วิจัยสานต่อ

โมเดลการประกันคุณภาพภายในโรงเรียนเอกชนสอนศาสนาอิสลามที่ออกแบบไว้ วันนี้ ถูกหยิบยกมาพูดอีกครั้งครับ แต่บริบทที่ต่างออกไป เนื่องจากคราวนี้เป็นการคุยในวงนักวิชาการ (อาจารย์มหาวิทยาลัย) อันเนื่องจากผมได้ร่วมรับเชิญไปรับประทานอาหารมื้อเที่ยงที่บ้าน รศ.ดลมนรรจ บากา อาจารย์ท่านแรกที่เปิดโลกทัศน์ของผมในเรื่องการวิจัยครับ สมัยเรียนปริญญาตรี

ผมนำกรอบแนวคิดประเด็นการวิจัยที่ผมสนใจไปคุยกับท่าน พร้อมๆ กับเพื่อนอาจารย์และอาจารย์ผม รุ่นพี่ผม แฮะแฮะ งานนี้เจ้าของบ้านสรุปว่า เป็นการพบปะ "ศิษย์และเพื่อนร่วมงาน" โครงการใหม่นี้ทาบทามนักวิจัยร่วมไว้แล้วหนึ่งคน คือ ครูปอเนาะ  อีกสองคนที่ยังไม่ได้คุยคน คือ อาจารย์เสียงเล็กๆ ท่านนี้ยังไม่ได้ทาบทาม ตั้งใจว่าจะรวบหัว รวบหาง (ถ้ามี) พาไปด้วยเลย ฮิฮิ (ทาบทามผ่านบล็อกเลยแล้วกันนะครับ อาจารย์ฟูอ๊าด) ส่วนอีกท่านนึกขึ้นได้ตอนนั่งคุยว่า ทีมวิจัยชุดนี้ยังมีช่องโหว่งอยู่ จำเป็นต้องมีผู้เชี่ยวชาญด้านนี้ ทีแรกคิดว่าจะเป็นอาจารย์ในม.อิสลามยะลา แต่ได้รับข้อแนะนำว่า น่าจะ มอ.สักคน ผมเลยนึกถึงท่านนี้ทันทีครับ แต่ตอนนี้ขออุบชื่อไว้ก่อน

โครงการนี้ยังไม่แน่ว่าจะได้รับอนุมัติหรือเปล่าครับ แล้วก็ไม่รู้ว่ามีกลไกขับเคลื่อนยังงัย แต่อาจารย์ใหญ่บอกว่า ทำมาแล้วกัน ผมเลยเดินหน้าเต็มที่ครับ ตอนนี้งานวิจัยชิ้นที่ทำอยู่ เป็นชิ้นหนึ่งที่ทำให้ได้ข้อมูลภาคสนามสำหรับการทำวิทยานิพนธ์ ดังนั้นโครงการต่อไปก็จะเป็นโครงการสำหรับขับเคลื่อนงานวิทยานิพนธ์ของผมไปด้วยเลย (หากว่าผ่านจะทำให้วิทยานิพนธ์ขับเคลื่อนได้ด้วยครับ อินชาอัลลอฮ์)

การคุยวันนี้ได้ความรู้จากประสบการณ์ของอาจารย์สองท่านเยอะมากครับ คือ อ.ดลมนรรจ์ บากา และอ.อิบราเฮ็ม ณรงค์รักษาเขต เรียกว่าถ่ายทอดประสบการณ์การวิจัยออกมาอย่างไม่มีหมกเม็ดเลยครับ ทั้งความสำเร็จและความผิดพลาด

ดร.นิเลาะ นำเสนอแนวคิดโครงการวิจัยของท่านว่า จะนำโมเดลของโครงการวิจัยระบบประกันคุณภาพในสู่การใช้ในการบริหารโรงเรียนทั้งระบบเพื่อให้เกิดการมีส่วนร่วมอย่างแท้จริง ถ้าว่า ผมจะยินยอมไหม? ความจริงคือ โมเดลนี้เกิดขึ้นแล้ว กำลังนำไปใช้แล้ว แต่ยังไม่ได้ข้อสรุปครับ (ยังไม่ได้จดลิขสิทธิ์ด้วย) โดยตอนนี้มีมุมมองทั้งจากผู้บริหารโรงเรียนเอง นักวิชาการเอง ต่างเห็นด้วยกับโมเดลนี้ ซึ่งประเด็นสำคัญคือ ไม่ต้องถามว่า ใช่ระบบการบริหารตามแนวทางอิสลามหรือเปล่า เพราะมันชัดมาก เนื่องจากทุกองค์ประกอบอ้างอิงอัลกุรอานและอัลซุนนะห์

(โมเดลนี้ยังไม่อนุญาตให้นำไปใช้อ้างอิงใดๆ ทั้งสิ้นนะครับ จนกว่าจะได้รับอนุญาตอย่างเป็นทางการจากผู้วิจัย)

ผมตอบว่า "ยินดีมากครับ"  ท่านเลยบอกว่า ให้ผมเป็นที่ปรึกษาโครงการ อันนี้ปฏิเสธครับ แต่ขอเป็นลูกทีมได้มัย ฮิฮิ เพราะผมก็อยากทำต่อว่า ผลสุดท้ายจะได้อย่างที่คิดหรือเปล่า ที่สำคัญได้ทำงานกับคนเก่งๆ อันนี้เป็นการเรียนรู้ที่มีคุณค่ามาก ปรากฏท่านโอเคครับ

ระหว่างการรับประทานอาหารเที่ยง ซึ่งอาจารย์เจ้าบ้านเตรียมข้าวสอยมาให้ชิมกัน (ทำไมจึงเรียกว่า ข้าว ครับ อยากรู้จริงๆ) เกิดประเด็นเรื่องสุขภาพครับ เพราะเจ้าของบ้านวัยเกษียรมาหลายปี ยังฟิตอยู่เลยครับ เลยถามว่า อาจารย์ทำงัย คำตอบคือ เช้าๆ เดินออกกำลังกาย จากบ้านท่าน (ใกล้ๆ กับจวนผู้ว่า) เวียนรอบหอนาฬิกาทางเข้า มอ.ปัตตานี คิดๆ แล้ววันละไม่น่าจะน้อยกว่า 5 กม.ครับ อาหารมื้อค่ำก่อนสี่โมงเย็น ส่วนภรรยาของอาจารย์ออกกำลังกายโดยการรำไทเก็กครับ

ถ้าดูจากทีมนักวิจัยที่นั่งประชุมกัน ผมว่า คนวัยเกษียรน่าจะมีสุขภาพดีกว่าคนอื่นๆ ครับ ฮิฮิ ดร.อิบรอเฮ็ม เลยเสนอว่า สงสัยต้องมีอีกโครงการแล้วในชุดวิจัยนี้คือ การพัฒนาสุขภาพของนักวิจัยในโครงการ (เห็นด้วย)

การดูแลตัวเองเป็นเรื่องสำคัญจริงๆ ครับ แต่ผมดูจะแย่หน่อยครับ เสร็จจากข้าวสอย ก็ตามด้วยก๋วยเตี๋ยวเรืออีกถ้วยหนึ่ง อันเนื่องจากรับปากภรรยาไว้ว่าจะพาไปชิม (เป็นครั้งที่เท่าไรก็จำไม่ได้แล้ว จนกระทั่งเจ้าของร้านจำหน้าผมได้แล้วครับ รอบนี้เลยลดราคาให้เลย)

ได้รับข้อแนะนำจากภรรยาอาจารย์ว่า ถ้าเราเคลียด เราเหนื่อย อย่างปล่อยตัวปล่อยใจ (นอนพักอย่างไม่มีเหตุผล) ให้ออกกำลังกายให้มากเข้าไว้ ฮือ ผมขับรถกลับไม่ถึงบ้านครับ ง่วงมาก เลยต้องให้ภรรยาเป็นคนขับมา แล้วก็มาหลับต่อที่บ้าน เย็นนี้เลยบอกเลิกทุกนัดทุกสัญญา จะออกกำลังกาย ตั้งใจว่าจะไปเดินในมหาวิทยาลัยครับ สุดท้ายเกือบจะไม่ได้ออกอีกครับ เนื่องจากอิลฮามและเตาฟิกตามทุกฝีเก้า เปลี่ยนแผนครับ เดินหน้าบ้านนี้แหละ เดินขึ้นลงเนินเขา ได้ประมาณ 5 รอบ อัลฮัมดุลิลลาห์ครับ สดชื่นขึ้นเยอะจริงๆ สงสัยการเดินขึ้นเขาจะช่วยให้ออกแรกได้มากกว่าการเดินในพื้นที่ราบแน่ๆ ครับ