ น้องอัสมาต้องไปงานแต่งงาน” ฮา... ผมส่งบัตรเชิญคุณพ่อคุณแม่และน้าของอัสมา แต่น้าไปร่วมงานไม่ได้เพราะติดงานแต่งงานที่น้องภรรยาของน้า อัสมาเลยใช้สิทธิของน้ามาเป็นแขก และแต่งตัวชุดกระโปรงพองๆ เข้ามาในงาน เจอด่านพวกของน้องนิว ถามว่าน้องมารำเหรอคะ....อัสมาตอบว่า ไม่ใช่..แถมมองด้วยหางตาและพูดว่า “มาเป็นแขก..” ฮา.....         น้องอัสมาไม่มาคนเดียวพาเพื่อนมาด้วย ๑ คนชื่อน้องหยอก แสบพอกัน พอเข้าไปในห้องของเด็ก เขาก็เข้าไปตักซูชิเต็มจาน เพื่อนน้องนิวถามว่า ทำไมตักมาเยอะอย่างนี้ ทานหมดเหรอคะ..เขามองด้วยหางตา ทำไม่รู้ไม่ชี้กินซูชิ พอกินหมดก็เดินเอาจานไปหาเพื่อนน้องนิวแล้วทำหน้าตาบ่งบอกว่านี่ไงฉันกินหมดแล้ว ฮา...เพื่อนน้องนิวก็เลยประชดว่า “จะรับอะไรเพิ่มไหมคะ...” อิอิ น้องหยอกตอบหน้าตาเฉยว่า “ขอน้ำแดง..” ฮา....         ในห้องศรีวิชัยที่เตรียมไว้เป็นบ้านเจ้าบ่าวและรับรองเด็กๆ เป็นห้องที่จัดไว้สำหรับดูโชว์ ที่นั่งจึงมีที่ห้อยเท้าแบบโต๊ะญี่ปุ่น เพื่อนน้องนิวส่งเด็กแล้วบางคนก็ออกไปดูเด็กด้านนอก ส่วนพวกที่อยู่ด้านในก็แอบกินซูชิอย่างเพลิดเพลิน พอหันมาอีกทีก็ตกใจเด็กหายไปไม่เหลือสักคนเดียว วิ่งออกมาข้างนอกถามเพื่อนๆว่าเด็กๆออกมาหรือเปล่าก็ไม่มีใครเห็นเด็กออกมาจากห้อง ปรากฏว่าพ่อตัวดีแม่ตัวดีแอบลงไปเล่นกันในหลุมใต้โต๊ะ..ฮา..         เด็กที่มีมนุษย์สัมพันธ์ดีที่สุดคือน้องเวบไซต์ มาจากกทม.กับพระอาจารย์แฮนดี้ พอเข้าไปในห้องพี่เขาถามว่าหนูชื่ออะไร น้องตอบว่า “หนูชื่อเวบไซต์ อายุหกขวบ หนูน้ำหนักมากที่สุดในห้องครูอุ้มหนูไม่ไหว..”.ฮา พี่แค่อยากรู้ว่าหนูชื่ออะไรเท่านั้น แต่น้องเวบไซต์จะไปคุยกับคนโน้นคนนี้ตลอด         มีเด็กผู้ชายอยู่คนหนึ่งพูดเสียงเบามาก พี่เขาถามว่าน้องชื่ออะไรครับ น้องเขาตอบว่า !@#$%^ พี่เขาถามใหม่อีกที น้องก็ตอบว่า !@#$%^ พี่ก็เลย อ๋อ.....(เพื่อนถามว่าเอ็งได้ยินหรือว่าน้องเขาชื่ออะไร มันก็ตอบว่าไม่รู้หรอก อ๋อ..ไปงั้นแหละไม่งั้นไม่จบ ฮา...) คำถามต่อมาถามว่าน้องอยากกินอะไรคะ.... คำตอบเบาๆ “ไส้กรอก....เดียว” น้องจะกินอะไรดีคะ.... คำตอบเบาๆ เช่นเดิมว่า “ไส้กรอก..เดียว” เพื่อนน้องนิว “น้องขา..อาหารมีตั้งเยอะแยะจะทานไส้กรอกอันเดียวเหรอคะ         น้องเขาหันมามองแบบไม่สบอารมณ์พูดเสียงดังขึ้นมาอีกหน่อยนึงว่า “ไส้กรอกอย่างเดียว” ฮา....         ลองคิดดูก็แล้วกัน ที่มาเล่าให้ฟังนี่เป็นเพียงบางส่วน ถ้าปล่อยให้อยู่ในห้องจัดเลี้ยงอะไรจะเกิดขึ้น อิอิ แถมงานนี้เด็กบางคนยังบ่นด้วยว่ามางานนี้เขาเลี้ยงเด็กดีมาก มีซูชิด้วย เสียอย่างเดียวไม่ได้เห็นเจ้าบ่าวเจ้าสาว เขาไม่ให้ออกจากห้อง ฮา...

2010-01-03T17:02:34+07:00

“หา..แกไม่รู้จักโบโซ่เหรอ...ตัวตลกจมูกแดงน่ะ..” ไอ้เจ้าเพื่อนคนแรกก็เลยอ้างอิงว่า “ชั้นไม่ได้โง่คนเดียวหรอก อีนัง....และอีนัง.....มันก็ไม่รู้จักเหมือนกัน”..ฮา.... false 324784

2010-01-12T20:05:46+07:00

false

2010-01-03T17:02:34+07:00

จัดการเจ้าตัวแสบในงานแต่ง

26512

true           เราไม่สามารถตกแต่งเวทีหรือบริเวณงานได้เลยจนกว่าจะถึงเวลาสามทุ่มของวันที่ ๒๖ ธ.ค. คืนนั้นทุกฝ่ายต่างตรงไปที่อุทยานอาหารไทนาน ไม่ว่าจะเป็นสตูดิโอถ่ายภาพและวีดีโอ ของคุณเปิ้ลพีมีเดีย ฉากและหินเทียมประกอบ ซึ่งคุณแดง เตรียมอุปกรณ์บางส่วนมาจากตะกั่วป่าและเขียนภาพมาคร่าวๆ แล้วมาลงรายละเอียดเพิ่มเติมในงาน เห็นว่าเสร็จตอนตีสอง เครื่องดนตรีและเครื่องเสียงของบังหรน ดอกไม้โดยคุณป้อม  ภาพประกอบเพลงภูเก็ตเมืองงามและเพลงสงขลาโดยคุณไกรศร บรรลือศิลป์ ต่างระดมมาตรวจสอบและติดตั้งอุปกรณ์ <img src="http://gotoknow.org/file/islandpk/stage3.jpg" border="0" width="276" height="252" /><img src="http://gotoknow.org/file/islandpk/stage2.jpg" border="0" width="276" height="254" /><img src="http://gotoknow.org/file/islandpk/stage1.jpg" border="0" width="285" height="247" />(ขอนำนำภาพมาแสดงแค่นี้ก่อนนะครับเพราะภาพอยู่ในกล้องของช่างภาพยังไม่ส่งมา ภาพที่พ่อถ่ายน้องเนติ์พาไปหาดใหญ่ ต้องอดใจรอน้องเนติ์กลับมาวันที่ ๔ ม.ค.นี้ครับ ต้องขออภัยที่มาสร้างความอยากแล้วจากไป ฮ่าๆ)           ผมอยู่ที่งานจนเที่ยงคืนเศษ ก็ขอตัวกลับไปนอนปล่อยให้ทีมงานบางส่วนอยู่ต่อ แม่เจ้าบ่าวและน้องเจ้าบ่าวตื่นตั้งตี่สามเพื่อไปทำผมแต่งหน้า ผมเผลอหลับไปจนหกโมงเช้าก็รีบตาลีตาเหลือกอาบน้ำแต่งตัว แล้วเราก็ออกจากบ้านไปที่ไทนาน           ที่ไทนานเรามีห้องที่ทำเป็นบ้านเจ้าสาว และมีห้องศรีวิชัยไว้เป็นบ้านเจ้าบ่าว พอได้เวลาเราก็จุดประทัดสองตับ แล้วขบวนเจ้าบ่าวก็เดินออกจากบ้านตรงไปบ้านเจ้าสาว มีคุณแม่ผมถือพานขันหมากไปพร้อมกับเจ้าบ่าว ผมกับคุณแอ๊ดอยู่แถวที่สอง ตามมาด้วยพานสินสอดทองหมั้นซึ่งเป็นผู้ใหญ่มีอดีตรองผู้อำนวยการโรงพยาบาล อดีตรองผู้อำนวยวิทยาลัยอาชีวะ ตามด้วยขบวนเสียะหนา ภายในบรรจุส้ม หมี่เตียว และขนมหมั้น <img src="http://gotoknow.org/file/islandpk/wedding1.jpg" border="0" /> ที่เห็นเป็นแบบปิ่นโตไม้นั่นแหละครับที่เรียกว่า "เสียะหนา"           ไปถึงบ้านเจ้าสาวก็มีญาติผู้ใหญ่ฝ่ายเจ้าสาวมารับเจ้าบ่าวเข้าบ้าน ตรงนี้ไม่มีการกั้นประตูถือว่ามาเจรจาหมั้นสาว ผมพูดว่า “วันนี้เป็นวันดีที่เราจะได้เป็นทองแผ่นเดียวกัน น้องเนติ์ลูกชายของเรากับน้องหนอมลูกสาวบ้านนี้รักใคร่ชอบพอกัน เราเห็นว่าเขามีความเหมาะสมกัน แต่ครอบครัวของเราเป็นครอบครัวข้าราชการมีเกียรติยศชื่อเสียงแต่มีเงินทองไม่มากมายนัก ก็ขอนำสินสอดทองหมั้นมาสู่ขอน้องหนอมให้กับน้องเนติ์” คุณแอ๊ดก็ทำหน้าที่เปิดกรวยพานขันหมากใหญ่ แล้วเปิดให้ดูของหมั้นเป็นแหวนเพชร ตุ้มหูเพชร กำไลทอง ๑ คู่และสร้อยทองอีก ๑ เส้น กับเงินสด ๔๔๙,๙๙๐ บาท มอบให้แม่เจ้าสาวเป็นคนรับและให้เนติ์สวมแหวนให้เจ้าสาว สวมสร้อยคอให้ สวมกำไลและตุ้มหูให้ <img src="http://gotoknow.org/file/islandpk/wedding2.jpg" border="0" />            แม่เจ้าสาวรับมาแล้วก็คืนใส่พานให้สามแสนสี่พันกับอีกเก้าบาท โดยเงินจำนวน ๔๕,๙๙๐ บาทนั้นเป็นค่าน้ำนมของแม่เจ้าสาว ส่วนอีก ๑๐๐,๐๐๐ บาทต่อมาแม่เจ้าสาวมอบให้เจ้าบ่าวเป็นเงินรับไหว้ และตอบรับยอมยกน้องหนอมให้กับน้องเนติ์ จากนั้นพ่อแม่เจ้าบ่าวและญาติพี่น้องฝ่ายเจ้าบ่าวก็ออกจากบ้านเจ้าสาว ถือว่าไปหมั้นสาวแล้วกลับมาที่บ้านเจ้าบ่าว ผมกับคุณแอ๊ดเข้าไปรอที่ห้องศรีวิชัย พอได้เวลาน้องเนติ์กับญาติผู้ใหญ่และเพื่อนเจ้าบ่าวก็ไปบ้านเจ้าสาวเพื่อไปรับเจ้าสาวมาไหว้พระสวดมนต์ตักบาตรและถวายภัตตาหาร <img src="http://gotoknow.org/file/islandpk/wedding3.jpg" border="0" />            คราวนี้เป็นการกั้นประตูเงินประตูทอง ความจริงก็เป็นเรื่องหยอกเย้ากันมากกว่าจะเป็นเรื่องจริงจัง ปรากฏว่าน้องเนติ์โดนกั้นถึง ๑๑ ประตู ผมกับคุณแอ๊ดไม่ได้อยู่ตรงนั้น แต่ญาติที่ไปช่วยมาเล่าให้ฟัง เพราะการที่เจ้าบ่าวจะรอดจากการกั้นประตูก็อยู่ที่ฝีปากของคนที่ไปช่วยเจ้าบ่าวด้วย เนติ์เตรียมเงินใส่ซองแดงไปสามพันบาท มีทั้งซองละร้อยและสามร้อย และต้องมีเทคนิคซุกซ่อนซองอย่าให้ฝ่ายเจ้าสาวเห็นว่ามีซองเยอะ อิอิ มิฉะนั้นก็หมดเนื้อหมดตัว             การกั้นประตูเริ่มจากเล็กๆน้อย จนมาถึงประตูที่ห้าเขาก็แกล้งไม่ให้น้องเนติ์เข้า ญาติที่ไปด้วยก็บอกว่าน้องเนติ์มาที่นี่ด้วยความรักเพื่อจะสร้างครอบครัวด้วยกัน แต่หากเงินที่เก็บหอมรอมริบมาจะถูกใช้จ่ายหมดไปแล้วครอบครัวของน้องเนติ์จะเอาอะไรกิน ฮ่าๆ แล้วกั้นกันอย่างนี้ไม่สงสารน้องเนติ์หรือ ฝ่ายคนกั้นหันไปถามเจ้าสาวว่ายอมไหม เจ้าสาวตอบว่า “ยอม” ฝ่ายเราก็เฮ ไม่ต้องจ่าย อิอิ จนกระทั่งไปถึงประตูที่ ๑๑ คราวนี้เขาก็เอาเรื่องเพราะน้องเนติ์ไม่มีช่อดอกไม้ไปรับเจ้าสาว (ความจริงเตรียมไว้แล้ว แต่เข้าใจผิดกันว่าต้องให้เจ้าสาวถือตอนถ่ายรูปและขึ้นเวที อิอิ) เขาก็พูดว่า “เนี่ยะ จะให้น้องหนอมไปอยู่กับเจ้าบ่าวได้อย่างไร ไม่เตรียมความพร้อม ช่อดอกไม้ก็ไม่มีมารับเจ้าสาว” ฝ่ายญาติผมก็แก้เกมว่า “ดอกไม้จะมีความหมายอะไรหากดอกไม้มันมีความเป็นธรรมชาติที่เหี่ยวเฉา ถือไปแล้วต่อไปก็ทิ้ง แต่ความรักของน้องเนติ์ที่พกมาเต็มหัวใจไม่มีวันที่เหี่ยวเฉา จะเลือกเอาดอกไม้หรือความรักที่มั่นคงกันล่ะ” ฮ่าๆ ฝีปากฝ่ายผมเป็นไงมั่ง..ในที่สุดเขาก็ปล่อยให้เข้าไปพร้อมกับน้องเนติ์เอาช่อดอกไม้ไปรับเจ้าสาวมาบ้านเข้าบ่าวพร้อมขบวนญาติเจ้าสาว <img src="http://gotoknow.org/file/islandpk/wedding4.jpg" border="0" width="305" height="299" /><img src="http://gotoknow.org/file/islandpk/wedding5.jpg" border="0" width="329" height="309" />           ไปถึงบ้านเจ้าบ่าว ผมออกมารับลูกสะใภ้และให้ลูกสะใภ้เข้าไปรับคุณแอ๊ดจากในห้องออกมามาสู่งานพิธี ตรงนี้ก็เป็นประเพณีเหมือนกับให้ลูกสะใภ้เคารพและยอมรับแม่สามี ยอมอยู่ในโอวาท ทำนองนั้น จากนั้นก็พักผ่อนทานอาหารเช้ากันที่บ้านเจ้าบ่าว รอเวลาพระมาสวดมนต์ให้พร <img src="http://gotoknow.org/file/islandpk/wedding6.jpg" border="0" width="315" height="327" /><img src="http://gotoknow.org/file/islandpk/wedding7.jpg" border="0" width="303" height="325" />            เมื่อพระสวดมนต์และมีการตักบาตรแล้วก็ให้พร ถวายธูปเทียน ดอกไม้ปัจจัยและปิ่นโตองค์ละ ๑ เถา ส่งพระเสร็จแล้วก็ไปที่ห้องจัดเลี้ยงเพื่อทำพิธียกน้ำชา ซึ่งความจริงก็คือการแนะนำให้บ่าวสาวรู้จักญาติผู้ใหญ่ของแต่ละฝ่าย ฝ่ายผมญาติเยอะแต่ก็ยังบอกญาติได้ไม่หมด  เริ่มต้นจากญาติฝ่ายเจ้าบ่าวโดยเริ่มที่พ่อแม่เจ้าบ่าวก่อน ผมรับไหว้ลูกชายด้วยทองสองบาทและพระหลวงปู่ทวดเลี่ยมทองฝังเพชรรัสเซีย อิอิ   คุณแอ๊ดรับขวัญลูกสะใภ้ด้วยกำไลข้อมือฝังเพชร จากนั้นก็เป็นอากงอาม่า แล้วก็ไล่เรียงไปเรื่อยใช้เวลานานมาก จนเสร็จสิ้นพิธีการ ขณะนั้นแขกก็ทยอยเข้างาน           แขกมาร่วมงานเป็นแขกที่รู้จักกันเป็นส่วนใหญ่จึงไม่ค่อยมีปัญหากับการจัดโต๊ะให้แขกนั่ง งานก็เริ่มด้วยดี.....

2010-01-02T09:29:23+07:00

false 324541

2010-01-21T17:49:25+07:00

false

2010-01-02T20:36:25+07:00

วันแต่งงานลูก

26512

true ผมจะเล่าถึงการเตรียมงานให้ฟังต่อก็แล้วกันนะครับ จบจากตรงนี้ผมจะพาเข้าไปร่วมงานแต่งงานน้องเนติ์และหนูหนอมครับ พิธีกรในงาน เราเลือกคุณนก นิตยา ยั่งยืน ดีเจสาวสวยเป็นนักเรียนรุ่นน้องของผมที่สตรีภูเก็ตให้มาทำหน้าที่เพราะความเก๋าในการทำหน้าที่พิธีกร และเชื่อมั่นว่าเธอทำหน้าที่ได้ดี เมื่อรู้ว่าเราจะจัดงานแต่งงานให้ลูกผมติดต่อคุณนกขอให้เป็นพิธีกรโทร.ย้ำไว้เรื่อยๆเพราะกลัวเธอถูกแย่งตัวไปเป็นพิธีกรที่อื่น ผ้าฉาย ในพิธีจีน เวลาจะถึงวันแต่งงานที่เหนือประตูบ้านเขาจะแขวนผ้าฉายไว้ก่อนวันงาน ในวันงานและหลังวันงาน รวมแล้วจะติดผ้าฉายไว้ ๓ วัน เพื่อบอกให้รู้ว่าจะมีงานมงคลที่บ้านนี้ แต่บ้านผมไม่มีจึงต้องหยิบยืมมาจากบ้านที่เขาจัดการประเพณีจีนบ่อยๆ หยิบยืมจากเพื่อนบ้านบ้านตรงข้ามเขาให้มา ๑ ผืน บ้านเพื่อนให้มาอีก ๒ ผืน เหลือเฟือเลยครับ ทั้งสองผืนที่ได้มาเป็นลายโป๊ยเซียน มีทั้งละเอียดและปักหยาบ เห็นว่าเขาซื้อกันมาจากเมืองจีน พวงมาลัยและการคล้องพวงมาลัย เราสังเกตว่างานแต่งงานต่างๆมักเชิญแขกผู้ใหญ่ขึ้นไปคล้องพวงมาลัยให้กับคู่บ่าวสาว แต่เราคิดว่าทำไมเราไม่คล้องพวงมาลัยให้ลูกล่ะ ให้ลูกซึ่งเป็นคู่บ่าวสาวเอาพวงมาลัยข้อมือมาให้พ่อแม่ของทั้งสองฝ่าย จากนั้นพ่อแม่เจ้าบ่าวก็คล้องพวงมาลัยให้เจ้าสาว และพ่อแม่เจ้าสาวคล้องพวงมาลัยให้เจ้าบ่าว เป็นการแสดงโดยปริยายว่าต่างฝ่ายต่างยอมรับซึ่งกันและกัน ผมว่าเข้าท่าดีและคุณแอ๊ดก็เห็นด้วย ฉากหลัง บนเวทีเราอยากให้เป็นฉากทะเลเป็นภาพแหลมกา(ภูเก็ต) และสร้างภาพในจินตนาการโดยเอานางเงือกจากแหลมสมิหรา จ.สงขลามานั่งที่โขดหินแหลมกา ให้เจ้าบ่าวจัดการใช้โปรแกรมเอานางเงือกมานั่ง แล้วส่งไปให้โรงพิมพ์พิมพ์ภาพขนาด ๓.๖ เมตร ยาว ๗.๒ เมตร เพื่อทำภาพฉากหลัง แต่เกิดปัญหาว่าแผ่นไวนิลถ้าไม่ดึงให้ตึงเวลาถ่ายภาพจะไม่สวย ก่อนจะพิมพ์เจ้าของโรงพิมพ์มาดูสถานที่ติดตั้งว่าจะจัดการได้หรือไม่ และมันก็เกิดปัญหาเพราะไม่สามารถดึงให้ตึงได้เว้นแต่จะทำโครงเหล็กขึ้นมาซึ่งผมต้องลงทุนเอง เพื่อนที่เป็นช่างศิลป์บอกว่าใช้วิธีเขียนบนผ้าดิบดีกว่าเขาจะเขียนให้เอง แถมยังแกะโฟมชื่อเจ้าบ่าว เจ้าสาว วางบนเวทีด้วย ผมอยากให้บนเวทีมีมิติจึงอยากให้ทำหินเทียม เขาก็รับปากทำให้โดยใช้โฟมก้อนมาแกะเป็นก้อนหิน ขอผมไปหาภาพประกอบก่อนนะครับเพราะในงานผมไม่ได้ถ่ายภาพเองเลยแม้แต่แชะเดียว ฉากหลังอีกจุดหนึ่งก็คือด้านหน้างานที่ไว้เป็นที่ถ่ายภาพคู่บ่าวสาวกับแขก เราใช้ไวนิลรูปแหลมกาเช่นกัน ฉากนี้ค่อนข้างสวยแถมขนาดสัดส่วนที่พิมพ์ออกมาเหมือนกับเจ้าบ่าวเจ้าสาวอยู่ที่ชายหาดจริงๆ เรียกได้ว่าบัตรเชิญก็ไม่เหมือนใคร ฉากถ่ายภาพก็ไม่เหมือนใคร บนเวทีก็ไม่เหมือนใคร อวยพรคู่บ่าวสาวก็ไม่เหมือนใคร เป็นงานที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว เจ้าตัวแสบ เดี๋ยวนี้งานแต่งงานในภูเก็ต แขกหรือญาติเจ้าภาพมักพาลูกเด็กเล็กแดงไปในงานด้วย แถมบางทีพาพี่เลี้ยงไปร่วมงานด้วยแต่พี่เลี้ยงก็ไม่สามารถดูแลเจ้าตัวป่วนได้ แถมพอมีลูกโป่งก็จะเอาลูกโป่ง จะวิ่งเล่นกันหน้าเวทีบ้าง (แถมพ่อแม่ก็ไม่มาห้ามปราม) งอแงจะเอานั่นเอานี่บ้าง บางทีวิ่งเล่นแถวโต๊ะวีไอพี หรืออย่างมันก็โดดขึ้นไปบนเวที ถอดดอกไม้ประดับหน้าเวทีไปยื่นให้นักร้องเป็นขบวน ป่วนไปทั้งงาน ผมเกรงจะเกิดปัญหาเหล่านี้ซึ่งจะทำให้พิธีการหรือการแสดงบนเวทีถูกรบกวน จึงแก้ปัญหาด้วยการให้ทางอุทยานอาหารไทนานจัดห้องพิเศษสำหรับเด็กโดยเฉพาะ มีอาหารซูชิ มีไอศกรีม ข้าวผัด ฯลฯ แถมด้วยโบโซ่ไว้ล่อหลอกให้ทำกิจกรรม แต่เจ้าตัวแสบก็ยังแสบไม่เลิก จะเล่าในตอนต่อไป อิอิ การจัดคนทำหน้าที่ ผมเชิญพรรคพวกที่รู้จักผู้คนเยอะให้มาช่วยรับแขก ให้เพื่อนของลูกสาวคอยช่วยต้อนเจ้าตัวแสบไปเข้าห้อง ล่อหลอกด้วยหนังการ์ตูนและโบโซ่ มีผู้กำกับเวที ประสานงานเรื่องแสงเสียง นักร้อง จัดคิวเพลง คนที่จะหิ้วเสียะหนาไปบ้านเจ้าสาว เพื่อนเจ้าบ่าวใครช่วยรับแขก ใครจุดประทัดที่บ้านเจ้าบ่าว ใครทำหน้าที่อาราธนาศีลอาราธนาธรรม ใครนิมนต์พระ จัดตารางการแสดงประสานงานระหว่างแสง เสียง ดนตรี อาหาร (ถึงเพลงไหนอาหารลำดับที่เท่าไหร่จะออกมาเสิร์ฟ) เตรียมความพร้อมทุกอย่างเพื่อความสมบูรณ์ของวันงาน ก่อนถึงวันที่ ๒๗ ธันวาคม เรามีงานต้องทำมากมาย แต่ผมก็จัดเวลาต้อนรับแขกที่มาร่วมงานด้วยใจ อย่างชาวเฮฮาศาสตร์ และพ่ออุปถัมภ์ของลูกชายที่บินมาจากรัฐมิสซูรี่ อเมริกา ในขณะเดียวกันก็ประสานงานจุดต่างๆไปด้วย ฝากแขกให้ไปทำกิจกรรมที่โรงเรียนสตรีภูเก็ต แล้วให้คนขับรถของโรงเรียนพาไปตามสถานที่ต่างๆที่แขก(ราณี อิอิ)ต้องการ แล้วเพื่อนชาวเฮในภูเก็ตอย่างคุณอรหรือไบร๊ท์ลิลลี่ รู้ดีว่าผมงานยุ่งก็รับอาสามาช่วยรับแขกให้ เห็นน้ำใจชาวเฮไหมครับ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าควรจะช่วยแบ่งเบาภาระคนอื่นอย่างไร ผมเข้าใจธรรมชาติของชาวเฮดีจึงวางใจและไปเตรียมงานด้านต่างๆได้อย่างเต็มที่ และแล้ววันงานก็มาถึง แต่ตอนนี้ผมไม่มีภาพวันงานประกอบเลย แต่ท่านคอนฯซึ่งไปร่วมงานถ่ายวีดีโอและนำขึ้น youtube ไว้แล้ว <a href="http://lanpanya.com/wash/archives/1058">สนใจชมที่นี่ได้เลยครับ</a> หรือจะเลือกดูพ่อเจ้าบ่าวร้องเพลงอวยพรให้ลูกจนเจ้าบ่าวเจ้าสาวและแขกน้ำตาซึมกันทั้งงานก็ต้อง <a href="http://lanpanya.com/wash/archives/1057">ดูที่นี่ครับ</a> (มีสองตอน)ส่วนภาพงานต้องประสานกับร้านสตูดิโอที่ไปถ่ายมา วันนี้(๓๑ ธ.ค.)ไปมาแล้วแต่ร้านปิด ก็เลยติดต่อไม่ได้ครับ กรุณาอดใจรอเพราะจะไปจิ๊กภาพจากผู้ที่ไปร่วมงานมาลงให้ชมกันที่นี่ครับ

2010-01-01T00:39:15+07:00

false 324379

2010-01-02T21:29:39+07:00

false

2010-01-01T07:18:29+07:00

หายไปแต่งงานลูก๓